เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1693 เข้าสู่หุบเหวเทพมรณะ
เฉิงยวนเอามือปิดปากด้วยท่าทางเขินอาย “นี่มันคำพูดแบบพวก
คนคลั่งรักอะไรกันเนี่ย! อา ข้าชอบจังเลย!”
ฉู่ลั่ว “…”
เฉิงยวนกอดฉู่ลั่วแน่นขึ้นไปอีก ซุกไซ้ด้วยความสนิทสนม
“พูดอีกหน่อยสิ เร็วเข้า! พูดอีกหน่อย!”
ฉู่ลั่ว “…”
เจ็ดวันต่อมา
ทางรัฐบาลได้รวบรวมอาวุธทั้งหมดมาแล้ว
คนทั้งองค์กรต่างคึกคักกันใหญ่
แม้จะเข้าใกล้ไม่ได้ แต่เจ้าหน้าที่ทุกคนก็ยืนอยู่ไม่ไกลจากอาวุธ
พวกนั้น จ้องมองตาไม่กะพริบ
โดยเฉพาะกลุ่มของซู่เซี่ยงหยางที่เคยเป็นทหารมาก่อน แต่ละคน
อยากจะเข้าไปสัมผัสมันเหลือเกิน
“ในที่สุดชาตินี้ฉันก็ได้เห็นของจริงเสียที”
ไจ๋โหรวมองอาวุธทีละชิ้น เธอชี้ไปที่ชิ้นหนึ่งแล้วกระโดดขึ้นด้วย
ความตื่นเต้น “นั่นใช่หรือเปล่า…ใช่หรือเปล่า…อ๊า ! ถ้ามีมันละก็ทั้ง
หุบเหวเทพมรณะจะถูกถล่มราบเป็นหน้ากลองได้แล้ว!”
แม้แต่จี้ไจ่กับหยวนเส้าหยินที่มักจะสงบเสงี่ยมก็ยังตื่นเต้นอย่าง
เห็นได้ยาก
จี้ไจ่รีบไปหาซู่เซี่ยงหยาง ให้ซู่เซี่ยงหยางติดต่อขอถ่ายรูป แค่
ถ่ายรูปเท่านั้น จะไม่เผยแพร่ออกไป
ฉู่ลั่วพูดกับเฉิงยวนที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “เห็นแล้วใช่ไหม?”
เฉิงยวนพยักหน้าจนตาเหลือก “เห็นแล้ว ข้าเห็นแล้ว”
“เธอต้องมั่นใจในตัวฉัน มีของพวกนี้แล้ว ไม่ว่าข้างในหุบเหว
เทพมรณะจะมีอะไรอยู่ พวกเราก็จัดการได้ทั้งนั้น”
เฉิงยวนมองฉู่ลั่วอย่างจนปัญญา “ลั่วลั่ว เจ้าไม่ต้องคอยเตือนข้า
ตลอดเวลาหรอก ข้ารู้แล้ว ข้าไม่หนีหรอก!”
“เจ้าวางใจได้ จ้าจะไม่หนีไปแน่นอน”
ฉู่ลั่ว “…”
ยิ่งเฉิงยวนพูดแบบนี้ เธอยิ่งไม่เชื่อ ความรู้สึกไม่สบายใจยิ่งมีมาก
ขึ้น
ผ่านไปอีกสองวัน พวกเจ้าหน้าที่และอาวุธทั้งหมดก็เตรียมพร้อม
แล้ว
ฉู่ลั่วเดินตรงไปยังพลังวิญญาณนั้น เธอพาโต้วเหลียงมาด้วย
ก่อนจะพูดกับโต้วเหลียงว่า “เปิดประตูค่ะ”
โต้วเหลียงไม่พูดอะไรเลยตลอดทาง โดยเฉพาะเมื่อเห็นอาวุธที่
ถูกส่งมา สีหน้าของเขายิ่งดูย่าแย่ลง
“พวกคุณจะใช้อาวุธเหล่านี้กับหุบเหวเทพมรณะจริง ๆ เหรอ?”
เขาอยู่ข้างนอกมาหลายปีแล้ว แน่นอนว่าเขารู้ถึงอานุภาพของ
อาวุธเหล่านี้
ฉู่ลั่ว “นั่นก็ต้องดูท่าทีของหุบเหวเทพมรณะก่อนค่ะ”
เธอจ้องมองโต้วเหลียง “เปิดเถอะค่ะ”
โต้วเหลียงประสานมือร่ายมนตร์ พึมพำท่องคาถา ตรา
สัญลักษณ์ที่มองเห็นได้ราง ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา
บริเวณที่เดิมถูกล้อมรอบด้วยพลังวิญญาณ ค่อย ๆ เผยให้เห็น
ช่องทางมืดมิดที่กำลังหมุนวน
ดวงตาไจ๋โหรวกระตุกเล็กน้อย “นี่มันพลังวิญญาณ! ทำไมถึงมี
พลังวิญญาณเข้มข้นขนาดนี้?”
แค่เปิดช่องทางเท่านั้นก็มีพลังวิญญาณหลั่งไหลออกมาเข้มข้น
ขนาดนี้ แล้วข้างในหุบเหวเทพมรณะจะมีมากมายขนาดไหนกัน
หรือพูดอีกอย่างก็คือ คนที่อาศัยอยู่ข้างในนั้นจะแข็งแกร่งขนาด
ไหนกัน!
เพียงแค่ประตูเล็ก ๆ บานหนึ่งเผยตัวออกมา สีหน้าของทุกคนก็
เคร่งเครียดขึ้นมาทันที
โต้วเหลียงหันหน้ามา เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย “พวกคุณ
จะเข้าไปจริง ๆ เหรอ?”
ฉู่ลั่วพยักหน้า
เธอหันไปมองซู่เซี่ยงหยางและคนอื่น ๆ
ซู่เซี่ยงหยางกลืนน้าลาย “ไปกันเถอะครับ มีอะไรต้องกลัวกัน! มี
ของพวกนี้คุ้มกันพวกเราอยู่ ใครจะกลัวล่ะ!”
เพียงประโยคเดียวก็ทำให้ขวัญกำลังใจที่ตกต่าฟื้นคืนกลับมา
ใช่แล้ว!
ต่อให้หุบเหวเทพมรณะจะร้ายกาจแค่ไหน แต่จะร้ายกาจกว่า
อาวุธพวกนี้ได้หรือยังไง?
ทุกคนมีกำลังใจเพิ่มขึ้น
ฉู่ลั่วที่อยู่ด้านหลังผลักโต้วเหลียงเบา ๆ “เข้าไปเถอะค่ะ”
ส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็คว้าจับเฉิงยวนที่อยู่ข้าง ๆ เอาไว้
เฉิงยวน “ข้าจะไม่วิ่งหนีจริง ๆ นะ!”
ฉู่ลั่ว “ฉันไม่เชื่อเธอหรอก!”
เฉิงยวน “…”
ฉู่ลั่วพาโต้วเหลียงและเฉิงยวนเดินนำหน้าเข้าไปในหุบเหวเทพ
มรณะ คนที่เหลือตามหลังมา ไจ๋โหรว จี้ไจ่และหยวนเส้าหยิน รวมถึง
นักพรตอีกหลายคนคอยระวังหลังอยู่ด้านหลังสุด
พวกเขารอกระทั่งอาวุธทั้งหมดถูกนำเข้าไปแล้ว จึงค่อยก้าวเข้า
สู่ทางเดินที่เต็มไปด้วยพลังวิญญาณ
เมื่อมาถึงอีกฝั่ง ดวงตาของไจ๋โหรวพลันสั่นไหวเล็กน้อย
นี่…
นี่คือหุบเหวเทพมรณะเหรอ?
มันแตกต่างจากความน่าสะพรึงกลัวที่จินตนาการเอาไว้โดย
สิ้นเชิงเลย
YOU MAY ALSO LIKE
