เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1800 จดทะเบียนสมรส
ตระกูลฮั่ว
หยางไต้จ้องมองจี้หยกที่ฮั่วเซียวหมิงสวมใส่อยู่ “นี่คือของ
ศักดิ์สิทธิ์ที่เล่าลือใช่ไหม?”
“ลั่วลั่วถึงกับหาของศักดิ์สิทธิ์มาให้ลูก ลั่วลั่วรักลูกจริง ๆ !”
หยางไต้ใช้นิ้วแตะจี้หยกของฮั่วเซียวหมิงเบา ๆ
เธอจับแขนของฮั่วเซียวหมิงแล้วดึงเขามาด้านข้าง “อาจิ่ว ลูก
แน่ใจเหรอว่าจะรอลั่วลั่ว?”
“ลูกรับหยกนี้มา แสดงว่าลูกจะรอเธอ”
“ไม่ใช่แค่ลูกที่มีความคาดหวัง แต่ลั่วลั่วก็จะมีความคาดหวัง
เหมือนกัน”
“ถ้าเธอกลับมาแล้วลูกไม่ได้รอเธอ เธอจะเสียใจนะ”
ฮั่วเซียวหมิงกำลังจะพูด หยางไต้ก็พูดต่อ “การรอคนหนึ่งคน…
มันเหงามาก ลูกทนความเหงานี้ได้เหรอ?”
ฮั่วเซียวหมิงชะงักไปครู่หนึ่ง
“แม่ครับ ผมรอเธอได้ ผมยินดี”
จี้หยกนี้มีเพียงเขาคนเดียวที่มี
ในโลกนี้ มีเพียงเขาคนเดียวที่มีสิทธิ์รอฉู่ลั่วตลอดไป
หยางไต้เห็นแววตาของฮั่วเซียวหมิงมีรอยยิ้มบางเบาและความ
มุ่งมั่น ก็ถอนหายใจในใจ “ตราบใดที่ลูกอยากรอก็ไม่มีปัญหา”
พูดจบ เธอก็รีบเดินไปหาฉู่ลั่ว
ทางฉู่ลั่วกำลังเล่นหมากรุกอยู๋กับฮั่วจิ้น “แหม ลั่วลั่วเพิ่งมาถึง
คุณก็ลากเธอมาเล่นหมากรุกแล้ว เล่นหมากรุกมีอะไรสนุกกัน ลั่วลั่ว
หนูเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิจ้ะ ว่าโลกอื่นเป็นยังไง?”
“หนูไปโลกอื่นแบบนี้จะเอาของไปเยอะ ๆ ไหม? พวกของกิน
ของใช้ ที่อยู่อาศัย หนูเอาไปเยอะ ๆ หน่อยนะ”
“ถ้าเป็นจริงตามที่หนูบอกมา ที่นั่นคงไม่มีอะไรเลย เดี๋ยวหนูจะ
ลำบากเกินไป”
หยางไต้พูดไม่หยุดปาก
ฉู่ลั่วฟังคำบ่นของเธออย่างเงียบ ๆ
นับตั้งแต่เธอบอกว่าจะไปโลกอื่น ก็มีเพียงหยางไต้เท่านั้นที่คุย
กับเธอเรื่องโลกอื่นราวกับเป็นเรื่องปกติ ราวกับว่าเธอแค่ไปท่องเที่ยว
เท่านั้น
ฉู่ลั่วเล่าเรื่องราวของโลกอื่นทั้งหมดด้วยน้าเสียงเบา ๆ
“น่าจะสามารถนำของไปได้ค่ะ แต่คงเอาไปได้ไม่มากนัก”
“งั้นก็ดีแล้ว หนูมีของสำคัญอย่างหนึ่งที่ต้องเอาไปด้วย”
พอได้ยินคำพูดของฉู่ลั่ว หยางไต้ก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น
ทันที
ไม่นานนัก ผู้คนจำนวนมากก็เข้ามาในบ้านตระกูลฮั่ว
หยางไต้ผลักฮั่วเซียวหมิงเข้าไปในห้องข้าง ๆ แล้วดึงฉู่ลั่วเข้าไป
อีกห้องหนึ่ง
ในห้องนั้นเต็มไปด้วยเสื้อผ้าและเครื่องประดับหลากสีสัน รวมถึง
ช่างแต่งหน้าที่รออยู่ก่อนแล้ว
“ลั่วลั่ว หนูมาลองดูสิว่าชุดไหนสวยบ้าง” หยางไต้มองเสื้อผ้า
ตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น “ที่จริงฉันอยากให้หนูกับอาจิ่วถ่ายรูปชุด
แต่งงาน เพื่อให้เธอมีอะไรให้ระลึกถึงโลกอื่น และอาจิ่วก็จะมีอะไรให้
ระลึกถึงที่นี่ด้วย แต่ว่ารูปแต่งงานไม่ควรถ่ายส่ง ๆ …”
“ถ่ายได้ค่ะ”
หยางไต้มองฉู่ลั่วอย่างตกใจ “ลั่วลั่ว หนูยินดีจะถ่ายจริง ๆ เหรอ”
ฉู่ลั่วพยักหน้า “หนูยินดีถ่าย ไม่ต้องยุ่งยากมาก แค่ให้เรียบง่าย
หน่อยก็พอค่ะ”
“ดีมาก ทำตามที่ลั่วลั่วบอก ต้องถ่ายรูปชุดแต่งงาน แล้วก็ถ่ายรูป
ธรรมดาด้วย ลั่วลั่ว หนูดูไว้ก่อนนะ ฉันจะไปจัดการตอนนี้เลย” หยาง
ไต้เดินออกไปอย่างมีความสุข
ฉู่ลั่วได้ยินเสียงหยางไต้โทรศัพท์อยู่ข้างนอก รวมถึงเสียงที่เธอ
บอกฮั่วเซียวหมิงด้วย
ไม่นาน ฮั่วเซียวหมิงก็เดินเข้ามา
เขามองเสื้อผ้าเครื่องประดับทั้งหลายในห้อง “แม่ผมบอกว่าคุณ
ยินดีจะถ่ายรูปชุดแต่งงานเหรอ”
“ค่ะ”
ฮั่วเซียวหมิง “ถ้าคุณไม่อยากถ่ายก็ไม่ต้องฝืนนะ ผมจะไปบอก
แม่เอง”
“ไม่ค่ะ จริง ๆ แล้วฉันก็อยากถ่ายนะ”
เธอมองฮั่วเซียวหมิงนิ่ง ๆ
ฮั่วเซียวหมิงใจเต้นแรง เขาจับมือฉู่ลั่วโดยไม่รู้ตัว และพูดออกมา
โดยไม่ทันคิด “ถ้าอย่างนั้นเราไปจดทะเบียนสมรสกันเลยไหม!”
พอพูดออกไปแล้ว เขาก็ใจเต้นแรงขึ้นทันที แต่ไม่ได้คิดเสียใจ
ซ้ายังถามอีกครั้ง “เราไปจดทะเบียนสมรสกันเลยไหม?”
ฉู่ลั่ว “…”
เธอมองฮั่วเซียวหมิงอยู่พักหนึ่ง “ได้”
ฮั่วเซียวหมิงบีบมือเธอแรง ๆ “คุณคงไม่สะดวกไปที่สำนักงาน
ทะเบียน ผมจะโทรให้พวกเขามาดำเนินการที่นี่เอง”
เขาเดินไปที่ประตู แล้วหันกลับมามองฉู่ลั่ว “ลั่วลั่ว คุณแน่ใจ
เหรอ? จะแต่งงานกับผมจริงเหรอ? ถ้าคุณไม่เต็มใจ ผมก็ไม่บังคับ
คุณนะ”
“ฉันเต็มใจค่ะ”
YOU MAY ALSO LIKE
