เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1704 ฉู่ลั่วถูกดึงวิญญาณ
ระเบิด…เป็นวัตถุระเบิด!
บรรดาปรมาจารย์ที่อยู่ในที่นั้นไม่ใช่คนโง่ พอได้ยินสองคำนี้ก็
เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น!
“มีคนนำของจากภายนอกเข้ามาหรือ?” ปรมาจารย์เฝิงหรูขมวด
คิ้ว ท่าทางเหมือนพร้อมจะลงมือสังหารคนได้ในวินาทีถัดไป
อาจารย์จางกลับไม่พูดอะไร เพียงแต่จ้องมองผู้คนบนภูเขา
คนข้าง ๆ พูดเยาะเย้ยว่า “ถ้าเป็นคนในหุบเหวเทพมรณะจริง ๆ
จะเสียสติถึงขนาดเลือกระเบิดภูเขาเลยเหรอ?”
ห้ามนำของจากภายนอกเข้ามาโดยเด็ดขาด
นี่คือกฎเหล็กของหุบเหวเทพมรณะ
ไม่มีใครสามารถฝ่าฝืนมันได้
เฝิงหรูกำลังจะโต้แย้งไม่กี่ประโยค ก็ได้ยินปรมาจารย์อีกคนชื่อ
ฉางเหอสะบัดแส้ปัด “พอถึงเวลาแบบนี้แล้ว พวกคุณยังมีอารมณ์มา
ทะเลาะกันอีกเหรอ?”
“นี่ชัดเจนว่ามีคนจากภายนอกบุกรุกเข้ามาในหุบเหวเทพมรณะ
นะ!”
ฉางเหอมีใบหน้าเยาว์วัย ดูราวกับคนอายุเพียงสิบเจ็ดสิบแปด
ใบหน้ายังคงมีความอ่อนเยาว์ แต่แววตากลับเย็นชาดุจน้าค้างแข็ง
เขาหันไปมองอาจารย์จาง “อาจารย์จาง ผู้มาเยือนไม่มีประสงค์
ดี”
อาจารย์จางพยักหน้า “พวกเขามาเพื่อทำลายหุบเหวเทพมรณะ”
“อะไรนะ!”
“ช่างบังอาจนัก!”
“ไร้ยางอายเกินไปแล้ว! พวกเขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถึงกล้า
ดีเข้ามาอาละวาดในหุบเหวเทพมรณะของพวกเรา คิดว่าที่นี่ยังเป็น
อาณาเขตของพวกเขาอยู่หรือไง?”
ทุกคนต่างโกรธแค้น มีเพียงอาจารย์จางที่ยังคงสีหน้าเย็นชา
เสียงโวยวายของผู้คนค่อย ๆ เงียบลง ทุกคนหันไปมองอาจารย์
จางพร้อมกัน
“อาจารย์จาง ตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไรดี? ฆ่าพวกเขาเลย
ไหม?”
อาจารย์จางกล่าวว่า “แน่นอน”
“แต่ว่า… ไม่รู้ว่าฉู่ลั่วคนนั้นจะมาหรือยัง?”
เมื่อพูดถึงฉู่ลั่ว สีหน้าของเหล่าปรมาจารย์ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
“คนที่ว่ากันว่าผ่านอสนีบาตสวรรค์มาแล้ว แต่ไม่สามารถขึ้น
สวรรค์ได้เพราะถูกจำกัดใช่ไหม? ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินชื่อของเธอ
เลย หรือว่าเธอจะเหมือนกับพวกเรา…”
“แน่นอนว่าเหมือนกัน จะเป็นไปได้เหรอที่คนอายุแค่ยี่สิบกว่าปี
อย่างเธอจะบรรลุได้? เหอะ!”
ม่านราตรีค่อย ๆ ทอดตัวลงมา
บนท้องฟ้ามีดวงจันทร์สองดวงลอยอยู่ทั้งทิศตะวันออกและ
ตะวันตก ส่องแสงสลัวไปทั่วทั้งหุบเหวเทพมรณะ
ภายในสำนักเจิ้นเซียน ฉู่ลั่วนั่งขัดสมาธิบนหลังคาเพื่อบำเพ็ญ
พลังวิญญาณรอบตัวเธอไหลเข้าสู่ร่างกายจากทุกทิศทาง
“ฉู่ลั่ว!”
เสียงอันแผ่วเบาและเลือนรางนี้ดังก้องมาราวกับตกลงมาจาก
ขอบฟ้า
เสียงนี้ไม่เพียงฉู่ลั่วได้ยินเท่านั้น แต่คนเกือบทั้งหุบเหวเทพมรณะ
ต่างก็ได้ยินกันทั่ว
ราวกับมันเป็นเสียงเรียกจากเทพเจ้า
“ใคร?”
“ใครกำลังเรียกเจ้านิกาย?”
“เจ้านิกายอยู่ไหน?”
ทุกคนพากันวิ่งออกมาจากห้องพร้อมกัน
จนกระทั่งทุกคนวิ่งมาถึงลานที่ฉู่ลั่วอยู่ ก็เห็นจี้ไจ่อุ้มฉู่ลั่วลงมา
จากท้องฟ้า พลางพูดกับคนที่วิ่งมาว่า “วิญญาณของเจ้านิกายถูกดึง
ไปแล้ว”
“อะไรนะ!”
“ต้องเป็นฝีมือของคนจากหุบเหวเทพมรณะแน่ ๆ พวกเราต้องไป
ช่วยเจ้านิกายเดี๋ยวนี้!”
“เจ้านิกายถูกดึงวิญญาณไปแล้ว พวกเราไปแล้วทำอะไรได้ล่ะ?
เอาหัวไปส่งให้ถึงที่เหรอ?”
ผู้คนที่อยู่ในที่นั้นต่างโต้เถียงกันไปมา จนกระทั่งซู่เซี่ยงหยา
งเดินออกมา “ก่อนอื่นเอาร่างของฉู่ลั่วเข้าไปก่อน จี้ไจ่ นายคอยเฝ้า
ร่างของเธอไว้ ไจ๋โหรวกับหยวนเส้าหยินไปตรวจสอบที่สำนัก”
“ต้องมั่นใจว่าตนเองปลอดภัยด้วย”
“ส่วนคนอื่น ๆ กลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง!”
“ต้าอี นายรีบไปหาท่านประธานฮั่วให้เร็วที่สุด บอกเหตุการณ์
ของที่นี่ให้เขารู้ และแจ้งผู้บัญชาการฟางด้วย ให้พวกเขาระวังตัว”
หลังจากซู่เซี่ยงหยางจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็เดินตาม
เข้าไปในห้องของฉู่ลั่ว มองจี้ไจ่ค่อย ๆ วางฉู่ลั่วลงบนเตียงด้วยความ
ระมัดระวัง
“หุบเหวเทพมรณะนี้ร้ายกาจกว่าที่พวกเราคิดไว้มาก!”
เหตุการณ์ช่วงนี้ราบรื่นเกินไป ราบรื่นจนพวกเขาเริ่มคิดว่าหุบเหว
เทพมรณะไม่ได้น่ากลัวอะไร
จี้ไจ่ดึงผ้าห่มมาคลุมร่างของฉู่ลั่วไว้ “อำนาจที่สั่งสมมานับพันปี
ย่อมร้ายกาจเป็นธรรมดา แต่หัวหน้าซู่ก็ไม่ต้องกังวลมากนัก เจ้า
นิกายไม่ได้ต่อต้านตอนถูกดึงวิญญาณ แสดงว่าเจ้านิกายยอมปล่อย
ไปตามสถานการณ์”
YOU MAY ALSO LIKE
