เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1638 วิญญาณแตกสลาย
ฉู่ลั่วมองดูเฉิงยวนที่แสร้งทำเป็นไม่แยแส จากนั้นพลันถอน
หายใจเบา ๆ “ตามใจเธอเถอะ แค่อย่าเสียใจภายหลังก็พอ”
“ข้าไม่มีทางเสียใจหรอก!”
เฉิงยวนรีบเข้าไปคล้องแขนของฉู่ลั่ว เดินกลับไปที่โรงแรมด้วยสี
หน้าสดใสร่าเริง
ณ ตระกูลจี้
นักพรตเทียนหลัวมองจี้จิงเหิงที่นั่งเหม่อลอยอยู่ข้างร่างของโม่
หวายอวี้ “เธอตายไปแล้ว นายคงไม่คิดจะสร้างปัญหาอะไรต่อหรอก
นะ!”
จี้จิงเหิง “…”
“ฉู่ลั่วท้าทายหุบเหวเทพมรณะหลายครั้งแล้ว ฝ่ายนั้นก็คงไม่มี
ทางปล่อยเธอไปง่าย ๆ พวกเขาต้องมีแผนการสำรองอยู่อีกแน่นอน!”
“ไม่รู้ว่าจะลากลัทธิเต๋าของเราเข้าไปพัวพันด้วยหรือเปล่า”
จี้จิงเหิงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น “เธอยังไม่ตาย”
“อะไรนะ?”
“โม่หวายอวี้ไม่ตาย”
นักพรตเทียนหลัวก้มหน้าคำนวณสักครู่ “เธอตายแล้ว ตายสนิท
แล้วด้วย วิญญาณแตกสลาย ทุกอย่างหายไปหมดสิ้น แม้แต่ใน
ปรโลกก็ไม่มีร่องรอยอะไรเหลืออยู่อีก”
“เธอยังไม่ตาย” จี้จิงเหิงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
นักพรตเทียนหลัว “…”
นี่เขากำลังเป็นบ้าอะไรอีกแล้ว!
สุดท้ายแล้วการที่เขาเสียสติขนาดนี้เป็นเพราะการบำเพ็ญ หรือ
ว่าเสียสติเพราะผู้หญิงคนหนึ่งกันแน่?
หลังจากมองจี้จิงเหิงเดินจากไป นักพรตเทียนหลัวก็ส่ายหน้า
อย่างอ่อนใจ
ณ โรงแรม
นับตั้งแต่วิญญาณของโม่หวายอวี้แตกสลายไป โต้วเหลียงก็นั่ง
เหม่อบนเก้าอี้ในห้องอยู่ตลอดเวลา
รูปร่างของเขาผ่ายผอมบอบบาง มือทั้งสองข้างวางอยู่บนหัวเข่า
สายตาจ้องมองไปข้างหน้า แต่ดวงตากลับไม่มีจุดโฟกัสใด ๆ
จิ่งเจียเหยียนพูด “เขานั่งอยู่ท่านี้ตลอดเลย จะเป็นเพราะตกใจ
จนโง่ไปแล้วหรือเปล่านะ!”
พูดเสร็จเธอก็กำลังจะใช้นิ้วไปจิ้มตัวโต้วเหลียง แต่กลับถูกหัว
หว่านดึงแขนไว้
จนกระทั่งฉู่ลั่วและคนอื่น ๆ ปรากฏตัวในห้องอีกครั้ง โต้วเหลียง
จึงค่อยหันหน้ามา สายตาของเขาทอดมองฉู่ลั่ว ไม่นานก็พูดขึ้นว่า
“เธอกลับชาติมาเกิดแล้วเหรอครับ?”
ฉู่ลั่ว “…”
โต้วเหลียงยกยิ้มมุมปาก “คงยังไม่ใช่ ในที่สุดหวายอวี้ก็ฉลาด
ขึ้นสักที”
ฉู่ลั่วเดินมาหยุดตรงหน้าเขา “ฉันหาทางเข้าหุบเหวเทพมรณะ
เจอแล้ว ตอนนี้ยังต้องการคนที่จะเปิดทางเข้าหุบเหวเทพมรณะให้ฉัน
ค่ะ”
โต้วเหลียงมองเธอ “คุณไม่กลัวเหรอ?”
“กลัวอะไรคะ?”
“หุบเหวเทพมรณะ” โต้วเหลียงจ้องฉู่ลั่ว ดวงตาฉายแววความ
เย็นชา “คุณไม่กลัวหุบเหวเทพมรณะเหรอ? พวกเขาควบคุมชีวิตและ
ความตายของคุณได้ กำหนดคู่ครองของคุณได้ ควบคุมชะตาชีวิต
ของคุณได้ คุณไม่กลัวหรือยังไง?”
ฉู่ลั่วนั่งลงตรงข้ามโต้วเหลียง ถามเขากลับ “คุณคงกลัวมากเลย
สินะคะ?”
โต้วเหลียง “…”
“คุณหวาดกลัวหุบเหวเทพมรณะมาก ดังนั้น ต่อให้คุณจะไม่
ชอบโม่หวายอวี้ แต่ก็จำเป็นต้องรักเธอตามความต้องการของหุบเหว
เทพมรณะ หรือพูดอีกอย่างคือทำให้เธอรักคุณ แต่คุณก็ไม่
ยอมรับ…”
“ไม่ใช่!”
“ในขณะที่คุณกลัวหุบเหวเทพมรณะ คุณก็ไม่ยอมรักโม่หวายอวี้
ตามความต้องการของพวกเขา คุณพาเธอออกมาจากหุบเหวเทพ
มรณะ คุณทำให้เธอได้พบกับคู่ครองที่ถูกลิขิตไว้ของเธอเอง” ฉู่ลั่ว
มองโต้วเหลียงที่ใบหน้าซีดลงเรื่อย ๆ
“คุณต้องการให้เธอเป็นคนที่ถูกหุบเหวเทพมรณะลงโทษ เพื่อให้
ตัวคุณเองหลบหนีไปได้ง่าย ๆ”
โต้วเหลียงส่ายหน้า ใบหน้าที่ซีดเผือดอยู่แล้วยิ่งไร้สีเลือดเข้าไป
ใหญ่
ตู้ม!
ค่ายกลที่ปกป้องโรงแรมเอาไว้อยู่ ๆ สั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย
“ใครกำลังบุกรุกค่ายกล?”
“จี้ไจ่ ปล่อยเขาเข้ามาเถอะ”
จี้ไจ่มีสีหน้าไม่พอใจ แต่ก็ยังทำตามคำสั่งของฉู่ลั่ว ปล่อยให้คน
เข้ามา
พอจี้จิงเหิงเข้ามาแล้วก็พุ่งมาอยู่ตรงหน้าฉู่ลั่ว “เธอยังไม่ตายใช่
ไหม? เธอคิดว่าหนีไปปรโลกแล้วจะหนีฉันพ้นเหรอ? เธอ…”
เขาพูดยังไม่ทันจบ ก็โดนหมัดหนึ่งชกเข้าที่หน้า
มันเป็นหมัดที่หนักหน่วงมากจริง ๆ
จิ่งเจียเหยียนชกไปหมัดหนึ่งก็ยังไม่พอใจ จึงชกซ้าๆ อีกหลาย
หมัด “คุณไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือไง ไม่คิดเสียใจเลยเหรอ! คุณก็รู้
ว่าที่เธอต้องหนีไปถึงปรโลกเป็นเพราะหลบหนีจากคุณ!”
“คุณยังไม่รู้จักละอาย! แต่ยังจะตามไปรังควานคนอื่นอีก!”
YOU MAY ALSO LIKE
