เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1579 ตั้งตัวเป็นศัตรู

เฉิงยวนพิจารณาใบหน้าของสั่วอิงแล้วเอ่ย “ยิ่งไปกว่านั้นเจ้า

กับสั่วหลิงมีหน้าตาเหมือนกันทุกอย่าง ตัวเจ้าเองน่าจะรู้ดี แม้

วิญญาณจะเป็นดวงเดียวกัน แต่กายเนื้อมาจากเลือดเนื้อเชื้อไขของ

บิดามารดา ยังไงก็ไม่มีทางเหมือนกันได้ขนาดนี้”

“แต่ฉันคือสั่วอิงแน่นอนค่ะ ฉันไม่เคยรู้จักสั่วหลิงอะไรนั่นมาก่อน

ด้วยซ้า”

“หากคุณรู้จัก ตอนนี้คุณคงไม่มีชีวิตอยู่แล้วล่ะค่ะ” ฉู่ลั่วพูดเสียง

เย็นชาพาให้สั่วอิงตกใจจนห่อไหล่ ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังมองฉู่ลั่วด้วย

แววตาเสียใจ “ท่านปรมาจารย์…”

“ท่านปรมาจารย์หมายความว่าคิดจะลงโทษเหรอครับ?” เจี่ยซี

ขมวดคิ้ว

“สำหรับลัทธิเต๋ามันไม่ใช่การลงโทษ ถ้าพวกคุณต้องการ ฉัน

สามารถขอให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องออกเอกสารให้พวกคุณได้ค่ะ”

เจี่ยซียังคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สั่วอิงกลับรั้งเขาเอาไว้ แล้ว

ส่ายหน้าให้เขาเบา ๆ

เจี่ยซี “…”

สั่วอิงถามฉู่ลั่วเสียงเบาอีกครั้ง “แต่อาซีมีงานที่บริษัทต้องจัดการ

นะคะ”

“เจี่ยซีไปได้ แต่คุณต้องอยู่ข้างกายฉันค่ะ”

“วิญญาณร้ายบนตัวคุณยังไม่ถูกกำจัด มีแต่จะต้องอยู่ข้างกาย

ฉันเท่านั้น”

“แต่ว่า…” สั่วอิงมองฉู่ลั่วอย่างระมัดระวัง ก่อนจะมองเจี่ยซีอย่าง

ไม่สบายใจ “ฉันยังมีงานของตัวเอง และยังมีเรื่องที่ต้องจัดการด้วย

ตัวเองอีกนะคะ”

เฉิงยวนพลันเอ่ยขึ้น “ต่อให้งานของเจ้าจะมากแค่ไหน ก็ไม่มีทาง

มีไปมากกว่าประธานฮั่วหรอกใช่ไหม? ประธานฮั่วมีฐานะยังไง

ตระกูลฮั่วมีสถานะยังไง พอลัทธิเต๋าเข้ามาเกี่ยวข้อง ยังต้องถูกผนึก

เอาไว้ที่มณฑลหนานอีก”

“ตอนนี้เขาก็ต้องอยู่ข้างกายฉู่ลั่วเท่านั้นไม่ใช่เหรอ?”

“หากเจ้าไม่พอใจ เจ้าก็ติดต่อไปหาคนของลัทธิเต๋า ให้พวกเขา

จัดการให้เจ้าสิ”

สั่วอิงหน้าซีดลงยิ่งกว่าเดิม พลางเอ่ยเสียงสั่น “คุณเฉิง…เห็นฉัน

เป็นศัตรูขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“ใช่สิ! แค่เห็นใบหน้านี้ของเจ้า ข้าก็ตั้งตัวเป็นศัตรูแล้ว” เฉิงยวน

อดจะถามออกมาไม่ได้ “เจ้าไม่รู้สึกบ้างเหรอว่าข้าใจดีกับเจ้ามามาก

พอแล้ว”

สั่วอิง “…”

เจี่ยซีอยากจะเอ่ยปาก แต่ตอนที่เห็นดวงลูกแปลกประหลาดคู่นั้น

ของเฉิงยวนก็อดทนเอาไว้ เขาพูดออกมาเสียงค่อยเพียงสั้น ๆ ว่า

“เธอคือสั่วอิง”

“นางจะเป็นสั่วเหยี่ยว*[1] สั่วหมา หรือสั่วแมวอะไรก็ไม่เกี่ยวกับ

ข้า ข้าแค่เกลียดใบหน้านั้น เจ้าดูสิ…ถึงเจ้าจะเป็นสวีจิ้นกลับชาติมา

เกิด แต่เจ้าไม่ได้มีใบหน้าแบบนั้นแล้ว และข้าก็ไม่ได้มองเจ้าเป็นสวีจิ้

นด้วย!”

ไจ๋โหรวกับจี้ไจ่ที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะสื่อสารกันผ่านสายตา

เฉิงยวนระเบิดอารมณ์ออกมาเต็มที่

พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ เพราะกลัวจะโดนลูกหลงไปด้วย

เจี่ยซีถูกคำพูดเพียงประโยคเดียวของเฉิงยวนกดข่มไว้ สีหน้า

เขาซีดมาก ประกายแสงในดวงตาพลันหายวับไป

เจี่ยซีกับสั่วอิงต่างนั่งหน้าซีดอยู่บนเก้าอี้

เฉิงยวนมีแววตาเจ้าเล่ห์หันไปยักคิ้วให้ฉู่ลั่ว ก่อนจะพูดด้วยเสียง

เย็นชาอีกครั้ง “ถ้าพวกเจ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว ก็อย่ารบกวนเวลาทำธุระ

ของพวกข้า”

เธอตบรายชื่อมือในมือ “ข้าต้องแก้แค้นให้ผู้ชายของข้า”

เจี่ยซีหันไปมองด้วยความตกใจ “แก้…แก้แค้น?”

เฉิงยวนพยักหน้า “แก้แค้น!”

“นั่นคือ…”

“ปรโลกย่อย”

เจี่ยซีมือสั่นเทา มองเฉิงยวนด้วยสายตาที่ยากอธิบาย ก่อนจะ

ค่อย ๆ หันไปมองฉู่ลั่ว “ผมไปด้วยได้ไหมครับ?”

“คุณอยากไปเหรอคะ?”

“ครับ”

“ได้ค่ะ ถ้าคุณอยากไปล่ะก็…”

“ขอบคุณท่านปรมาจารย์ ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว พวกเราก็ตัว

ก่อนนะครับ” เจี่ยซีพาสั่วอิงจากไปพร้อมใบหน้าไม่สู้ดี

สั่วอิงตามหลังเจี่ยซีไป เธอเห็นเจี่ยซีมีสีหน้าย่าแย่อย่างเห็นได้

ชัด “อาซี ฉันรู้สึกว่าคุณเฉิงไม่ค่อยชอบฉันเท่าไหร่”

เจี่ยซี “อืม”

สั่วอิงมองเจี่ยซีด้วยความประหลาดใจ ราวกับไม่คาดคิดว่าเขาจะ

พูดออกมาตรง ๆ แบบนี้

“ฉันควรทำอะไรสักอย่างใช่ไหม แต่ฉันไม่รู้เลยว่าคุณเฉิงเธอ

ชอบอะไร…”

“ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น” เจี่ยซีก้าวไปไม่หยุดฝีเท้า “ทำอะไรไปก็

ไม่มีประโยชน์หรอก คนที่เธอต้องการ…คือสวีจิ้น และเธอก็อยากอยู่

ให้ห่างจากพวกเราด้วย”

*[1]สั่วเหยี่ยว คำว่าอิง (瑛) ในชื่อของสั่วอิง พ้องเสียงกับคำว่า

อิง (鹰) ที่แปลว่าเหยี่ยว