เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1773 แค้นของข้า ข้าจะแก้เอง
จิ่งเจียเหยียนตบค่ายกลอย่างแรง “เฉิงยวน ๆ เธออย่าก่อเรื่องนะ!
เธอชอบบอกฉันไม่ให้ก่อเรื่อง แต่เธอนี่แหละตัวก่อเรื่องที่สุด!”
เฉิงยวน “ช่วยไม่ได้ เจ้าเป็นแค่ปีศาจงูอายุหลายร้อยปี แต่ข้าเป็น
ผีสาวพันปี! พูดเรื่องวิชาอาคม ข้าเก่งกว่าเจ้ามาก!”
จิ่งเจียเหยียนสะอื้นไปสองสามครั้ง “เธอออกมาสิ ออกมาลอง
แข่งกันดู ว่าพลังของผีสาวพันปีอย่างเธอจะเก่งกว่า หรือปีศาจงูอย่าง
ฉันจะเก่งกว่า”
เฉิงยวนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ “มันสมองอย่างเจ้า อย่าคิดจะ
ยั่วยุข้าได้เลย”
จิ่งเจียเหยียนร้องไห้หนักขึ้น “เธอออกมานะ ออกมาเถอะ เราจะ
ได้ฆ่าพวกเขาด้วยกัน เราจะฆ่าพวกเขาด้วยกัน!”
เฉิงยวนส่ายหัว “แค้นของข้า ข้าจะแก้เอง”
“พี่ยวนยวน!”
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวสลัดจนหลุดจากการรั้งตัวไว้ของพวกไจ๋โหรวแล้ว
วิ่งเข้ามา
“พี่ยวนยวน พี่เคยบอกว่าพวกเราที่เป็นผีไม่ควรไปถือสาคนที่
เป็นนักพรตหรือคนธรรมดา”
“พี่บอกว่าพวกเราที่เป็นผีต้องใจกว้าง”
“พี่ยวนยวน พี่เป็นคนเคยพูดไว้นะ”
ซ่งเหมี่ยวเหมี่ยวชอบพี่ยวนยวนมากที่สุด
พี่ยวนยวนเป็นผีเหมือนกับเธอ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ชอบพาเธอไป
ด้วยเสมอ
พาเธอไปทำในสิ่งที่ผีไม่สามารถทำได้ พาเธอไปทำในสิ่งที่ผี
สามารถทำได้
บอกเธอว่า การเป็นผีก็ไม่ได้แย่อะไร
บางครั้ง เธออิจฉาพวกเด็ก ๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่ มีพ่อแม่คอยอยู่เป็น
เพื่อน
พี่ยวนยวนก็จะไม่สนใจว่าพี่ลั่วลั่วจะโกรธ พาเธอกลับไปที่บ้าน
ตระกูลซ่ง
เวลาเธอควบคุมความยึดติดของตัวเองไม่ได้ อยากจะกลายเป็น
ผีเด็ก พี่ยวนยวนก็จะตีเธอ
“พี่ยวนยวน พี่เคยสัญญากับหนูไว้ พี่บอกว่าพวกเราสองคนจะ
เป็นผีที่ใช้ชีวิตอย่างสนุกสนานบนโลกมนุษย์ พี่เคยสัญญากับหนูไว้
นะ”
เฉิงยวนค่อย ๆ ย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตากับซ่งเมี่ยวเมี่ยว
“ขอโทษนะเมี่ยวเมี่ยว พี่ยวนยวนคงจะต้องผิดคำพูดแล้วล่ะ”
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวร้องไห้พลางส่ายหน้า น้าตาเลือดไหลออกมาจาก
เบ้าตาของเธอ หยดลงบนพื้นทีละหยด “ไม่เอา พี่อย่าผิดคำพูดสิ หนู
ไม่อยากให้พี่ยวนยวนผิดคำพูด”
“แต่ว่านะเมี่ยวเมี่ยว…” เฉิงยวนเอามือกุมหน้าอกตัวเอง “ตรงนี้
ของข้ามันเจ็บมาก เกลียดมาก ถ้าไม่ฆ่าพวกเขา ข้าที่เป็นผีก็ยังรู้สึก
ว่ามันไม่มีความหมาย”
“ถ้าไม่ฆ่าพวกเขา…” เธอกดมือลงบนหัวใจตัวเองแรง ๆ “ต่อให้
ทำอะไรก็ไม่มีความหมาย ไม่มีความสุข”
“ข้าเกลียดที่สุดเลย หากต้องเป็นผีที่ไม่มีความสุข เกลียดที่สุด
หากจะใช้ชีวิตโดยไร้ความหมาย”
“ดังนั้นเมี่ยวเมี่ยว เจ้าอย่าโกรธข้า และอย่าร้องไห้เพื่อข้านะ”
“ข้าแค่ไปทำสิ่งที่น่าสนใจ ไปเป็นผีที่มีความสุข”
“เมี่ยวเมี่ยวเด็กดี อย่าร้องไห้นะ!”
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวร้องไห้เสียงดังขึ้น ทั้งร้องไห้สะอึกสะอื้นทั้งตบค่าย
กลแรง ๆ “ไม่เอา หนูไม่เอา ไม่มีพี่ยวนยวน เมี่ยวเมี่ยวก็ไม่มีความสุข
เมี่ยวเมี่ยวไม่สนุกเลย…”
แต่เฉิงยวนลุกขึ้นยืนแล้ว เธอเอียงคอเล็กน้อย มองฉู่ลั่ว
ฉู่ลั่วกำดาบชิงเจวี๋ยแน่น ยังคงโจมตีค่ายกลไม่หยุด
“เจ้าเปิดไม่ได้หรอก นี่เป็นค่ายกลที่ข้าวางไว้ด้วยวิญญาณของ
ตัวเอง ถ้าเจ้าสามารถทำลายมันได้ การบำเพ็ญพันปีของข้าก็คงเป็น
เรื่องตลกแล้ว”
ฉู่ลั่ว “เธอจำเป็นต้องถึงขนาดนี้จริง ๆ หรือ? ฉันก็สามารถฆ่า
พวกเขาได้นะ!”
“การที่เจ้าฆ่ากับการที่ข้าฆ่า มันไม่เหมือนกัน”
“นาง…”
เฉินยวนชี้ใส่สั่วเฟิง
“พวกเขา!”
ชี้ใส่คนตระกูลสั่ว
“แล้วก็เขา”
สุดท้ายนิ้วของเฉิงยวนก็ชี้ไปที่เทพบรรพกาล
“ข้าจะฆ่าพวกเขาทั้งหมด”
เธอพูดด้วยท่าทางสบาย ๆ ทั้งยังยิ้มให้ฉู่ลั่วด้วย “เจ้าก็อย่าโกรธ
เลย ความแค้นของข้ากับสวีจิ้น รวมถึงครอบครัวของพวกเรา
นอกจากข้าที่มีสิทธิ์แล้ว ยังจะมีใครที่มีสิทธิ์แก้แค้นอีก”
ฉู่ลั่ว “แล้วพวกเราล่ะ?”
เฉิงยวน “…ขอโทษด้วย!”
หลังจากกล่าวคำขอโทษ เธอก็หมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่เธอหันหลัง พลังหยินก็แผ่ซ่านไปทั่วค่ายกลทั้งหมดใน
พริบตา ปกคลุมค่ายกลเอาไว้อย่างหนาแน่น
YOU MAY ALSO LIKE
