เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1815 ไม่นาน…แต่ก็ไม่สั้น

[หนุ่มน้อยคนนี้หน้าตาก็ใช้ได้อยู่นะ!]

[เป็นลูกน้องของเทพธิดาน้อยหรือเปล่า]

ครึ่งปีศาจเห็นอย่างนั้น ก็รีบหยิบสมองกลของตัวเองออกมา แล้ว

ยิ้มกว้างพูดกับกล้องว่า “สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อไม่หลอกไม่ทิ้ง เป็น

ชื่อบัญชีของผม ทุกคนติดตามผมได้นะครับ!”

[ฮ่า ๆ ๆ! หนุ่มน้อยน่ารักจัง!]

[ลูกน้องของเทพธิดาน้อย ผมต้องติดตามแน่นอน!]

[ฮือ ๆ ๆ เทพธิดาน้อยกลับมาแล้ว เทพธิดาน้อยยังพาหนุ่มน้อย

หล่อ ๆ กลับมาด้วย!]

[ฮ่า ๆ ๆ !]

ไม่นานครึ่งปีศาจก็พบว่าผู้ติดตามบัญชีของตัวเองเพิ่มขึ้นอย่าง

รวดเร็ว

ฉู่ลั่วยิ้มน้อย ๆ ให้กล้อง “งั้นฉันจะเริ่มจับรางวัลแล้วนะคะ ใคร

อยากฟังเรื่องราวก็ร่วมจับรางวัลได้ กติกาการจับรางวัลยัง

เหมือนเดิม”

สองชั่วโมงต่อมา ฉู่ลั่วกำลังจะจบการไลฟ์

[เทพธิดาน้อยคะ คุณจะไลฟ์อีกไหมคะ?]

[เทพธิดาน้อยครับ ไลฟ์ครั้งต่อไปจะเป็นเมื่อไหร่ครับ?]

[เทพธิดาน้อย คุณจะไม่หายไปอีกใช่ไหม!]

[ฮือ ๆ ๆ เทพธิดาน้อยคะ ครั้งนี้ถ้าคุณจะไป ต้องบอกพวกเรา

ล่วงหน้านะคะ!]

ฉู่ลั่วชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างจริงจัง “ฉันจะไลฟ์สตรีมอีกค่ะ

ถ้าฉันจะไป จะบอกพวกคุณแน่นอน”

บนหน้าจอเต็มไปด้วยข้อความหัวเราะ

ฉู่ลั่วปิดการไลฟ์สตรีมทันที

ครึ่งปีศาจกลืนน้าลายแล้วถามย้าเสียงเบา “คุณคือฉู่ลั่วใช่ไหม

ครับ?”

“อืม”

“ที่นี่คือคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวันใช่ไหมครับ? คือฐานที่มั่น

ของฉู่ลั่วที่ใช้ชื่อเมฆใสเฝ้ามองตะวัน?”

“อืม!”

ถ้าเขาพูดถึงบ้านของตัวเองก็น่าจะใช่แหละ

ครึ่งปีศาจกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่สมองกลกลับดังติ๊ด ๆ ไม่หยุด

เขากดลงไปก็เห็นหน้าจอเสมือนปรากฏขึ้นกลางอากาศ

#สวัสดีทุกคน ฉันคือเมฆใสเฝ้ามองตะวัน#

#ฉู่ลั่วกลับมาแล้ว#

#ห้องไลฟ์สตรีมเมฆใสเฝ้ามองตะวัน#

#ฉู่ลั่ว#

ฉู่ลั่วไลฟ์ไปแค่สองชั่วโมง แต่ตอนนี้อันดับคำค้นหายอดฮิตสิบ

อันดับแรกเป็นเรื่องของเธอทั้งหมดแล้ว

“ลูกพี่ คุณจะเก่งเกินไปแล้ว!”

แฟนคลับล้านคนอะไรกัน!

แฟนคลับล้านคนเป็นแค่เรื่องตลกต่อหน้าลูกพี่ทั้งนั้น

แต่ฉู่ลั่วกลับมองออกไปข้างนอก “มีคนมาแล้ว”

มาเร็วจริง ๆ !

ไม่ใช่แค่คนสองคน แต่มีคนมากกว่ายี่สิบคนมารวมตัวกันอยู่

นอกค่ายกล

คนที่นำหน้าเป็นชายวัยกลางคน อายุราวสี่สิบกว่าปี

เขามองรอบ ๆ ค่ายกลแล้วโค้งคำนับ “รองหัวหน้าองค์กร

ศักดิ์สิทธิ์ เหลียงอัน มาขอพบ…ปรมาจารย์ฉู่”

เสียงลมพัดผ่าน แต่ไม่มีใครตอบรับ

เหลียงอันโค้งคำนับอีกครั้งแล้วร้องเรียกอีกรอบ

ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว เห็นเงาร่างหนึ่งยืนอยู่บน

กำแพง มองลงมายังพวกเขาจากที่สูง

เป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่เหมือนกับผู้หญิงในรูปแขวนบนผนังของ

องค์กรทุกประการ ไม่มีความแตกต่างแม้แต่น้อย

เธอต่างจากภาพถ่ายที่เย็นชา

หญิงสาวตรงหน้านี้เพียงแค่ยืนนิ่ง ๆ แต่กลับเต็มไปด้วยความ

กดดัน

เขากลืนน้าลายลงคอ “ขอเชิญปรมาจารย์ฉู่ไปที่องค์กรสักครั้ง

ครับ”

ฉู่ลั่วก้มหน้าลงเล็กน้อย มองเหลียงอัน “ไปกันเถอะ!”

เหลียงอัน “…”

ง่ายขนาดนี้เลย?

ฉู่ลั่วกระโดดลงมาจากกำแพงอย่างแผ่วเบา มายืนตรงหน้าเหลี

ยงอัน “ไปกันเถอะ!”

แม้ว่าจะบรรลุเป้าหมายแล้ว แต่เหลียงอันกลับรู้สึกไม่สบายใจ

มาก

เขาโบกมือ รถเหาะหลายคันก็บินเข้ามา

เหลียงอันนั่งรถคันเดียวกับฉู่ลั่ว ส่วนคนอื่น ๆ นั่งรถคันอื่น

เหลียงอันเอียงหน้ามองฉู่ลั่ว ในใจเต้นรัวไม่หยุด

เธอช่างดูเยาว์วัยเหลือเกิน

ยังคงเยาว์วัยเหมือนเมื่อก่อน

ไม่ได้แก่ลงเลยสักนิด

“ฉันจากไปกี่ปีแล้ว?”

หลังถามเสร็จ ฉู่ลั่วก็ก้มหน้าลง ไม่ได้มองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง

อีก

รถเหาะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง เหลียงอันยังไม่ทันจะตอบอะไร

รถเหาะก็มาถึงจุดหมายแล้ว

เป็นสถานที่เดิมซึ่งเคยเป็นที่ทำการในตี้จิง มันไม่มีอะไร

เปลี่ยนแปลง เพียงแต่มีการสร้างตึกสูงกว่าร้อยชั้นขึ้นมาบนที่ตั้งเดิม

ตรงด้านหน้าตึกสูง มีป้ายขนาดใหญ่แขวนอยู่

‘องค์กรศักดิ์สิทธิ์’

ป้ายนั้นทั้งใหญ่ทั้งสว่างสดใส

รถเหาะลงจอดบนลานหน้าตึก

เหลียงอันจึงตอบคำถามก่อนหน้านี้ว่า “นับตั้งแต่ปรมาจารย์ฉู่

จากไป ก็ผ่านมายี่สิบสองปีแล้ว”

ยี่สิบสองปี

ฉู่ลั่วขยับนิ้วมือเล็กน้อย

ช่วงเวลานี้นับว่าไม่นาน…แต่ก็ไม่สั้น