เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1780 รอคุณ

ฉู่ลั่วไม่แน่ใจว่าที่นั่นจะหาสมบัติล้าค่าได้ครบหรือไม่ แต่เธอไม่

อยากผูกมัดหรือกังขังเฉิงยวนด้วยเชือกอักขระไว้ในห้องเล็ก ๆ นี้อีก

ต่อไปแล้ว

หลังจากได้ยินคำพูดของฉู่ลั่ว ซู่เซี่ยงหยางก็เงียบไป

กว่านหว่านที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์

ข้อความ [ฉันก็จะไปด้วยค่ะ]

ฉู่ลั่วมองเธอ

กว่านหว่านพิมพ์ต่อ [ถ้าคุณหาสมบัติล้าค่าครบแล้ว แต่ไม่

สามารถกลับมาที่นี่ได้อีก มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร สู้พาฉันไปด้วย

เลยดีกว่าค่ะ]

จิ่งเจียเหยียนก็รีบพูดขึ้นทันที “ฉันก็จะไป ๆ”

เธอพูดต่ออย่างรีบร้อน “พวกเมี่ยวเมี่ยวก็ต้องไปด้วยแน่นอน”

“ลั่วลั่ว เธอจะไปโดยไม่พาพวกเราไปด้วยไม่ได้นะ พวกเราอยู่ที่นี่

ได้ก็เพราะเธอ ถ้าเธอจากไป พวกคนลัทธิเต๋าจะต้องมารังแกพวกเรา

แน่ ๆ”

หยวนเส้าหยิน “ผมก็จะไปด้วย”

ไจ๋โหรว “ฉันไปด้วยค่ะ ๆ”

ในชั่วพริบตานั้น ทั่วทั้งห้องก็เต็มไปด้วยเสียงอาสาจะไปโลกอื่น

ฉู่ลั่วกล่าว “ฉันไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะพาคนไปได้มาก

ขนาดนั้น และอีกอย่าง…ถ้าไปแล้วก็แทบไม่มีโอกาสกลับมา พวก

คุณแน่ใจจริง ๆ เหรอ?”

เธอมองซ่งเมี่ยวเมี่ยว “เธอไม่ต้องการพ่อแม่แล้วเหรอ? ไม่อยาก

กลับชาติไปเกิดใหม่แล้วเหรอ?”

ใบหน้าเล็ก ๆ ของซ่งเมี่ยวเมี่ยวชะงักไป

ฉู่ลั่วมองไปทางจิ่งเจียเหยียนอีกครั้ง “แล้วเธอล่ะ? ในโลกอื่นนั้น

ไม่มีอะไรเลย ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีผู้คน ไม่มีเสื้อผ้าสวย ๆ …เธอจะ

ไปด้วยเหรอ?”

จิ่งเจียเหยียนอ้าปากค้าง แล้วก็หุบปากลง

ฉู่ลั่วหันมองพวกไจ๋โหรว “ไม่สนใจการบำเพ็ญ? ไม่สนใจ

องค์กร? หลังจากฉันไป พวกคุณก็จะตามไปด้วย แล้วจะไม่มีใครดูแล

องค์กรเลยเหรอคะ?”

ซู่เซี่ยงหยางพยักหน้าอยู่ข้าง ๆ เมื่อกี้ตอนที่ไจ๋โหรวกับคนอื่น

บอกว่าจะไป เขาก็รู้สึกกังวลมาก

แต่เขาก็ไม่อาจห้ามพวกเขาไม่ให้ไปได้

“บางทีพวกเราอาจจะมีวิธีอื่นก็ได้” ซู่เซี่ยงหยางพยายามทำให้

พวกเขาเปลี่ยนใจ “ลองหาดูอีกครั้งเถอะ โลกนี้อาจมีสมบัติล้าค่า

เหล่านี้ก็ได้ ให้หมอกว่านลองคิดหาวิธีดู บางทีอาจคิดวิธีที่ไม่ต้องใช้

สมบัติล้าค่า”

หลังจากปลอบโยนทุกคนแล้ว ซู่เซี่ยงหยางจึงพาพวกเขาออกไป

เขาเดินไปถึงประตู ก่อนจะหันกลับมามองฮั่วเซียวหมิงที่แทบ

ไม่ได้พูดอะไรตั้งแต่เมื่อครู่

เขาลดเสียงลงและป้องปากพูดกับฉู่ลั่วว่า “ผมขอเตือนคุณนะ ถึง

พวกเราห้ามคุณไม่ได้ แต่คุณเคยคิดถึงประธานฮั่วหรือเปล่า? พ่อแม่

เขามีลูกชายเพียงคนเดียว และฮั่วกรุ๊ปก็เพิ่งผ่านการเปลี่ยนแปลงครั้ง

ใหญ่มา เขาไม่มีทางไปด้วยได้หรอกครับ”

ฉู่ลั่ว “ฉันคิดเรื่องนั้นเอาไว้แล้วค่ะ”

ซู่เซี่ยงหยางมองเธอ”แต่ผมไม่คิดว่าจะมีวิธีที่ดีที่สุดสำหรับทั้ง

สองฝ่ายนะครับ”

ซู่เซี่ยงหยางถอนหายใจแล้วพูดต่อ “การที่ประธานฮั่วมาชอบ

คุณ ช่างเป็นเรื่องที่โชคร้ายจริง ๆ”

ฉู่ลั่ว “…”

ซู่เซี่ยงหยางไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม เขาหมุนตัวแล้วเดินจากไป

ทันที

ฉู่ลั่วปิดประตูลง แล้วเดินไปนั่งตรงข้ามกับฮั่วเซียวหมิง

ห้องตกอยู่ในความเงียบอันแปลกประหลาด

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ฮั่วเซียวหมิงจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง

เธอแล้วถามว่า “คุณจะกลับมาไหม?”

ฉู่ลั่ว “…ฉันไม่แน่ใจค่ะ”

ฮั่วเซียวหมิงขยับนิ้วมือที่วางอยู่บนฮั่วเข่า กำมือแน่นขึ้นเล็กน้อย

“ฮั่วกรุ๊ปกำลังยุ่งมาก ผมคงไปโลกอื่นไม่ได้”

เขามองฉู่ลั่ว “แค่คุณบอกว่าจะกลับมา ผมก็จะรอคุณ”

ฉู่ลั่วรู้สึกใจหายวูบ

เธอไม่อาจรับประกันได้ว่าจะกลับมาหรือเปล่า

เธอไม่อาจรับประกันอะไรได้เลย

เธอควรบอกฮั่วเซียวหมิงไปตามตรงว่า เธอจะไม่กลับมา

เธอควรบอกเขาไปตรง ๆ ว่า อย่าได้รอหลังเธอจากไป

แต่คำพูดเหล่านั้นทั้งหมด ถูกกลืนลงไปเมื่อเห็นแววตาคู่นั้นของ

ฮั่วเซียวหมิง

ในดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความคาดหวังเข้มข้น แต่ก็มีความ

หวาดกลัวเข้มข้นไม่แพ้กัน

ราวกับว่าหากมีสิ่งกระตุ้นเพียงเล็กน้อย ความหวังทั้งหมดของ

เขาก็อาจจะแตกสลายไป

ฉู่ลั่วจ้องมองเขาอยู่พักใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ พยักหน้าและพูดว่า

“ฉันจะกลับมา”