เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1735 วิถีสวรรค์เริ่มตัดขาด

เพียงชั่วครู่เดียว ฉู่ลั่วก็ถูกมัดไว้ จางเจี่ยวกระโจนเข้ามาตรงหน้า

ฉู่ลั่ว โบกแส้ปัดรัดพันรอบคอของฉู่ลั่วแน่น

ฉู่ลั่วหายใจถี่รัว ลำคอที่บอบบางอยู่แล้วถูกรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

สุดท้ายก็ได้ยินเสียงดังกรอบ

จางเจี่ยวปล่อยมือ เตะร่างของฉู่ลั่วที่อยู่บนพื้นเบา ๆ มุมปากเผย

รอยยิ้มเยาะ

แต่มุมปากของเขายังไม่ทันจะฉีกยิ้มเต็มที่ก็ได้ยินเสียงจาก

ด้านหลัง

“ฉันบอกแล้วว่าคุณน่ะโง่มาก”

จางเจี่ยวหันขวับไปมองฉู่ลั่วที่อยู่ด้านหลังอย่างไม่อยากเชื่อ

สายตา เขาก้มลงมองร่างของฉู่ลั่วที่คอหักอยู่บนพื้นอีกครั้ง

ก่อนจะเตะซ้าอีกครั้ง

เขาถึงกับย่อตัวลงไปใช้มือลูบคลำ ยังคงมีไออุ่นของคน

หลงเหลืออยู่

“เป็นภาพลวงตาอีกแล้ว!”

ฉู่ลั่วกอดดาบชิงเจวี๋ย มองเขาด้วยรอยยิ้มเยาะ “ใช่แล้ว นี่แหละ

ภาพลวงตาค่ะ!”

“เป็นไปไม่ได้! ยันต์ของฉันปิดกั้นพลังวิญญาณของเธอไปแล้ว

เธอไม่สามารถสร้างภาพลวงตาได้ ยิ่งไม่มีทางฟื้นคืนชีพได้อีก”

ฉู่ลั่วหัวเราะเบา ๆ “แสดงว่ามันก็ไม่ใช่ภาพลวงตาสิคะ!”

จางเจี่ยว “…”

เขามองฉู่ลั่วด้วยความโมโหและครุ่นคิด

จางเจี่ยววาดยันต์ด้วยเลือดอีกครั้ง กักขังฉู่ลั่วเอาไว้

คราวนี้ ยันต์ของเขาไม่เพียงล้อมรอบฉู่ลั่วเท่านั้น แต่ยังล้อมด้วย

ยันต์อีกสามชั้นนอกเหนือจากชั้นแรก ฉู่ลั่วที่อยู่ในวงล้อมของยันต์ก็

หัวเราะเยาะเบา ๆ “สร้างยันต์เลือดมากมายขนาดนี้ ไม่กลัวจะเสีย

เลือดมากเกินไปเหรอคะ?”

จางเจี่ยวเอ่ยว่า “คราวนี้ฉันอยากดูนักว่าเธอจะหนีไปได้ยังไง!”

เขายกมือขึ้นมาข้างเดียว เร่งพลังของยันต์ อักขระจึงผูกมัดฉู่ลั่ว

เอาไว้

ขณะเดียวกันเขาก็สร้างดาบขึ้นมา และฟันลงไปที่ศีรษะของฉู่ลั่ว

ทันที

ศีรษะและแขนขาทั้งหมดของฉู่ลั่วถูกจางเจี่ยวตัดขาดอย่าง

รวดเร็ว

เขาจ้องมองร่างกายที่แหลกเหลวบนพื้น พลางถือดาบมองไป

รอบ ๆ ด้วยความระแวดระวัง

ไม่มี!

ไม่มีฉู่ลั่ว! เธอไม่ได้ฟื้นคืนชีพอีกแล้ว!

จางเจี่ยวกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่แล้วก็ได้ยิน

เสียงถอนหายใจเบา ๆ

“คุณกำลังตามหาฉันอยู่เหรอคะ?”

เขาหันหน้าไปอย่างรวดเร็ว และแน่นอนว่าเขาเห็นฉู่ลั่วอีกครั้ง

ฉู่ลั่วยังคงมีสีหน้าเช่นเดิม เพียงแต่แววเยาะเย้ยในดวงตาของเธอ

กลับชัดขึ้น “คุณนี่โง่จริง ๆ นะคะ!”

จางเจี่ยว “เป็นไปไม่ได้! ยันต์ของฉันได้ปิดผนึกพลังวิญญาณ

ทั้งหมดของเธอแล้ว เธอไม่ควรจะสร้างภาพลวงตาได้อีกสิ”

“ฉันถึงได้บอกแล้วยังไงคะ ว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตา!”

จางเจี่ยวจ้องมองเธอ “แล้วมันคืออะไร!”

เขาชี้ไปที่ร่างไร้วิญญาณบนพื้น

“ฉันฆ่าเธอไปแล้วชัด ๆ !” ด้วยวิธีที่เร็วที่สุด โหดร้ายที่สุด เขา

ตัดร่างกายของเธอออกเป็นชิ้น ๆ

แต่เธอยังคงมีชีวิตอยู่

ฉู่ลั่ว “เพราะงั้นฉันจึงบอกว่านี่คือภาพลวงตา!”

“เธอหลอกฉัน!” เขาโกรธมาก

ฉู่ลั่วยกยิ้ม “มันไม่ใช่เรื่องที่ชัดเจนเหรอคะ? หรือว่าคุณเพิ่งจะมา

เข้าใจเอาตอนนี้?”

เธอยิ้มด้วยความดูถูกเหยียดหยาม แต่ก็พยายามควบคุมการดู

หมิ่นคนอื่นของตัวเอง ราวกับเป็นเทพเจ้าที่อยู่จุดสูงส่ง และมองลง

มายังสรรพสิ่งเบื้องล่างด้วยความสงสารเยาะเย้ย

สีหน้าแบบนี้ยิ่งทำให้จางเจี่ยวโกรธจัด

เขาโจมตีฉู่ลั่วอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงและเด็ดขาด ถึงขนาดละทิ้ง

วิชาอาคม ลงมือโจมตีเธอโดยตรง

ฉู่ลั่วเคลื่อนไหวร่างกายรวดเร็ว ทุกคมดาบของเขาฟาดฟัน

ผิดพลาดไปหมด

ครั้งแล้วครั้งเล่า ทุลักทุเล

เมื่อเห็นสถานการณ์แบบนั้น ฉู่ลั่วส่ายหัวช้า ๆ “กระทั่งคุณที่มี

พลังวิญญาณและวิชา ก็ยังไม่สามารถฆ่าฉันได้ แล้วยังคิดว่าจะใช้แค่

กำลังกายฆ่าฉันได้อีกเหรอ”

“โง่เง่าเหลือเกิน!”

คำว่า ‘โง่’ นี้ หลุดออกมาจากปากของฉู่ลั่วหลายครั้งแล้ว

ระบบ [วิถีสวรรค์เริ่มตัดขาดกับจางเจี่ยวแล้ว]

ถึงแม้วิถีสวรรค์จะอยากตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็ไม่อยากหลอมรวม

กับคนโง่เขลาที่ไร้ความสามารถ!

ระบบ [จางเจี่ยวไม่ได้สังเกตเลยครับ]

ฉู่ลั่วหัวเราะเยาะ “วิถีแห่งสวรรค์อยู่เบื้องบน อยากไปก็ไป ใครจะ

ห้ามได้ ใครจะรู้ทัน”

ระบบ […]

[จริง ๆ แล้วก็ไม่ใช่ว่าไม่มีวิธีกลับไป แค่มันค่อนข้างยากนิด

หน่อยครับ]

ฉู่ลั่ว “ตอนนี้ใช่เวลาที่จะพูดเรื่องพวกนี้เหรอ?”

ระบบ […]