เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1739 เขาได้ยินแน่นอน

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ดึงมือกลับ “ตายกันหมดแล้ว แม้แต่

วิญญาณก็ไม่หลงเหลือ”

ฉู่ลั่ว “เมื่อสวรรค์พิโรธ ภายใต้สายฟ้าที่ฟาดลงมาจากเบื้องบน

จะยังมีสิ่งมีชีวิตไหนเหลือรอดได้ล่ะคะ”

ใบหน้าของชายชราปรากฏรอยยิ้มขมขื่น “สวรรค์ เป็นสวรรค์

อีกแล้ว”

เขาเงยหน้ามองฉู่ลั่วที่อยู่ตรงหน้า พินิจพิเคราะห์เธออย่าง

ละเอียดตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วแย้มยิ้ม “เจ้าจะไปแล้วเหรอ?”

“ค่ะ ฉันอยากขอให้ท่านผู้อาวุโสช่วยชี้แนะวิธีกลับไปให้ด้วยค่ะ”

ชายชราพยักหน้า “ตอนนี้ข้ามีแค่จิตวิญญาณอย่างเดียว ไม่

อาจเปิดประตูระหว่างสองโลกได้ หากต้องการความช่วยเหลือเพื่อจะ

กลับไป ยังต้องอาศัยความช่วยเหลือจากภายนอก”

เขามองฉู่ลั่ว แล้วพูดต่อ “จำเป็นต้องมีเทพจากอีกโลกหนึ่ง ใช้

พลังของเทพองค์นั้นเปิดประตูให้เจ้า”

ฉู่ลั่ว “แดนเทพตัดขาดกับโลกมนุษย์ไปนานแล้วค่ะ”

ชายชรา “ตอนนี้ข้ามีเพียงวิธีนี้วิธีเดียวที่จะช่วยเจ้าได้ ถ้าเป็นไป

ได้ เจ้าอาจจะลองถามคนอื่นดู”

คนอื่น?!

ในโลกนี้มีแค่พวกเขาสองคนแล้ว ยังจะมีคนอื่นที่ไหนอีก

ฉู่ลั่วได้แต่ยิ้มเล็กน้อย แล้วลุกขึ้นเดินออกไปจากประตูหิน

เธอเพิ่งจะเดินออกไปเท่านั้นก็ได้ยินเสียงหินถล่ม กำแพงหินที่ไม่

พังทลายลงแม้จะเจอพายุสายฟ้าคะนองตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืน กลับ

พังทลายลงในวินาทีที่เธอเดินออกมา!

ฉู่ลั่วหันกลับไป เห็นเงาจิตวิญญาณออกมาจากกำแพงหินด้วย

ฉู่ลั่ว “…คุณสามารถออกมาได้เหรอคะ?”

“ก่อนหน้านี้ที่ข้าไม่ออกมา เพราะกลัวว่าจางเจี่ยวกับคนอื่นจะไม่

ปล่อยให้เหลือแม้แต่จิตวิญญาณของข้าไว้” แม้เขาจะตอบคำถาม

ของฉู่ลั่ว แต่สายตากลับมองไปรอบ ๆ

เมื่อเห็นภาพรกร้างว่างเปล่าและไหม้เกรียม เขาก็ถอนหายใจ

อย่างแผ่วเบา

“หากสวรรค์พิโรธ สิ่งมีชีวิตทั้งหมดย่อมต้องพินาศ”

เขาเดินไปใกล้ ๆ ร่างที่ไหม้เกรียมร่างหนึ่ง ดูจากรูปร่างแล้วน่าจะ

เป็นสุนัข

ชายชราย่อตัวลง วางมือลงบนร่างนั้นแล้วหลับตาท่องคาถา

เขาท่องคาถาส่งวิญญาณที่ประกอบด้วยพลังวิญญาณออกมา

ดวงวิญญาณที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นรุนแรงก็กลายเป็น

วิญญาณที่บริสุทธิ์ขึ้นมา

ฉู่ลั่วมองชายชราทำพิธีส่งวิญญาณไปทีละดวง ๆ “ที่นี่ไม่มี

ปรโลก ถึงแม้จะทำพิธีส่งวิญญาณไป พวกเขาก็ไม่สามารถ…ไม่

สามารถไปเกิดใหม่ได้”

จางเจี่ยวทารุณร่างกายและทำร้ายวิญญาณของมนุษย์ แต่กลับ

ไม่สนใจวิญญาณของสัตว์เหล่านี้ นั่นจึงทำให้พวกมันยังคงมี

ความหวังอยู่บ้าง

ชายชราเอ่ย “จะสามารถไปเกิดใหม่ได้หรือไม่ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว

ล่ะ หากเจ้าสามารถกลับไปได้ ก็คงจะไม่ทอดทิ้งวิญญาณเหล่านี้ใช่

ไหม?”

ฉู่ลั่ว “…”

เธอไม่พูดอะไรอีกแต่เดินตามหลังชายชรา และช่วยกันจัดการ

กับวิญญาณของสัตว์เหล่านั้น

บางครั้งพอเจอพืชที่ยังมีชีวิตอยู่บ้าง ทั้งสองคนร่วมมือกัน จึง

สามารถช่วยชีวิตของมันได้หนึ่งหรือสองต้น

ระบบพูดขึ้นมา [ชายชราคนนี้เก่งจริง ๆ นะครับ! เหลือเพียงจิต

วิญญาณเท่านั้น แต่กลับสามารถทำพิธีส่งวิญญาณได้มากมาย

ขนาดนี้]

ฉู่ลั่วเอ่ยในจิต “มนุษย์โบราณไม่พึ่งพาแดนเทพ พวกเขา

บำเพ็ญด้วยตนเองจนสำเร็จ ไม่มีขอบเขตไม่มีขีดจำกัด พวกเขาจะ

ไม่เก่งกาจได้ยังไง?”

หลังจากพึ่งพาพวกเทพ ลัทธิเต๋าก็กำหนดขีดจำกัด คนรุ่นหลัง

จึงอ่อนด้อยกว่าคนรุ่นก่อน

แต่มนุษย์โบราณไม่ได้รับผลกระทบเหล่านี้

ขณะที่ระบบและฉู่ลั่วกำลังสนทนากันในจิตธรรมญาณ ชายชรา

ก็พูดขึ้นอย่างกะทันหัน “ไม่ใช่ว่าไม่มีขีดจำกัดหรอก มันขึ้นอยู่กับ

ความสามารถของตัวเอง”

คำพูดเพียงประโยคเดียว ทั้งระบบทั้งฉู่ลั่วต่างก็เงียบกริบ

ฉู่ลั่วมองชายชราที่เดินช้า ๆ อยู่ข้างหน้าด้วยความสายตา

เหลือเชื่อ “คุณ…ได้ยินเหรอคะ?”

ชายชรา “ได้ยินอะไร?”

ระบบ [เขาได้ยินแน่นอน! เขาได้ยินแน่ ๆ !]

ฉู่ลั่วพูดกับระบบ “ตั้งแต่นายมาอยู่กับฉันก็ไม่เคยมีใครได้ยิน

เสียงนายเลยนะ”

ระบบ [ไม่มีใครได้ยินแน่นอนครับ ผม…จะให้คนอื่นได้ยินได้

ยังไง]

ฉู่ลั่ว “แต่ตอนนี้เขาได้ยินแล้วนะ”

ระบบ […]

ชายชราเห็นวิญญาณที่ล่องลอยอยู่ เขาคว้ามันเข้ามาทันที แล้ว

เริ่มทำพิธีสวดส่งวิญญาณ

หลังจากทำพิธีเสร็จ เขาก็เอามือไพล่หลัง เยื้องย่างต่อไปในโลก

ที่แห้งแล้งและมืดมิดนี้

“อนาคตของมนุษย์ ก็ต้องพึ่งพาพลังของมนุษย์เอง”

ฉู่ลั่วพยักหน้า “ถูกของคุณ พึ่งพาภูเขา ภูเขาก็พัง พึ่งพาน้า น้า

ก็ไหล พึ่งพาฟ้า พึ่งพาดิน พึ่งพาบรรพบุรุษ ไม่นับว่าเป็นคนมี

ความสามารถอะไร”