เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1520 เขาไม่คู่ควร

หัวหว่านเปิดการค้นหายอดนิยมด้วยความตื่นเต้น ความคิดเห็น

ยอดนิยมอันดับหนึ่งเป็นบทความวิเคราะห์ที่ได้คะแนนเต็ม

บนบทความนั้นวิเคราะห์ทุกอย่าง ทั้งความยาวของนิ้ว ความ

เนียนละเอียดของนิ้ว แม้กระทั่งกระดุมข้อมือ

ยิ่งไปกว่านั้นยังวิเคราะห์ไปถึงเงาสะท้อนในกระจกด้านหลังอีก

ด้วย

หัวหว่านยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น “จากจุดนี้สามารถเห็นได้ว่า คนคนนี้

ต้องเป็นฮั่วเซียวหมิง เป็นประธานฮั่วแน่นอนค่ะ”

“อ่านความคิดเห็นอีกทีสิ”

เธออ่านความคิดเห็นอีกครั้งด้วยน้าเสียงและอารมณ์ที่เต็มเปี่ยม

ยิ่งอ่านก็ยิ่งตื่นเต้นอย่างหนัก

ฉู่ลั่วเอ่ย “คนคนนี้คือฮั่วเซียวหมิงก็เป็นเรื่องปกติมากไม่ใช่

เหรอ?”

“ไม่ ไม่เลย ไม่” เฉิงยวนโบกมือของตนเอง “ฉู่ลั่ว เจ้าไม่รู้หรอ

กว่าตัวเองมีคู่จิ้นมากขนาดไหน!”

“คู่จิ้นฮวาชูชวี่ถึงจะเป็นคู่จิ้นทางการ แต่ไม่ได้มีแฟนคลับเยอะ

เท่าไหร่”

“คู่จิ้นจี้ฉู่ของเจ้ากับจี้ไจ่ ยังมีกลุ่มคู่จิ้นกับดาราพวกนั้นอีก แฟน

คลับถึงได้เยอะมาก พลังต่อสู้ก็แข็งแกร่งด้วย”

“พวกข้าที่เป็นแฟนคลับคู่จิ้นฮวาชูชวี่ ไม่เคยเอาชนะพวกเขาได้

เลย”

เฉิงยวนยิ่งพูดยิ่งโมโห “แต่พวกข้าคือฮองเฮา คือคู่หลักอย่าง

เป็นทางการ พวกเขามีแฟนคลับมากกว่าแล้วยังไงล่ะ ทำได้แค่มอง

ตาปริบ ๆ เท่านั้นแหละ!”

ฉู่ลั่ว “…”

“ดูประธานฮั่วของพวกเราสิ โผล่ออกมาแค่มือข้างเดียว ก็ทำให้

ทั้งอินเทอร์เน็ตเดือดพล่านแล้ว คู่จิ้นฮวาชูชวี่ของพวกเรายอดเยี่ยม

มาก!”

ไจ๋โหรวที่อยู่อีกห้องหนึ่งก็กรีดร้องด้วยความตื่นเต้น “ประธานฮั่ว

ยอดเยี่ยมมาก! คู่จิ้นฮวาชูชวี่ของพวกเราต่างหากที่เป็นคู่จริง”

“คู่อื่นเป็นลัทธินอกรีต ลัทธินอกรีต!”

เธอนอนหมอบอยู่บนโซฟาแล้วกรีดร้องสักพักหนึ่ง ก่อนจะพิมพ์

แสดงความเห็นในช่องแสดงความคิดเห็น

จนกระทั่งแสดงความคิดเห็นเสร็จ เธอก็ทั้งภูมิใจทั้งหัวเราะเสียง

เย็นชา

จี้ไจ่ก็กดเข้าไปในการค้นหายอดนิยมอันดับหนึ่งเช่นกัน

เพียงวิดีโอสั้น ๆ สิบกว่าวินาทีนั้น กลับทำให้ทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต

บ้าคลั่งไปแล้ว

แต่ความคิดเห็นด้านล่างนั้นบ้าคลั่งยิ่งกว่า

ราวกับว่าทั้งอินเทอร์เน็ตกำลังกรีดร้องอยากจะเห็นงานแต่งงาน

ของฉู่ลั่วกับฮั่วเซียวหมิงแล้ว

จี้ไจ่มองความคิดเห็นเหล่านั้น พลางก้มหน้าลงเล็กน้อย

ไจ๋โหรวตื่นเต้นเสร็จจึงเงยหน้ามองจี้ไจ่ที่ก้มหน้าเหมือนกำลัง

ครุ่นคิด เธอเท้าคางด้วยมือข้างหนึ่ง ขาแกว่งไปมาเบา ๆ “จี้ไจ่ นาย

ชอบเจ้านิกายเหรอ!”

จี้ไจ่ไม่ได้เงยหน้าขึ้น สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่บนหน้าจอ

ไจ๋โหรวยังพูดต่อด้วยน้าเสียงแผ่วเบา “แต่นั่นก็เป็นเรื่องปกติล่ะ

นะ เจ้านิกายของพวกเราทั้งสวยทั้งมีความสามารถ แถมยังอ่อนโยน

มากด้วย ฉันเองก็ชอบเจ้านิกายเหมือนกัน”

เธอหันหลังไป วางศีรษะหนุนแขนตัวเอง “แต่น่าเสียดายที่เจ้า

นิกายไม่ชอบผู้หญิง ไม่อย่างนั้นฉันต้องร่วมแข็งขันด้วยแน่นอน”

“ฮั่วเซียวหมิงเป็นคนธรรมดา” จู่ ๆ จี้ไจ่ก็พูดขึ้นมา “เขามีชีวิต

อยู่ได้ไม่นาน”

ไจ๋โหรวหันหน้ามาเล็กน้อย หางตาเหลือบมองจี้ไจ่

จี้ไจ่ยังคงมีสีหน้าเย็นชาเช่นเคย

ไจ๋โหรวกลับค่อย ๆ นั่งตัวตรง “จี้ไจ่…”

จี้ไจ่เงยหน้ามองไจ๋โหรว น้าเสียงของเขาราบเรียบ “ฮั่วเซียวหมิง

เป็นคนธรรมดา เขาไม่สามารถบำเพ็ญได้ ชีวิตไม่ยืนยาว”

ไจ๋โหรวเม้มปากเล็กน้อย “ในยุคสมัยนี้ ชีวิตของนักพรตอย่าง

พวกเราก็ไม่ได้ยืนยาวเหมือนกัน”

จี้ไจ่ไม่ตอบอะไร แต่ก้มหน้าลงอีกครั้ง

ไจ๋โหรวนั่งตัวตรงขึ้นมาด้วยความไม่สบายใจ เธอค่อย ๆ ย้ายไป

นั่งข้างจี้ไจ่ พลางหรี่ตามองไปที่โทรศัพท์ของเขา

เห็นว่าบนหน้าจอมือถือของเขากำลังเปิดดูความคิดเห็นเหล่านั้น

อยู่

ทั้งหมดเป็นความคิดเห็นอวยพรให้ฉู่ลั่วกับฮั่วเซียวหมิง

ทั้งหมดล้วนเป็นคำอวยพรให้พวกเขาอยู่ด้วยกันตลอดไป อวย

พรให้พวกเขารักใคร่กลมเกลียวกันไปจนแก่เฒ่า

“จี้ไจ่ นายจะชอบก็ชอบได้ แต่พวกเราต้องรู้จับขอบเขตนะ! จะ

ไปสร้างความเดือดร้อนไม่ได้!” แววตาของเธอมีความกังวล “เจ้า

นิกายชอบฮั่วเซียวหมิง พวกเราในฐานะคนที่ชอบเจ้านิกาย ควร

สนับสนุนเจ้านิกายสิ”

“แต่เขาไม่คู่ควร”

“ยิ่งเขาไม่เหมาะสมก็ยิ่งต้องสนับสนุน” ไจ๋โหรวพูดกล่อม “เจ้า

นิกายชอบเขาต่างหากคือสิ่งสำคัญ พวกเราจะชอบหรือไม่ชอบ มัน

ไม่สำคัญเลย”

“ยังไงเขาก็ต้องตาย”

ไจ๋โหรวเห็นจี้ไจ่ดื้อรั้นมาก “นายก็ต้องตายเหมือนกัน พวกเรา…

ยังไงก็ต้องตายกันหมด”