เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1624 เป็นคู่แท้กันมาแต่แรก
เธอนั่งลงข้าง ๆ จี้ไจ่ สายตาเหม่อลอยมองไปยังจุดหนึ่ง ความคิด
ของเธอเหมือนจะย้อนกลับไปเมื่อหลายสิบปีก่อน
“แม่กับโต้วเหลียงฝึกวิชาและเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก พ่อแม่
ของโต้วเหลียงเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเล็ก เขาจึงอาศัยอยู่ที่บ้านของ
พวกเรามาโดยตลอด”
“ต่อมา…ต่อมาพ่อแม่ของแม่ก็คือตายายของลูกนั่นแหละ พวก
เขาจัดการหมั้นหมายให้พวกเรา รอพวกเราอายุถึงเกณฑ์ก็จะให้
แต่งงานกัน”
“แต่ว่า โต้วเหลียง…” เธอมองไปที่โต้วเหลียงซึ่งหมดสติอยู่บน
โซฟา “เขาออกไปจากบ้านสักพัก”
“หลังจากกลับมา เขาบอกแม่ว่าจะพาแม่ออกไปข้างนอก แม่ก็
เลยแอบหนีออกมากับเขา”
ราวกับนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น สีหน้าของโม่หวายอวี้
อ่อนโยนลงไม่น้อย
“ตอนแรกพวกเรามีความสุขมาก แต่ว่า…โลกภายนอกก็มีอะไร
อีกมากมายที่แม่ไม่เข้าใจ แม่ไม่ชอบสูบบุหรี่ ไม่ชอบดื่มเหล้า ไม่ชอบ
เต้นในผับ แต่โต้วเหลียงชอบสิ่งพวกนี้ทุกอย่าง”
เธอก้มหน้าลง ใบหน้าอ่อนหวานปรากฏรอยยิ้มเศร้าสร้อย “โลก
นี้มีสิ่งล่อใจมากมาย สาวสวยก็เยอะ มีสาวสวยมากมายมาชอบโต้
วเหลียง…โต้วเหลียงเองก็เหมือนจะชอบพวกเธอมาก”
“ตอนนั้นแม่ก็ได้พบกับจี้จิงเหิง แม่กับโต้วเหลียงพบเขาระหว่าง
กำจัดผี”
“พวกเราสามคนกลายเป็นเพื่อนกัน”
“ต่อมาโต้วเหลียงชอบผู้หญิงคนอื่น แม่เสียใจมาก แม่อยากกลับ
บ้าน แต่ก็ถูกจี้จิงเหิงรั้งไว้”
“เขาดีกับแม่มาก”
โม่หวายอวี้เน้นย้าว่า “เขาดีมากจริง ๆ ดีจนแม่คิดว่าเขารักแม่
แม่จึงแต่งงานกับเขา แล้วมีลูกด้วยกัน”
“เขาทำให้แม่รู้สึกว่าโลกภายนอกก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น”
“แต่ว่า…”
โม่หวายอวี้มองไปที่แหวนหยกบนฝ่ามือของฉู่ลั่ว “แต่แม่ก็พบว่า
มันไม่ใช่อย่างนั้น ทั้งแม่ทั้งโต้วเหลียงต่างก็เป็นเบี้ยหมากของพ่อลูก”
“โต้วเหลียงไม่ได้ตกหลุมรักคนอื่น จี้จิงเหิงก็ไม่ได้รักแม่”
“สิ่งที่เขาต้องการ…สิ่งที่เขาต้องการคือความรู้สึกระหว่างแม่กับ
โต้วเหลียง”
โต้วเหลียงที่กำลังหมดสติขมวดคิ้วเล็กน้อย พึมพำออกมา “หวา
ยอวี้ หวายอวี้…”
โม่หวายอวี้วิ่งเข้าไปกุมมือเขาไว้แน่น “อาเหลียง ฉันอยู่นี่ ฉันอยู่
นี่แล้ว”
เธอจับมือของโต้วเหลียงแนบแก้มตัวเอง “อาเหลียง หวายอวี้อยู่
นี่ หวายอวี้อยู่นี่”
ราวกับได้ยินเสียงของเธอ ความกังวลของโต้วเหลียงค่อย ๆ สงบ
ลง เสียงพึมพำจึงหยุดลงด้วย
โม่หวายอวี้ยื่นมือออกไปแตะใบหน้าของโต้วเหลียงเบา ๆ ใบหน้า
นั้นซีดขาวและดูชราภาพ
ใครจะคิดว่าเมื่อหลายสิบปีก่อน เขาเป็นคนที่มีผู้หญิงนับไม่ถ้วน
พากันแย่งขึ้นเตียงเขา
“ถ้าอย่างนั้น…พวกคุณมาจากหุบเหวเทพมรณะใช่ไหมคะ”
เมื่อคำว่า “หุบเหวเทพมรณะ” ถูกเอ่ยออกมา ไม่เพียงโม่หวายอวี้
เท่านั้นที่สีหน้าเปลี่ยนไป แต่ทุกคนที่อยู่ในที่นั่นต่างก็มีท่าที
เปลี่ยนแปลงเหมือนกัน
จี้ไจ่มองไปทางโม่หวายอวี้โดยไม่รู้ตัว
แต่โม่หวายอวี้กลับมองฉู่ลั่วด้วยความตกตะลึง
“แหวนวงนี้ถูกสกัดออกมาจากหินบุพเพในปรโลก ฉันคิดมา
ตลอดว่า ผู้บำเพ็ญที่เลือกปิดบังวิถีสวรรค์มีมากมายเหลือเกิน แต่ผู้ที่
เลือกใช้บุพเพในการปกปิดมีมากที่สุด”
คำว่า “ความรัก” นั้นเปลี่ยนแปลงได้ยากที่สุด และไม่มีเหตุผลใด
ๆ มาอธิบายได้
แม้แต่บุพเพที่ถูกกำหนดโดยสวรรค์ ก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่า
สองคนจะได้อยู่ด้วยกัน
การเปลี่ยนใจหรือเปลี่ยนคนรัก นี่แหละคือมนุษย์ปุถุชน
แม้แต่วิถีแห่งสวรรค์ก็ไม่สามารถควบคุมหัวใจของมนุษย์ได้
“แต่ทำไมพวกคุณถึงไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย?” ฉู่ลั่วหมุนแหวน
หยกในมือ “ฉันค้นหาไปทุกปรโลกย่อยแล้ว มีเพียงสมุดรายชื่อ
เท่านั้น แต่ไม่มีหินบุพเพเลย”
“ที่แท้ก็อยู่ตรงนี้นี่เอง”
เธอมองไปทางโม่หวายอวี้ที่สีหน้าซีดเผือด แล้วพูดออกมา
แทนที่จะเอ่ยถาม “ดังนั้น พวกคุณจึงมาจากหุบเหวเทพมรณะสินะ
คะ”
โม่หวายอวี้ “…”
เธอกุมมือโต้วเหลียงแน่น ดวงตาสั่นระริก
ฉู่ลั่วเอ่ย “ฉันแค่สงสัยว่าแท้จริงแล้วคุณกับโต้วเหลียงเป็นคู่แท้
กันมาแต่เดิม หรือว่าคุณกับจี้จิงเหิงต่างหากที่เป็นคู่แท้กันมาแต่เดิม!
หรือไม่ก็…โต้วเหลียงกับจี้จิงเหิงต่างหากที่เป็นคู่แท้กันมาแต่แรก!”
YOU MAY ALSO LIKE
