เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1817 ถึงตาฉันถามพวกคุณบ้าง
ซ่งหวายพยักหน้าให้เหลียงอันพิมพ์บันทึกต่อ “เมื่อกี้ปรมาจารย์
ฉู่พูดถึงการกลับมาเพื่อหาคน คุณมาหาใคร?”
“สามีของฉัน ฮั่วเซียวหมิง”
“ถ้าหาฮั่วเซียวหมิงเจอแล้ว ปรมาจารย์ฉู่จะทำยังไงต่อ?”
ฉู่ลั่ว “นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างพวกเราค่ะ”
ซ่งหวายทำหน้าลำบากใจ “เมื่อวานผมดูไลฟ์ของปรมาจารย์ฉู่
แล้ว เห็นครึ่งปีศาจในไลฟ์ด้วย ใช่หรือเปล่า?”
“ใช่ค่ะ”
“ปรมาจารย์ฉู่ช่วยมอบครึ่งปีศาจตนนั้นมาให้พวกเราด้วยเถอะ”
ฉู่ลั่ว “…”
ซ่งหวาย “ครึ่งปีศาจไม่สามารถปรากฏตัวในเขตเมืองได้ มันจะ
ทำให้เกิดความตื่นตระหนก พวกเราต้องขับไล่มันออกไป”
ฉู่ลั่ว “ขับไล่ไปที่ไหนคะ?”
“แน่นอนว่าต้องเป็นสถานที่ที่ไม่มีคนอยู่”
ซ่งหวายลุกขึ้นยืน “ขอบคุณปรมาจารย์ฉู่ที่ให้ความร่วมมือนะ
เดี๋ยวผมจะให้เจ้าหน้าที่ตามปรมาจารย์ฉู่กลับไปเพื่อขับไล่ครึ่งปีศาจ
ตนนั้นเอง”
พอพูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินออกไป
ขณะเดินผ่านเหลียงอัน เขาส่งสายตาให้เหลียงอัน
เหลียงอันพยักหน้าตอบรับ
เมื่อซ่งหวายพอใจแล้วจึงเดินจากไป มือของเขาแตะลูกบิดประตู
แล้วเปิดประตูออก
ทว่าประตูกลับไม่เปิด
พอออกแรงดึงอีกครั้ง ประตูก็ยังไม่เปิด
เขาหันกลับไปมองฉู่ลั่ว เห็นเธอกำลังจิบชาอย่างสบายใจราวกับ
ไม่ได้ทำอะไรเลย
เขาถ่ายพลังวิญญาณไปที่มือ พยายามเปิดประตูอีกครั้ง
แต่ประตูกลับไม่ขยับสักนิด
เหลียงอันมองซ่งหวายด้วยความสงสัย
ซ่งหวายหันมองฉู่ลั่วด้วยสีหน้าเย็นชา “ปรมาจารย์ฉู่ นี่มัน
หมายความว่ายังไง?”
“พวกคุณถามฉันแล้ว ตอนนี้ถึงตาฉันถามพวกคุณบ้าง”
เหลียงอันลุกขึ้นยืนทันที
ซ่งหวายยกมือห้ามเหลียงอัน แล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิม
“ปรมาจารย์ฉู่ เชิญถามมาได้เลย”
“ทำไมมณฑลหนานถึงต้องแยกตัวออกจากโลกภายนอก?”
ซ่งหวาย “มณฑลหนานมีปีศาจและสิ่งชั่วร้ายมากเกินไป ไม่
สามารถควบคุมได้ จึงต้องแยกตัวออกจากโลกภายนอกไปตาม
ธรรมชาติ”
“ค่ายกลของมณฑลหนาน ใครเป็นคนผูกมันไว้กับฮั่วเซียวห
มิง?”
ซ่งหวาย “…”
“ใครบุกเข้าไปในตระกูลฮั่ว?”
“แล้วคนรอบตัวฉันล่ะ?”
“พวกเขาหายไปไหนกันหมด?”
คำถามแล้วคำถามเล่าทำให้ซ่งหวายกับเหลียงอันสีหน้า
เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ฉู่ลั่วเอ่ย “เริ่มตอบจากคำถามแรกเลยค่ะ!”
ซ่งหวาย “ค่ายกลของมณฑลหนานอ่อนแอเกินไป ปีศาจและ
ภูตผีสามารถเข้าออกค่ายกลได้อย่างอิสระ ทำให้ค่ายกลไม่สามารถ
ทำหน้าที่ของมันได้อย่างเต็มที่”
“เดิมทีลัทธิเต๋าตัดสินใจจะปิดล้อมมณฑลหนานทั้งหมด ไม่
อนุญาตให้ภูตผีปีศาจใด ๆ เข้าออกมณฑลหนานอีก”
“คุณฮั่วเป็นคนติดต่อมาเองว่าให้ผูกค่ายกลไว้กับตัวเขา”
เหลียงอันพูดต่อ “ส่วนเรื่องครอบครัวของคุณฮั่ว เป็นเพราะเมื่อ
สิบห้าปีก่อน มีกลุ่มปีศาจที่ไม่รู้ว่าได้ยินข่าวมาจากไหน ว่าตระกูลฮั่ว
มีของล้าค่าที่ปรมาจารย์ทิ้งไว้ให้ จึงบุกเข้าไปในบ้านตระกูลฮั่ว”
“ถ้าไม่ใช่เพราะคนขององค์กรไปทันเวลา คงไม่มีใครในตระกูล
ฮั่วรอดชีวิต”
“ส่วนเรื่องที่ปรมาจารย์ฉู่ถามเกี่ยวกับภูตผีปีศาจรอบตัวคุณ
พวกเราก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ”
เหลียงอันมองฉู่ลั่ว “แต่ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นวิญญาณร้าย
หากไม่มีปรมาจารย์ฉู่คอยควบคุม ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะทำอะไรที่เกิน
เลยไปบ้าง”
“หลังจากปรมาจารย์ฉู่จากไป พวกเขาคงจะหนีไปกันหมดแล้ว
ล่ะครับ”
เพียงเขาพูดจบ ห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
ฉู่ลั่วบีบถ้วยชาในมือแน่นขึ้น “เข้าใจแล้วค่ะ”
เธอวางมันลงและลุกขึ้นยืน เดินไปที่ประตู
ประตูที่เมื่อครู่ซ่งหวายพยายามเปิดเท่าไรก็เปิดไม่ออก ตอนนี้
กลับถูกฉู่ลั่วเปิดออกอย่างง่ายดาย
จากนั้นเงาร่างของเธอก็เดินออกไป
สีหน้าของซ่งหวายยิ่งดูแย่ลง เขาหันไปพูดกับเหลียงอัน “ส่ง
เจ้าหน้าที่สองคนไปกับปรมาจารย์ฉู่ พาครึ่งปีศาจนั่นกลับมาให้ได้”
ฉู่ลั่วที่เดินออกมาพ้นประชุมแล้ว หันกลับมามองซ่งหวายด้วยสี
หน้าเรียบเฉย “ฉันไม่ได้อนุญาตให้พวกคุณพาเขาไป”
ซ่งหวายกล่าวว่า “ปรมาจารย์ฉู่ เมื่อครู่เราตกลงกันไว้แล้ว คุณ
จะกลับคำพูดเหรอ?”
พร้อมกับคำพูดของซ่งหวาย เจ้าหน้าที่ทั้งหมดก็ลุกขึ้นยืน จ้อง
มองฉู่ลั่วด้วยสายตาเย็นชา
YOU MAY ALSO LIKE
