เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1608 เขาจงใจท า

กลุ่มที่เคยล้อมรอบฮั่วเซียวหมิงต่างกรูกันเข้ามาแล้ว

แม้แต่จิ่งเจียเหยียนที่พูดจอแจไม่หยุด ก็ยังเม้มปากยืนอยู่ข้าง

กายเฉิงยวน

เธอถลึงตาใส่สวีจิ้น ก่อนจะทำเสียงไม่พอใจออกมาเบา ๆ

“ยังจะตามหาอีกไหม?”

ฉู่ลั่วถามจี้ไจ่

จี้ไจ่เงยหน้าซีดขาวขึ้น “ตามหาครับ ไม่ว่า…ไม่ว่าความสัมพันธ์

ระหว่างเธอกับพ่อของผมจะเป็นยังไง เธอก็ยังเป็นแม่ของผม ผม

ต้องการแน่ใจว่าเธอยังอยู่หรือตายไปแล้ว”

ฉู่ลั่วพยักหน้า “ถ้าต้องการตามหาแม่ของคุณ ก็จำเป็นต้องบอก

พ่อของคุณก่อน พ่อของคุณมีบุพเพผูกพันกับเธอ ความผูกพันนั้น

แข็งแกร่งยิ่งกว่าความสัมพันธ์แม่ลูกของพวกคุณ”

“แต่ว่า…”

จี้ไจ่สีหน้าเปลี่ยนไป “แต่พ่อของผมเก็บตัวมานานหลายปี ไม่

เคยสนใจเรื่องราวในโลกภายนอกเลย อีกอย่าง ผู้อาวุโสตระกูลจี้ไม่มี

ทางยอมให้ผมไปหาพ่อแน่นอนครับ”

ไจ๋โหรวจิ้มตัวเขาอย่างหมดคำจะพูด “นายโง่หรือเปล่า! เวลา

แบบนี้แล้ว นายยังทำตามกฎตระกูลจี้อยู่อีกเหรอ คนตระกูลจี้พวกนั้น

นายจะไปสนใจทำไม! ตอนนี้นายกำลังทำในสิ่งที่พวกเขาไม่อนุญาต

หรือนายคิดว่าค่อยทำทีหลัง หลังจากได้รับความยินยอมจากพวก

เขาแล้วอย่างนั้นเหรอ?”

จี้ไจ่ “…”

ไจ๋โหรวจิ้มเขาแรง ๆ อีกครั้ง “นายไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีสักหน่อย ทำ

ก่อนแล้วค่อยบอกก็ได้!”

เห็นจี้ไจ่ไม่พูดไม่จา ไจ๋โหรวก็ยิ่งพูดอย่างเข้มงวดว่า “นายเชื่อ

ไหม ถ้าหากนายบอกคนตระกูลจี้ไป พวกเขาก็จะเริ่มขัดขวางนาย!”

“อย่า…”

ไจ๋โหรวเตรียมจะสั่งสอนจี้ไจ่ต่อ แต่ได้ยินจี้ไจ่พูดขึ้นมาว่า “ฉัน

กำลังนึกถึงแบบแปลนของบ้านเก่า พ่อของฉันอยู่ห้องด้านในสุด ไม่

เคยมีคนผ่านไปมา ขนาดตัวฉันเองก็เคยผ่านไปแค่สองครั้ง”

ไจ๋โหรว “…”

ยังดีที่เขาไม่ได้โง่จนคิดจะบอกตระกูลจี้

จี้ไจ่มองฉู่ลั่ว “สถานที่ที่พ่อของผมพักอยู่ เป็นสถานที่ที่มีค่ายกล

แข็งแกร่งที่สุดในบ้านตระกูลจี้ นอกจากพ่อของผม ใครก็ตามที่คิดจะ

เข้าออก มันจะทำให้คนตระกูลจี้รู้ตัวทันที”

“เจ้านิกายมีสถานะพิเศษ ถ้าเข้าไปในบ้านตระกูลจี้แล้วถูกพบ

เข้า…ต้องส่งผลกระทบกับชื่อเสียงของเจ้านิกายแน่ครับ”

“ผมจะกลับไปก่อน…”

“ฉันจะไปกับนายด้วย” ไจ๋โหรวทำสีหน้าพูดไม่ออก “ถ้าให้นายก

ลับไปคนเดียว ไม่แน่ว่านายอาจจะเอาเรื่องทั้งหมดไปบอกคนตระกูลจี้

ก็ได้”

จี้ไจ่ “…”

ทำไมในใจของไจ๋โหรว เขาถึงเป็นคนแบบนี้ไปได้?

ฉู่ลั่วส่งยันต์ให้พวกเขาเก็บไว้สองแผ่น “มีอะไรให้ติดต่อมาหา

ฉันนะคะ”

“ขอบคุณเจ้านิกาย”

โอกาสหาได้ยากจึงต้องรีบลงมือให้เร็วที่สุด ไจ๋โหรวรีบลากตัวจี้

ไจ่ออกไป

ซู่เซี่ยงหยางเห็นบรรยากาศค่อนข้างไม่สู้ดี จึงหันหลังเดินจากไป

เช่นกัน

ฮั่วเซียวหมิงเดินมาหยุดอยู่ข้างกายฉู่ลั่ว แล้วพูดเสียงเบา “ผมให้

ทางโรงแรมเอาอาหารเช้าขึ้นมาให้ พวกคุณไม่ต้องไปที่ห้องอาหาร

แล้ว”

ฉู่ลั่วพยักหน้า

ฮั่วเซียวหมิงเดินตรงเข้าไปในห้องนอนของฉู่ลั่ว ผ่านไปสักพัก

ถึงเดินออกมาอีกครั้งเพื่อเข้าไปยังห้องนอนฝั่งตรงข้าม เขาหยิบ

เสื้อผ้าออกมาจากในนั้นหนึ่งชุด และเดินเข้าไปในห้องนอนฉู่ลั่วอีก

หน

เฉิงยวนที่ตอนแรกยังจมดิ่งอยู่กับความเจ็บปวด “เขาจงใจใช่

ไหม?”

จิ่งเจียเหยียนยกมือกอดอก พลางทำเสียงเย็นชา สายตาจับจ้อง

ห้องนอนที่ปิดสนิท “เขาจงใจทำ เห็นชัด ๆ ว่าอาบน้าในห้องนอนของ

ตัวเองก็ได้ แต่หลังจากเข้าไปหยิบเสื้อผ้า ก็ยังกลับเข้าไปในห้องนอน

ของลั่วลั่วอีก”

“ฮึ! เจ้าแผนการนักนะ!”

เฉิงยวนมีสีหน้าเปลี่ยนไป เธอกอดไหล่ฉู่ลั่วเอาไว้ พลางพูด

อย่างคลุมเครือว่า “บอกมา ฝ่าภัยพิบัติสำเร็จแล้ว…ถ้า…กับมนุษย์

มันจะไม่ดีกับมนุษย์หรือเปล่า!”

“ข้าดูแล้วฮั่วเซียวหมิงเหมือนจะได้เปิดหูเปิดตาไม่น้อยเลยนะ!”

เธอเดินวนรอบตัวฉู่ลั่ว “ให้ข้าซึมซับด้วยสิ! ในตำนานคนผู้หนึ่ง

บรรลุเซียนและพาไก่กับสุนัขขึ้นสวรรค์ไปด้วย ไก่และสุนัขอย่างพวก

เราขอตามขึ้นสวรรค์ไปด้วยได้หรือไม่!”

ฉู่ลั่ว “…”

เธอผลักศีรษะของเฉิงยวนออกไป ก่อนจะกวาดตามองพวก

จิ่งเจียเหยียน “จะให้พวกเธอออกไป หรือจะให้พวกเธออยู่ที่นี่!”

เฉิงยวน “…”

หูเสี่ยวหลีเกี่ยวคอจิ่งเจียเหยียน ส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็ดึงแขนของ

ซุนหย่าจิ้ง “พวกเราไปเถอะ! ไปกันทั้งหมดนี่แหละ!”