เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1572 อยากให้คุณกลับบ้านตระกูลฉู่บ้าง

ณ โรงแรม

ทันทีที่ฉู่ลั่วปรากฏตัวก็เห็นฮั่วเซียวหมิงนั่งมองคอมพิวเตอร์อยู่

หลังโต๊ะ

“กลับมาแล้ว!”

ฮั่วเซียวหมิงรีบก้าวเข้ามาหาทันที “เป็นยังไงบ้าง?”

“ทางปรโลกแก้ไขปัญหาเรื่องขวดผนึกรักไม่ได้ค่ะ แล้วก็แก้ไข

เรื่องบุพเพสิบชาติไม่ได้เหมือนกัน”

“ไม่เป็นไรหรอก มันก็เป็นสิ่งที่เราคาดเดาเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

ไม่ใช่เหรอ?” ฮั่วเซียวหมิงต่อสายหาพนักงาน “กระเพาะคุณไม่ค่อยดี

ผมให้ทางโรงแรมเตรียมอาหารไว้ให้แล้ว คุณกินก่อนเถอะแล้วค่อย

ว่ากัน”

“อื้ม”

ไม่นานทางโรงแรมก็เอาอาหารมาเสิร์ฟ หลังจากฉู่ลั่วกินเสร็จ

แล้ว ฮั่วเซียวหมิงก็เอาเอกสารส่งให้เธอ

โครงการพัฒนามณฑลหนานของบริษัทฉู่

“ตระกูลฉู่เตรียมจะย้ายสำนักงานใหญ่มาที่มณฑลหนานแล้ว”

ฉู่ลั่วพลิกดูคร่าว ๆ แล้วก็ปิดเอกสารลง “ฉันไม่ค่อยเข้าใจเรื่อง

พวกนี้เท่าไรค่ะ”

ฮั่วเซียวหมิงยื่นมือมาจับฉู่ลั่วไว้แล้วพูด “บริษัทฉู่ไม่ได้เหมือนกับ

บริษัทฮั่ว บริษัทฮั่วมีรากฐานที่มั่นคง ต่อให้ย้ายสถานที่ก็ส่งผล

กระทบไม่มาก”

“แต่บริษัทฉู่แตกต่างออกไป บริษัทฉู่มีฐานธุรกิจอยู่ที่เมืองเจียง

ถ้าเกิดย้ายออกจากเมืองเจียงฐานธุรกิจของบริษัทฉู่ก็จะขาดทุนไป

มาก แม้ว่าทางมณฑลหนานจะมีนโยบายสนับสนุนให้มากมาย แต่ก็

คืนทุนให้บริษัทฉู่ไม่ได้หรอก”

เขาพูดเสร็จก็จ้องมองฉู่ลั่ว

แต่กลับเห็นว่าสีหน้าของฉู่ลั่วนิ่งเฉย ไม่ได้มีความหวั่นไหวเลย

แม้แต่น้อย

ฮั่วเซียวหมิงจึงออกแรงจับมือของฉู่ลั่ว “ตระกูลฉู่ทำเพื่อคุณนะ”

ฉู่ลั่วตอบรับ “ฉันรู้ค่ะ”

เธอมองฮั่วเซียวหมิงอย่างลังเลเล็กน้อย “คุณอยากให้ฉันห้าม

ตระกูลฉู่ไม่ให้เข้ามาที่มณฑลหนานไหมคะ?”

ฮั่วเซียวหมิง “…”

ฉู่ลั่วค่อย ๆ เบิกตาโตขึ้นและยังคงมีสีหน้าลังเลอยู่

ฮั่วเซียวหมิงถอนหายใจออกมาเบา ๆ และอดจะหัวเราะออกมา

ไม่ได้ “ไม่มีอะไรหรอก ไม่ได้สำคัญอะไร ก็แค่บอกคุณเฉย ๆ”

ฉู่ลั่วยังคงขมวดคิ้วอย่างลังเล แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

ตกกลางคืน

ฮั่วเซียวหมิงโทรไปหาฉู่เหิงแล้วถ่ายทอดคำพูดของฉู่ลั่วให้เขา

ฟัง

ฉู่เหิงถอนหายใจเบา ๆ แล้วเอ่ย “ผมเข้าใจแล้ว”

จากนั้นสายก็ถูกตัดไป

ฮั่วเซียวหมิงหันหลังกลับมา เห็นว่าฉู่ลั่วมายืนอยู่ข้างหลังเขา

ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เขาโบกโทรศัพท์เล็กน้อย “ฉู่เหิงโทรมาน่ะ”

“พี่ใหญ่?”

“อืม บางที…คงอยากให้คุณกลับบ้านตระกูลฉู่บ้าง!” ฮั่วเซียวห

มิงเดินเข้าไปหาฉู่ลั่ว “ลูกของฉู่เหิงใกล้จะคลอดแล้ว”

ฉู่ลั่วก้มหน้าคำนวณเงียบ ๆ ในใจ “ถูกต้อง เด็กใกล้จะคลอด

แล้ว”

“พี่ใหญ่ อยากให้ฉันไปดูเหรอ?”

ฮั่วเซียวหมิงชะงัก “คุณยินดีจะไปหรือเปล่า?”

ฉู่ลั่ว “ทำไมฉันต้องไม่ยินดีล่ะ?”

ฮั่วเซียวหมิง “…”

เธอมีท่าทางเย็นชากับตระกูลฉู่ราวกับคนแปลกหน้า ถึงจะรู้ว่า

ตระกูลฉู่ทำอะไรเพื่อเธอบ้าง แต่เธอกลับไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไรเลย

จนเขาคิดว่า…

“ผมคิดว่าคุณจะไม่ยอมไป”

“ทำไมล่ะ?”

ฮั่วเซียวหมิง “คนตระกูลฉู่เคยทำเรื่องไม่ดีกับคุณ เคยทำร้าย

คุณมาก่อน”

ฉู่ลั่วมีสีหน้าสบาย ๆ “แน่นอน ชะตากรรมของฉันกับตระกูลฉู่

ซับซ้อนมาก พวกเขา…เคยทำเรื่องไม่ดีกับฉันด้วย”

“แต่ว่า บุญคุณยากจะแบกรับ พวกเขาเอง…ก็เป็นผู้ถูกกระทำ

เหมือนกัน”

ฮั่วเซียวหมิงเดินเข้าไปใกล้ ดึงฉู่ลั่วมาไว้ในอ้อมกอด “ถ้าคุณไม่

อยากไปก็ไม่ต้องไป ไม่จำเป็นต้องฝืนตัวเองหรอก”

“ไม่ได้ฝืนหรอกค่ะ” ฉู่ลั่วที่อยู่ในอ้อมกอดฮั่วเซียวหมิงส่ายหน้า

“ความจริงฉัน…”

เธอหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

ความจริงเธอไม่ใช่ลูกของบ้านตระกูลฉู่มาตั้งนานแล้ว

เธออยู่ต่างโลกมาร้อยปี จนลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นลูกสาวของ

ตระกูลฉู่

ความรักกับความแค้นที่มีต่อตระกูลฉู่ก็แทบจะหายไปหมดแล้ว

แต่ตระกูลฉู่…ยังคงรู้สึกผิดมาโดยตลอด

“ตระกูลฉู่ไม่ผิด แต่เป็นฉู่หร่าน เป็นหุบเหวเทพมรณะ…ที่ล้อเล่น

กับชะตาชีวิตของคนธรรมดาต่างหาก” ฉู่ลั่วถอนหายใจออกมาแผ่ว

เบา “พรุ่งนี้ฉันจะไปบ้านตระกูลฉู่สักหน่อย”

ฉู่ลั่ววางแผนเอาไว้อย่างดีว่าเช้าวันต่อมาเธอจะไปบ้านตระกูลฉู่

แต่เมื่อถึงเช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่เปิดประตูไปก็เห็นว่ามีคนมากมาย

ยืนอยู่ตรงโถงทางเดิน

คนของลัทธิเต๋ากับคนขององค์กรที่ต่างมายืนอยู่หน้าประตูห้อง

ของเธอ

แม้กระทั่งซู่เซี่ยงหยางก็มองเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด