เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1777 ห้ามฆ่า ห้ามกินด้วย
เส้นผมสีดำของเธอยาวลากพื้น นิ้วมือที่ตกห้อยอยู่ข้างลำตัวก็มี
กรงเล็บยาวน่ากลัว
“ทำไมเฉินยวยถึงมีสภาพแบบนี้?”
“เธอฆ่าคนตระกูลสั่วทั้งหมด แม้แต่สั่วเฟิงเธอก็ยังฆ่า” ฉู่ลั่วมอง
เฉิงยวนที่ไม่ขยับเขยื้อน
“คุณรู้ไหม? เธอถึงขั้นทำลายเศษเสี้ยวพลังที่เหลืออยู่ของเทพ
บรรพกาลด้วย”
“ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะเก่งกาจขนาดนี้!”
ฮั่วเซียวหมิง “ยังพอมีทางรักษาเธอไหม?”
“ถ้ามีสมบัติล้าค่าครบถ้วนก็ยังมีโอกาสรักษาได้ แต่ของพวกนั้น
แม้แต่ในยุคโบราณก็ยังถือเป็นของหายาก ยิ่งในยุคปัจจุบันที่ขาด
แคลนพลังวิญญาณ ก็ยิ่งหาได้ยากกว่า”
ฉู่ลั่วคว้ามือฮั่วเซียวหมิงไว้
ท่ามกลางสีหน้าประหลาดใจของฮั่วเซียวหมิง เธอพาเขาเดินไป
ยืนต่อหน้าเฉิงยวน
เธอจับศีรษะของฮั่วเซียวหมิงไว้แน่น แล้วจูบเขาทันที
ฮั่วเซียวหมิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
หลังจากผ่านไปสองสามวินาที ฉู่ลั่วก็ปล่อยฮั่วเซียวหมิง แล้วหัน
ไปมองเฉิงยวน
“ถ้าเธอยังมีสติอยู่ ตอนนี้เธอคงจะกรีดร้องพร้อมกับหยิบ
โทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปแล้ว” ฉู่ลั่วมองเฉิงยวนที่ยืนนิ่งไม่ขยับ “เธอ
สูญเสียสติสัมปชัญญะไปแล้วจริง ๆ”
ฮั่วเซียวหมิงยื่นมือโอบตัวฉู่ลั่วเข้ามาในอ้อมกอด “มันต้องมีวิธี
แน่นอน สมบัติล้าค่าจากสวรรค์และโลก ไม่ใช่…”
“ไม่มีทางเป็นไปไม่ได้หรอก พวกเราเดินทางไปต่างโลกมาแล้ว
คุณถึงขั้นทำลายหุบเหวเทพมรณะได้ด้วยซ้า ยังจะมีอะไรที่เป็นไป
ไม่ได้อีกล่ะ”
หุบเหวเทพมรณะ?
ฉู่ลั่วกะพริบตาอยู่ในอ้อมกอดของฮั่วเซียวหมิง
หลายวันต่อมา
ฉู่ลั่วกำลังนั่งขัดสมาธิบำเพ็ญ แต่แล้วจู่ ๆ เธอก็ลุกพรวดขึ้นมา
วิ่งตรงไปที่ห้องขังของเฉิงยวน แต่กลับไม่เห็นเฉิงยวนอยู่ที่นั่น มีเพียง
เถ้าถ่านกองหนึ่งเหลืออยู่บนพื้น
เฉิงยวนหนีไปแล้วเหรอ?
เธอโยนยันต์ออกไป แผ่นยันต์พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
ฉู่ลั่วเดินตามยันต์จนมาถึงชั้นถัดไปของโรงแรม แต่ยังไม่ทันเข้า
ใกล้ก็ได้ยินเสียงดังเอะอะโวยวาย
“โยวโยว เสี่ยวยา พวกเธอรีบเข้าไปหาเร็ว พวกเราจะขวางยวน
ยวนเอาไว้”
“กรี้ดดด! ยวนยวน! ถึงโยวโยวกับเสี่ยวยาจะเป็นมนุษย์ แต่พวก
เขาก็เป็นเพื่อนเธอนะ! ห้ามฆ่า ห้ามกินด้วย!”
ขณะที่จิ่งเจียเหยียนกับหร่วนหยวนหยวนกำลังโจมตีขัดขวาง
และกรีดร้อง เชือกเส้นหนึ่งก็ยื่นออกมาจากหัวมุม พันมือทั้งสองข้าง
ของเฉิงยวนเอาไว้ทันที
จากนั้นยันต์สิบกว่าแผ่นก็ลอยตามเชือกมา แปะลงบนตัวของ
เฉิงยวนพร้อมกัน
เฉิงยวนพลันหยุดนิ่งไม่ขยับเขยื้อน
ฉู่ลั่วเพิ่งเดินออกมาจากหัวมุม
เธอถือเชือกเส้นนั้นไว้
“ลั่วลั่ว ยวนยวนไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ยวนยวนแค่วิ่งออกมาโดย
ไม่ได้ตั้งใจ”
“โยวโยวกับเสี่ยวยาล่ะ? ให้พวกเธอออกมาสิ!”
แต่ประตูห้องปิดสนิท มีเพียงเสียงของจั่วโยวโยวดังออกมาจาก
ข้างใน “พวกเราไม่เป็นไร”
“เปิดประตู!”
พวกจิ่งเจียเหยียนจึงจำต้องหลีกทาง ประตูห้องค่อย ๆ เปิดออก
ภายในห้องนั้น จั่วโยวโยวกำลังหัวเราะแห้ง ๆ พลางจูงมือเสี่ยว
ยาเดินออกมา
เธอใช้มือข้างหนึ่งกุมแขนของตัวเองที่กำลังมีเลือดไหล “แค่โดน
บาดนิดหน่อย ผิวหนังถลอกนิดเดียว ไม่มีอะไรร้ายแรงหรอก”
“ตอนนี้ยวนยวนอยู่ในสถานการณ์พิเศษ ถ้าจะทำอะไรไม่
สมเหตุสมผลบ้างก็เป็นเรื่องปกตินะ”
ฉู่ลั่วส่งยันต์สองแผ่นให้ “ห้ามเลือดก่อนเถอะแล้วค่อยถอนพิษ
บาดแผลจากผีร้ายเป็นอันตรายต่อร่างกายมนุษย์มาก ถึงแม้คุณกับ
เสี่ยวยาจะมีร่างกายที่พิเศษ แต่…ก็ยังเป็นเพียงร่างกายของมนุษย์
ธรรมดา”
เสี่ยวยา “พี่ยวนยวนไม่ได้ตั้งใจนะคะ เธอไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ พี่ลั่ว
ลั่วอย่าโกรธเธอเลยนะคะ!”
ฉู่ลั่ว “ฉันไม่โทษเธอ!”
หลังจากจัดการกับจั่วโยวโยวและเสี่ยวยาเรียบร้อยแล้ว ฉู่ลั่วจึง
จูงมือเฉิงยวนเดินกลับห้องไป
…….
“นี่คือสมบัติล้าค่าทั้งหมดที่เราได้ในตอนนี้ค่ะ” ไจ๋โหรววาง
สิ่งของที่เธอหามาได้ลงบนโต๊ะ “ส่วนทางลัทธิเต๋า พวกเราใช้ทั้งการ
ข่มขู่และการโน้มน้าว รวมถึงการขโมยและแอบตรวจสอบ เราได้
สำรวจทุกอย่างแล้วค่ะ เจอของเพียงเท่านี้”
“สิ่งนี้คือของที่ประธานฮั่วหาเจอ”
บนโต๊ะมีสมบัติล้าค่าวางอยู่สิบกว่าชนิด สมบัติเหล่านี้ล้วนเป็น
ของล้าค่าที่หายากในลัทธิเต๋า
แต่สำหรับพวกเขาในตอนนี้แล้ว มันยังไม่พอ
YOU MAY ALSO LIKE
