เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1716 ส่งค ำเตือนไป
คลื่นควำมร้อนถำโถมเข้ำมำ พัดโหมให้ทุกคนบนแผ่นยันต์
โคลงเคลงไม่อยู่นิ่ง จนต้องเร่งควบคุมแผ่นยันต์ให้ถอยหลังออกไปอีก
ครั้ง
ฉู่ลั่วยืนอยู่บนแผ่นยันต์ มองเหล่ำวิญญำณที่ก ำลังสลำยไป
ท่ำมกลำงแสงไฟ
วิญญำณอำฆำตและผีร้ำยหลบหนีจำกวิชำค่ำยกล ถูกนักพรต
ไล่ล่ำก ำจัด
ฟำงโหย่วกั๋วยืนอยู่บนแผ่นยันต์ด้วยสีหน้ำหนักอึ้ง “ในบรรดำ
วิญญำณพวกนี้ ไม่รู้ว่ำมีกี่ดวงที่ถูกฆ่ำไปอย่ำงไม่เป็นธรรม”
เขำถอนหำยใจแล้วพูดกับฉู่ลั่วว่ำ “เจ้ำนิกำยฉู่ กำรก ำจัด
วิญญำณร้ำยเหล่ำนี้ไม่ใช่เรื่องดีเหรอ?”
“เป็นเรื่องดีค่ะ! เป็นเรื่องดีส ำหรับพวกเรำ แต่อำจไม่ดีส ำหรับ
แปดปรมำจำรย์” เธอมองไปทำงฟำงโหย่วกั๋ว “วิญญำณร้ำยนับล้ำน
เหล่ำนี้น่ำจะเป็นสิ่งที่หุบเหวเทพมรณะเตรียมกำรมำหลำยปีค่ะ แต่
ตอนนี้พวกเขำกลับไม่ออกหน้ำมำช่วย? แต่ปล่อยให้พวกเรำสังหำร
วิญญำณร้ำยเหล่ำนี้ทั้งหมด”
ฟำงโหย่วกั๋วมองตำมสำยตำของฉู่ลั่วไปยังส ำนักต่ำง ๆ “แปลก
จริง ๆ แต่ไม่ต้องคิดมำกหรอก”
“ครั้งหน้ำ ก็ถึงครำวของพวกเขำแล้ว”
ถ่วงเวลำต่อไปก็ไร้ควำมหมำย
เมื่อตัดสินใจจะลงมือแล้ว ก็ต้องท ำให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว
ฉู่ลั่วพยักหน้ำรับ “ไม่ควรปล่อยให้ล่ำช้ำอีกต่อไปจริง ๆ ค่ะ”
ทุกคนรีบแผ่นยันต์กลับไปยังส ำนักเจิ้นเซียน พอร่อนลงถึงพื้น ซู่
เซี่ยงหยำงก็เดินเข้ำมำ “จะลงมือกับส ำนักทั้งแปดเมื่อไหร่ครับ?”
ฟำงโหย่วกั๋วตอบ “ส่งค ำเตือนไปยังศิษย์ของส ำนักพวกนั้น ถ้ำ
พวกเขำยินดีจะแยกตัวออกมำ และพิสูจน์ตัวเองว่ำไม่เคยท ำร้ำยคน
ธรรมดำ พวกเรำก็สำมำรถรับพวกเขำเอำไว้ได้”
“แต่หำกไม่ยินดีจะแยกตัว ก็ต้องถูกลงโทษอย่ำงเดียวกัน”
ผู้บัญชำกำรเฒ่ำก็ยังคงเป็นผู้บัญชำกำรเฒ่ำ ตัดสินใจเด็ดขำด
รวดเร็ว ไม่มีควำมลังเลล่ำช้ำแม้แต่น้อย
ซู่เซี่ยงหยำงจึงรู้สึกสบำยใจขึ้นมำก “ผมจะไปจัดกำรเดี๋ยวนี้
ครับ”
ในวันที่สองหลังจำกจัดกำรกับวิญญำณร้ำยหนึ่งล้ำนตน เสียง
อันกึกก้องก็ดังขึ้นทั่วทุกที่ของส ำนัก
ศิษย์หลำยคนเดินออกมำ เงยหน้ำมองไปยังที่มำของเสียง
“แปดส ำนักใหญ่แห่งหุบเหวเทพมรณะ ท ำร้ำยชีวิตผู้คน ทรมำน
ชำวบ้ำน จะต้องได้รับกำรพิพำกษำ!”
“ผู้ที่ร่วมมือกับควำมชั่วร้ำย จะตำย”
“ผู้ที่พิสูจน์ควำมบริสุทธิ์ของตนเอง จะรอด!”
เสียงนี้ดังก้องกังวำนไปทั่วท้องฟ้ำ
ศิษย์หลำยคนสีหน้ำมีไม่สู้ดีนัก แม้แต่ศิษย์บำงคนที่รู้เรื่องหรือ
เคยไปที่โลกอื่นมำแล้ว ก็ยังมีสีหน้ำไม่สู้ดีเช่นกัน
พวกเขำรีบร้อนไปหำอำจำรย์ของตนเอง
“อำจำรย์!” ศิษย์หลำยคนวิ่งมำที่ห้องโถงใหญ่ พอเข้ำมำก็
คุกเข่ำลงกับพื้นทันที “อำจำรย์ ข้ำงนอกนั่น…”
“ฉันได้ยินแล้ว จะตื่นตระหนกท ำไม!”
ศิษย์ที่ก ำลังตื่นตระหนกรู้สึกสงบลงเล็กน้อย “แล้วพวกเรำจะท ำ
อย่ำงไรต่อไปดีครับ? ต้องเสริมควำมแข็งแกร่งของค่ำยกลหรือเปล่ำ?
หรือว่ำควรไปโจมตีพวกเขำก่อน?”
“ไม่จ ำเป็น!” จำงเจี่ยวยกมือขึ้นแล้วเล่นหมำกด ำขำวอยู่ที่โต๊ะคน
เดียว
ส่วนคนอื่นอีกเจ็ดคนก็ก ำลังดื่มชำหรือไม่ก็เช็ดคมดำบของ
ตัวเอง ท่ำทำงดูสบำยใจ ไม่มีทีท่ำว่ำจะตื่นตระหนกแต่อย่ำงใด
ส่วนศิษย์ในของพวกเขำต่ำงยืนสงบเรียบร้อยอยู่ด้ำนหลัง
อำจำรย์ของตน มีไม่มำกนัก แค่หนึ่งหรือสองคนเท่ำนั้น
ส่วนจำงเจี่ยวมีเพียง ‘จิ่งอันฉิง’ ยืนอยู่ข้ำงกำย
“ไม่ท ำอะไรเลยเหรอครับ?”
ศิษย์คนหนึ่งถำมอีกครั้งด้วยควำมไม่สบำยใจ
เฝิงหรูทนไม่ไหวจึงตวำดลั่น “พวกแกหูหนวกไปแล้วหรือยังไง?”
ศิษย์คนนั้นก้มหัวจรดพื้น “ขออภัยครับท่ำนอำจำรย์ ศิษย์แค่
เป็นห่วงว่ำถ้ำไม่ท ำอะไรเลย ค่ำยกลพวกเรำจะรับมือไหวหรือเปล่ำ?”
“นั่นไม่ใช่เรื่องที่ศิษย์อย่ำงพวกแกควรกังวล พวกแกควรท ำอะไร
ก็ท ำไปซะ!” เฝิงหรูยกยิ้มมุมปำกทันใด “ค่ำยกลที่อื่นพวกแกอำจจะ
กังวลได้ แต่ค่ำยกลของที่นี่ พวกแกไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น”
“ถ้ำกลัวตำยนัก ก็ให้พวกเขำเข้ำมำทั้งหมดเลย!”
ศิษย์ที่คุกเข่ำอยู่ดวงตำเป็นประกำย “ขอบคุณท่ำนอำจำรย์
ขอบคุณท่ำนอำจำรย์”
หลังจำกค ำนับเสร็จ เขำก็วิ่งออกไป พลำงตะโกนว่ำ “ท่ำน
อำจำรย์อนุญำตให้พวกเรำเข้ำไปในค่ำยกลชั้นในได้”
“อำจำรย์ไม่ทอดทิ้งพวกเรำจริง ๆ ด้วย”
“รีบแจ้งข่ำวให้ทั่ว”
“มีอำจำรย์อยู่ด้วย พวกเรำไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว”
YOU MAY ALSO LIKE
