เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1581 ไม่ใช่ของเขา

หลังจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว พวกเฉิงยวนจึงพากันออกไป

ฉู่ลั่วกำลังเก็บสมุดขึ้นมาก็ได้ยินฮั่วเซียวหมิงพูดว่า “ผมไม่มีนะ”

ฉู่ลั่วมองฮั่วเซียวหมิงอย่างมึนงง

เมื่อครู่ตั้งแต่แรกเริ่ม ฮั่วเซียวหมิงก็เงียบมาโดยตลอด แล้วทำไม

จู่ ๆ ถึงได้พูดแบบนี้ขึ้นมา “ผมไม่มีชาติก่อน เพราะชาติก่อนผมคือ

มังกรปีศาจทำลายโลก!”

ฉู่ลั่ว “…”

“ระหว่างเราไม่มีทางเกิดปัญหาแบบนี้” ฮั่วเซียวหมิงยืนกราน

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงสถานะของฉู่ลั่วขึ้นมาได้ “ระหว่างเราไม่มีทาง

เกิดปัญหาแบบนี้…หรอกใช่ไหม!”

ชาติก่อนเขาเป็นมังกรปีศาจ ต้องไม่มีแน่นอน

แต่ชาติก่อนของฉู่ลั่ว…

พูดจบ เขาก็ไม่รอให้ฉู่ลั่วตอบ ฮั่วเซียวหมิงกล่าวอย่างมั่นใจว่า

“แต่ผมไม่สนใจชาติก่อน ผมสนใจแค่ชาตินี้”

ฉู่ลั่วมองฮั่วเซียวหมิงที่ถามเองตอบเองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะอด

เผยรอยยิ้มออกมาไม่ได้ “จะชาติก่อนหรือชาตินี้ก็เป็นคนละคนกัน

ค่ะ”

“อีกอย่าง…ฉันไปปรโลกมาตั้งหลายครั้งแล้ว ไม่ใช่ทุกคนที่ไปถึง

ปรโลกแล้วจะจดจำชาติก่อนได้ เพราะจำเป็นต้องมีคาถาด้วย”

“คุณลืมแล้วเหรอ?”

ฮั่วเซียวหมิง “…”

เขาลืมไปแล้วจริง ๆ !

แค่นึกถึงเรื่องชาติก่อนของฉู่ลั่ว บางที…

เขาก็คงลืมไปหมดแล้ว

“คุณคือฉู่ลั่ว”

“ฉันคือฉู่ลั่ว และฉันเป็นแค่ฉู่ลั่วเท่านั้นค่ะ”

กลางดึก

เจี่ยซีซึ่งเดิมทีกำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียงพลันลืมตาขึ้น เขามอง

ตรงไปข้างหน้าพลางสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ กระทั่งเขาอาเจียนเอา

ความอึดอัดบริเวณหน้าอกออกมาจนหมดถึงได้เลิกผ้าห่มออก แล้ว

เดินไปที่ห้องรับแขกอย่างเชื่องช้า

โคมไฟสลัวภายในตู้เก็บไวน์ส่องสว่างขึ้น

เขาคลำหยิบออกมาหนึ่งขวด แล้วดื่มไวน์เข้าปากหนึ่งอึกโดยไม่

รินใส่แก้ว

รสฉุนไหลผากจากลำคอลงไปถึงท้อง

แต่ในหัวสมองกลับเอาแต่คิดถึงภาพเหตุการณ์เมื่อพันปีก่อนไม่

หยุด

มีทั้งตอนที่เฉิงยวนยังเป็นเด็กน้อยตากลมโต ยืนหลบอยู่

ด้านหลังท่านลุงเฉิง และมองเขาด้วยความสงสัยใคร่รู้

มีตอนที่เฉิงยวนเชิดหน้าขึ้นด้วยท่าทางหยิ่งผยอง และใช้เพียง

หางตาชำเลืองมองเขาเท่านั้น

มีตอนที่เฉิงยวนเกาะอยู่บนหลังเขาพลางยิ้มร่า ให้เขาแอบพา

เธอไปขี่ม้า…

เธอทั้งสดใส มีชีวิตชีวา หยิ่งผยอง และทนต่อความอยุติธรรม

ไม่ได้แม้แต่น้อย

ใครกล้ามารังแกเธอ เธอก็จะเอาคืนคนคนนั้น

แต่ขณะเดียวกัน เธอก็เป็นคนยึดมั่นในความคิดของตนเองและ

ปกป้องคนใกล้ชิดอย่างไร้เหตุผล ใครกล้ารังแกสาวใช้ของเธอ เธอก็

จะเอาแส้ไปฟาดคนคนนั้นจนเจียนตาย

ยิ่งไปกว่านั้นตอนเขาเพิ่งมาที่จวนตระกูลเฉิง คนรับใช้ในจวน

ตระกูลเฉิงต่างดูถูกเขา ทั้งที่ท่านลุงเฉิงลงโทษไปแล้ว แต่หลังจากเธอ

รู้เรื่อง เธอยังให้คนรับใช้เหล่านั้นไปคุกเข้าอยู่ใต้ชายคาตรงทางเดิน

ในเวลาที่ฝนตกหนักและสั่งให้ก้มหัวร้องขอความเมตตา นับตั้งแต่นั้น

มาในจวนตระกูลเฉิงก็ไม่มีใครกล้าดูถูกเขาอีก กระทั่งจะพูดถึงเขาก็

ยังไม่มีใครกล้าพูดถึงด้วยซ้า

เขาถูกแขกของตระกูลเฉิงเหยียดหยาม เธอก็เป็นคนปกป้องเขา

อย่างเปิดเผยโดยไม่สนใจสถานการณ์แม้แต่น้อย

เพียงเพราะว่า…

เขาเป็นคู่หมั้นของเธอ

เป็นคนของเธอ

ในวันที่ทั้งตระกูลถูกทำลายจนเขาตกอยู่ในความมืดมน มีเพียง

ความอบอุ่นจากดวงตะวันอันเจิดจ้าของเฉิงยวนเพียงอย่างเดียวที่ทำ

ให้โลกของเขาสว่างไสวขึ้น ทำให้เขาสามารถอ่อนแอได้ สามารถ

พึ่งพิงได้

เธอคือไข่มุกของตระกูลเฉิง และเป็นดวงตะวันอันเจิดจ้าของเขา

ไม่

ไม่ใช่ของเขา

แต่เป็นของสวีจิ้น

เจี่ยซีดื่มไวน์เข้าไปอีกอึกใหญ่

ท่ามกลางความมืดสลัวนั้น มีเสียงจอแจดังขึ้นมา

“เขาดื่มเหล้า!”

“ผู้ชายที่ดื่มเหล้ากลางดึกไม่ใช่ผู้ชายที่ดี พี่จิ้งจิ้งเคยสอนไว้”

“พี่ยวนยวนบอกว่า เขาเป็นรักแรกของพี่ยวนยวนล่ะ”

“ไม่ใช่รักแรก เป็นคู่หมั้นในชาติก่อนต่างหาก”

“ไม่ใช่คู่หมั้นในชาติก่อน แต่เป็นก่อนที่พี่ยวนยวนจะตาย เป็น

ชาติก่อนของชาติก่อนของชาติก่อนของชาติก่อนของผู้ชายคนนี้…”

เจี่ยซี “…”

เขาถือขวดไวน์ไว้พลางมองไปรอบ ๆ แต่มันเป็นกลับว่างเปล่า

มองไม่เห็นอะไรเลย

แต่กลิ่นอายมืดมนเหล่านั้น เขาไม่ได้รู้สึกไปเองแน่นอน