เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1600 นายเอาเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาของฉันไป

ตกกลางคืน

ฉู่ลั่วเท้าคางไว้ด้วยมือข้างเดียวแล้วจ้องมองฮั่วเซียวหมิงอย่าง

เงียบ ๆ

คิ้วของเขาดูผ่อนคลายและนอนหลับอย่างสนิท

[โฮสต์]

เสียงระบบในจิตธรรมญาณดังขึ้น

ฉู่ลั่วกะพริบตาแล้วหยิบชุดนอนข้างเตียงขึ้นมาใส่ จากนั้นจึง

ออกจากห้องนอนไปโดยไร้สุ้มเสียง

ระบบ [โฮสต์ คุณแข็งแกร่งแล้ว แม้ว่าจะยังไม่ได้เลื่อนขั้นแต่ก็

แข็งแกร่งขึ้นแล้วจริง ๆ คุณเป็นคล้ายกับตอนอยู่ในต่างโลกเลย ไม่สิ

แข็งแกร่งกว่าตอนอยู่ต่างโลกอีก]

ฉู่ลั่วเดินไปข้างหน้าต่างแล้วมองทิวทัศน์ที่อยู่ไกล ๆ

ระบบที่อยู่ในจิตธรรมญาณยังคงส่งเสียงด้วยความตื่นเต้นดีใจ

[ปรโลกปฏิบัติต่อโฮสต์ไม่เลวเลยทีเดียว]

ฉู่ลั่ว “…”

ระบบ [โฮสต์ โฮสต์…]

พลังวิญญาณภายในร่างของฉู่ลั่วมีการเคลื่อนไหว ระบบที่เดิมที

ยังคุยจ้ออยู่ก็เงียบลงทันที แล้วไม่กี่นาทีต่อมาระบบพลันพูดเสียงสั่น

[โฮสต์ นี่คุณทำอะไร?]

ฉู่ลั่วตอบ “ลองดูว่าฉันจะบีบนายออกมาได้หรือเปล่า”

ระบบ […]

ฉู่ลั่ว “น่าแปลกจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นที่ต่างโลกหรือว่าในโลกนี้ ก็ดู

เหมือนว่าฉันจะไม่สามารถบีบให้นายออกมาจากจิตธรรมญาณได้

เลย”

ระบบหัวเราะแห้ง [โฮสต์พูดล้อเล่นไปได้]

ฉู่ลั่วนั่งลงบนเก้าอี้แล้วเอนพิงพนักอย่างสบายใจ จากนั้นก็

หลับตาทั้งสองข้าง เส้นผมสีดำขลับตกลงมาจากบนไหล่

ระบบพูดไม่ออกเลยทีเดียว

ฉู่ลั่วเอ่ยขึ้น “หลังจากหลอมกายเนื้อมา ฉันก็รู้สึกค่อนข้าง

แปลก”

ระบบ […]

ฉู่ลั่ว “เหมือนว่านายเอาของอะไรสักอย่างในร่างกายของฉัน

ออกไป ตอนนี้ฉันเอากลับมาได้เพราะพึ่งพาการหลอมกายนี้”

ระบบ [เหอะ ๆ อะ…เอาอะไรไปกัน…]

ฉู่ลั่วยังคงอยู่ในท่าทางสบายอารมณ์แต่ไม่ได้เหมือนก่อนหน้านี้

เพราะทั่วทั้งร่างกายของเธอมีกลิ่นอายของการบีบบังคับอยู่

ระบบ [โฮสต์…]

ฉู่ลั่ว “นายเอาเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาของฉันไป”

ระบบ [เปล่านะ! โฮสต์ ผมก็แค่ยับยั้งมันไว้เท่านั้นเอง…]

ฉู่ลั่ว “ที่แท้ก็ยับยั้งเอาไว้นี่เอง”

ระบบ […]

ฉู่ลั่วเบิกตาโตขึ้นทันที ตรงหน้าเห็น ๆ กันอยู่ว่าไม่มีสิ่งใด ทว่า

ในแววตาของเธอกลับดูน่ากลัวมาก

ระบบรีบหาข้อแก้ตัวให้ตัวเองทันที [ตอนนั้นคุณกำลังท้อแท้ใจ

ทั้งยังถูกครอบครัวทอดทิ้งอีก มาที่ต่างโลกอย่างเร่งรีบแบบนั้น ผมก็

กลัวว่าคุณจะบำเพ็ญไม่สำเร็จ แถมจิตใจที่มีศีลธรรมจะว้าวุ่นเอาได้

ไม่ใช่หรือไงครับ?]

ระบบ [โฮสต์ ผมหวังดีกับคุณทั้งนั้นเลยนะ]

ฉู่ลั่ว “ไม่ใช่! มันไม่ใช่เหตุผลนี้”

“ลั่วลั่ว?”

เสียงหนึ่งดังมาจากข้างหลัง ฮั่วเซียวหมิงที่สวมชุดนอนเดิน

ออกมาด้วยสีหน้าสงสัย “เป็นอะไรไปเหรอ?”

กลิ่นอายเยือกเย็นที่อยู่รอบตัวของฉู่ลั่วหายไปทันที เธอเงยหน้า

ขึ้นไปสบกับสายตาที่มีทั้งความสงสัยและความห่วงใจของฮั่วเซียวห

มิงเข้าพอดี “ไม่มีอะไรค่ะ ก็แค่…รู้สึกผิดกับคุณนิดหน่อย”

ฮั่วเซียวหมิง “…”

เขาเดินมานั่งลงข้าง ๆ ฉู่ลั่วแล้วดึงตัวเธอเข้ามาในอ้อมแขน

ท่าทีของทั้งสองคนนั้นใกล้ชิดสนิทสนมกันมาก

ฉู่ลั่วพิงไหล่เขาแล้วเอ่ยว่า “ที่จริงแล้วฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่มีความ

หื่นกระหายหรอกนะคะ”

มือของฮั่วเซียวหมิงแตะบนไหล่ของเธอ

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่มีความหื่นกระหาย แล้วก็ไม่ใช่คนที่จะระบาย

มันออกมาได้ทันทีหลังจากหลอมกายแล้ว ฉันแค่…” เธอพิงไหล่ของ

ฮั่วเซียวหมิงอย่างไม่สบายใจ

ลมหายใจของเธอปาดรดต้นคอของฮั่วเซียวหมิง พาให้รู้สึก

กระสับกระส่ายขึ้นมา

เสียงของฮั่วเซียวหมิงก็แหบพร่าไม่น้อย

“แค่อะไรครับ?”

“แค่เกิดเรื่องไม่คาดฝันเล็กน้อย ก่อนหน้านี้ถูกยับยั้งความรู้สึก

เอาไว้ แต่หลังจากหลอมกายแล้ว การยับยั้งนั้นก็หายไปแล้วค่ะ…”

ฮั่วเซียวหมิงจึงพูด “…ดังนั้น ก่อนหน้านี้คุณก็อยากทำแบบนี้กับ

ผม เพียงแต่ถูกยับยั้งความรู้สึกเอาไว้ ถึงได้…”

พอคิดถึงความดุเดือดเร้าร้อนก่อนหน้านี้ ลมหายใจของฮั่ว

เซียวหมิงก็ติดขัด

ฉู่ลั่วยังคงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจอยู่ “ฉันแค่อยากจะบอกกับคุณว่า

ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่มีความหื่นกระหายหรอกค่ะ”

เพิ่งจะรับภัยพิบัติสำเร็จ พอทุกคนไปกันแล้ว เธอก็กดฮั่วเซียวห

มิงลงกับโต๊ะ จากนั้นก็พากันไปทำนั่นโน่นนี่กันที่ห้องนอน

ความจริงไม่ใช่เพราะเธอมีความต้องการเกิดขึ้นมา แต่เป็น

เพราะว่า…

“แต่ผมมีนะ”