เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1513 มนต์หกอักษร

มอสองไม่ไร้สมองครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้า

“ตอนเข้าเรียน ผมเคยถูกเพื่อนนักเรียกแกล้งให้ตกใจครั้งหนึ่ง

ครับ”

การกลั่นแกล้งกันเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ เป็นเรื่องปกติที่พบเห็นได้

ทั่วไปในโรงเรียน ตัวเขาเองก็ไม่ได้เก็บมันมาใส่ใจอะไร

เขาจะรู้ได้ยังไงว่าแค่ถูกทำให้ตกใจครั้งเดียว จะถูกผีตามรัง

ควานมาแบบนี้!

“สถานการณ์แบบนี้ที่จริงก็พบเห็นได้บ่อยมากค่ะ” ฉู่ลั่วเห็นมอ

สองไม่ไร้สมองกลัวจนแทบจะเป็นลมไปแล้ว “แต่ไม่ต้องกลัว

จนเกินไปหรอกค่ะ ผีเร่ร่อนผีป่ามีอยู่ทั่วทุกที่ พวกเขามีความโลภ

หลงอยู่ในโลกมนุษย์ เอาแต่มองหาคนที่จิตใจไม่สงบมั่นคง”

“หากสังเกตว่าตัวเองกำลังถูกผีตามรังควาน สามารถกัด

นิ้วกลางของตัวเอง และแตะลงบนหว่างคิ้วของตน จากนั้นก็ให้ท่อง

มนต์หกอักษรก็ได้แล้วล่ะ”

“มนต์หกอักษร มนต์หกอักษรคืออะไรครับ?”

มอสองไม่ไร้สมองถามด้วยความร้อนใจ

“โอม มณี ปัทเม หุม*[1]”

ไม่เพียงมอสองไม่ไร้สมองที่กำลังเอ่ยถาม แต่ผู้ชมในช่องไลฟ์

สตรีมก็รีบร้อนถามขึ้นมาเช่นกัน

“นี่เป็นหนึ่งในบทสวดสำคัญทางพุทธศาสนา นำมาใช้ขับไล่

ปีศาจ ขอพร และใช้เพื่อขอให้ปกปักรักษาตัวเราได้”

เพียงพริบตาเดียว หน้าจอก็เต็มไปด้วยข้อความ ‘โอม มณี ปัทเม

หุม’ ไปหมด

มอสองไม่ไร้สมองก็กัดนิ้วของตัวเองโดยไม่ลังเล เมื่อเห็นว่า

ตัวเองกัดยังไงเนื้อก็ไม่มีรอยขาด จึงคลำหาคัตเตอร์ที่อยู่ในห้องของ

ตัวเอง

เมื่อกรีดลงไปเบา ๆ บนนิ้วกลางก็มีเลือดไหลซึมออกมา

เขารีบแตะลงไปที่กลางหว่างคิ้วของตัวเอง จากนั้นจึงท่องมนต์

“โอม มณี ปัทเม หุม” ไม่หยุด

ไม่รู้ว่าเป็นผลทางด้านจิตใจหรือเปล่า หลังจากเขาท่องจบถึงได้

รู้สึกว่าสมองที่ทึ่มทื่อของตนเองตื่นรู้ขึ้นมาไม่น้อยเลย

กระทั่งความเยือกเย็นรอบตัวก็จางหายไปเยอะมาก

ดวงตาของเขาฉายแววประหลาดใจ เอ่ยท่องมนต์ต่อไปอย่าง

รวดเร็ว

ฉู่ลั่วกล่าวขึ้น “วิธีการที่ฉันบอกเมื่อครู่นี้ ใช้ได้กับคนที่เพิ่งถูกผี

เร่ร่อนผีป่าตามรังความเท่านั้น แต่คุณ…”

มือของมอสองไม่ไร้สมองนิ่งค้างไป

“แต่คุณ…ถูกผีตามรังควานมาหลายวันแล้ว ถึงวิธีนี้จะได้ผลอยู่

บ้าง แต่มันก็ไม่ได้เกิดผลลัพธ์ที่ดีนัก”

มอสองไม่ไร้สมองจิตใจดิ่งลง

ฉู่ลั่ว “เพราะคุณต้องใช้วิธีการที่รุนแรงกว่านี้ค่ะ”

แน่นอนว่าเธอสามารถขับไล่ผีเร่ร่อนผีป่าที่ตามวนเวียนอยู่

รอบตัวมอสองไม่ไร้สมองออกไปได้

ทว่าเธอไม่ได้ไลฟ์สตรีมเพื่อขับไล่ผีเร่ร่อนผีป่าพวกนี้ด้วยตัวเอง

แต่เพื่อให้คนธรรมดารู้วิธีพื้นฐานในการกำจัดผี ไม่เหมือนกับ

ตอนนี้ที่แม้แต่วิธีกำจัดผีขั้นพื้นฐานเหล่านั้น ก็ยังถูกคนของลัทธิเต๋า

กุมไว้ในกำมือ

“ให้คุณเตรียมกระดาษสีแดงมาหลาย ๆ แผ่นกับปากกาสีดำก่อน

ค่ะ”

มอสองไม่ไร้สมองรีบเตรียมการทุกอย่างตามที่ฉู่ลั่วบอก

ผู้ชมในไลฟ์สตรีมหลายคนต่างพากันร้องตะโกน บอกให้ฉู่ลั่ว

พูดช้าลงหน่อย พร้อมกับพลิกกล่องลังมองหากระดาษสีแดงกับปาก

ดำไปด้วย

[ตอนนี้ไม่ต้องหาแล้ว บันทึกหน้าจอเอาไว้ก่อน ค่อยไปทำตามที

หลัง]

[เธอจะไปรู้อะไร! พวกเราคิดว่าถ้าทำตามที่ท่านปรมาจารย์บอก

ทันทีเลยจะทรงพลังมากกว่านะ]

[ใช่ ใช่ ใช่! พวกเราจะทำตามที่ท่านปรมาจารย์บอกเดี๋ยวนี้เลย]

[แบบนี้พลังของพิธีกรรมจะได้แข็งแกร่งที่สุด]

ฉู่ลั่วขัดขึ้น “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันหรอกค่ะ ฉันไม่ได้เสกคาถา

อะไรเพิ่มเข้าไป”

[เหอะ! ฉันไม่ได้สนใจความเห็นของใคร ฉันสนใจแค่ว่าตัวเอง

รู้สึกยังไงเท่านั้น]

[เธอจะไปรู้อะไรล่ะ! เธอเป็นแค่หมอดูคนหนึ่ง พวกเราต่างหากที่

เข้าใจเรื่องยันต์มากที่สุด]

[เทพธิดาน้อย ปล่อยพวกเราไปเถอะ! พวกเรามีระบบเป็นของเรา

เอง ระบบนี้ไม่เกี่ยวข้องกับลัทธิเต๋า ไม่เกี่ยวข้องกับวิชาเต๋า! วงเล็บ

เปิด พวกเราแค่เอาวิชาเต๋ามาเล่าต่อ วงเล็บปิด]

ฉู่ลั่ว “…”

เธอไม่ได้สนใจความคิดเห็นเหล่านั้นอีก แต่พูดต่อไปว่า “เขียน

มนต์หกอักษร ‘โอม มณี ปัทเม หุม’ ลงบนกระดาษสีแดงค่ะ”

“จากนั้นพับกระดาษแดงให้เป็นรูปสามเหลี่ยม เอาไปวางไว้ตรง

ประตู หน้าต่าง หัวเตียง หรือสถานที่ที่ผีจะเข้ามาโจมตีได้ง่าย”

“ทุกวันเช้าเย็นจะต้องสวดมนต์หกอักษรหนึ่งครั้ง พร้อมกับตี

กระดาษแดงไปด้วยค่ะ”

*[1] โอม มณี ปัทเม หุม หรืออ่านตามเสียงจีนว่า เวิง มา เนอ ปา

มี ฮง (嗡嘛呢叭咪吽) เป็นบทสวดที่แพร่และเป็นที่นิยมในทิเบต

รู้จักกันทั่วไปในชื่อมนต์หกอักษร เป็นบทสวดเพื่อขอพรต่อพระ

โพธิสัตว์อวโลกิเตศวร มีความหมายว่า โอม ดวงมณีในดอกบัว