เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1824 ช่วยแก้แค้น

[เหอะ! ท ำตัวเป็นคนดีมีศีลธรรม อย่ำเพิ่งสอนคนอื่นให้ท ำดีถ้ำ

ยังไม่เคยผ่ำนควำมทุกข์ของเขำมำก่อน ฉู่ลั่วคนนี้น่ำร ำคำญจริง ๆ]

[ผิด? ผิดตรงไหน? ฉันอยำกถำมฉู่ลั่วคนนี้ว่ำผิดตรงไหนกัน?]

ในไลฟ์เกิดกำรโต้เถียงกันอย่ำงดุเดือด แต่ฉู่ลั่วกลับเอ่ยปำกขึ้น

อย่ำงเนิบช้ำว่ำ “คุณฆ่ำผิดคนแล้วค่ะ”

จำงหยวน “…อะไรนะ?”

“คำถำสะกดจิตเป็นเพียงคำถำแยกวิญญำณง่ำย ๆ ไม่ถึงขั้นท ำ

ให้คนสูญเสียสติสัมปชัญญะ”

จำงหยวน “…”

ริมฝีปำกของเขำสั่นระริก คิดอยำกจะพูดอะไรแต่กลับพูดไม่ออก

เหล่ำผีที่อยู่ข้ำง ๆ ก็เริ่มรู้สึกตัวแล้ว

“ฉันเองก็รู้สึกแปลก ๆ มำตั้งแต่แรกแล้ว เด็กสำวคนนั้นฟังดู

เหมือนเป็นคนที่มีนิสัยเข้มแข็งมำกนะ แล้วท ำไมถึงได้กระโดดแม่น้ำ

ได้ล่ะ?”

“ตอนแรกที่ฉันได้ยินก็คิดว่ำมันแปลก ๆ ใครกันจะเขียนไอดำรี่

เกี่ยวกับเรื่องยุ่งเหยิงพวกนี้? แล้วอีกอย่ำง นักเรียนมัธยมปลำยเมื่อ

ยี่สิบกว่ำปีก่อน จะเขียนไดอำรี่ได้ยังไงกัน?”

“นักพรตคนนั้นถึงจะโง่ แต่ก็คงไม่โง่ถึงขนำดท ำร้ำยเด็กสำวที่มำ

ขอให้ช่วยขับไล่สิ่งชั่วร้ำยหรอกนะ!”

ผีฝ่ำยหนึ่งพูดคุยกันไม่หยุด ส่วนผีบำงตนหันไปมองฉู่ลั่ว

“ปรมำจำรย์ครับ คุณคิดเห็นยังไงครับ?”

ฉู่ลั่ว “จริงหรือเท็จ แค่ถำมตรง ๆ ก็รู้แล้วค่ะ”

“หำ!”

ขณะที่เหล่ำผีก ำลังสงสัย ฉู่ลั่วก็ยื่นมือออกไป สมุดสีด ำทองเล่ม

หนึ่งปรำกฏขึ้นบนมือของเธอ จำกนั้นร่ำงของฉู่ลั่วก็หำยวับไป ภำพ

ในไลฟ์สตรีมก็มืดลง

[อะไรเนี่ย เกิดอะไรขึ้นกันแน่?]

[คงไม่ใช่อย่ำงที่ฉันคิดใช่ไหม?]

[ได้ยินมำว่ำฉู่ลั่วสำมำรถเข้ำออกปรโลกได้นะ?]

[สำมำรถเข้ำออกปรโลกได้นี่มันวิเศษตรงไหน? ตอนนี้นักพรต

หลำยคนก็สำมำรถเข้ำ ออกปรโลกได้เหมือนกัน]

[ไม่ ๆ ๆ คุณคนที่อยู่ด้ำนบนไม่เข้ำใจ ที่ผมพูดคือ…สำมำรถเข้ำ

ออกปรโลกได้อย่ำงอิสระ]

ค ำว่ำ ‘อิสระ’ นั้นส ำคัญมำก

จริงอยู่ที่นักพรตคนอื่น ๆ สำมำรถเข้ำออกปรโลกได้ โดยเฉพำะ

หลำยปีมำนี้ที่ลัทธิเต๋ำเฟื่องฟูมำกจนมีนักพรตมำกมำย ท ำให้มี

นักพรตที่สำมำรถเข้ำออกปรโลกได้มำกขึ้น

แต่หำกนักพรตเหล่ำนี้ต้องกำรเข้ำปรโลก ก็ต้องจุดธูปกรำบไหว้

เพื่อขออนุญำตหรือเผำกระดำษเพื่อแจ้งให้ทำงปรโลกทรำบ

สรุปแล้ว ขั้นตอนนั้นลึกลับซับซ้อนและยุ่งยำกมำก

แต่ฉู่ลั่วที่สำมำรถเข้ำออกปรโลกได้ในชั่วพริบตำ พวกเขำยังไม่

เคยเห็นมำก่อนจริง ๆ

หน้ำจอดับไปไม่ถึงหนึ่งนำที กลับสว่ำงขึ้นมำอีกครั้ง

ฉู่ลั่วจับวิญญำณไว้ในมือแต่ละข้ำง “พวกเธอมีอะไรจะพูดกับ

คุณ”

จำงหยวนชะงัก

เขำมองลูกสำวและภรรยำของตัวเองอย่ำงเหม่อลอย เพียงแค่

ไม่กี่วินำทีก็พุ่งเข้ำไปกอดพวกเธอแล้วร้องไห้โฮ

ฉู่ลั่วปล่อยให้พวกเขำไปคุยกันที่ด้ำนข้ำง

ส่วนตัวเองก็นั่งลงบนพื้นอย่ำงไม่ใส่ใจ พวกผีที่เหลือก็ท ำตำม

ฉู่ลั่ว นั่งลงบนพื้นเช่นกัน

ภำพนี้ช่ำงแปลกประหลำดเหลือเกิน

รำวกับคุณครูอนุบำลพำเด็ก ๆ ออกมำเที่ยว กระทั่งเด็ก ๆ ก็ยัง

เชื่อฟัง

[ดูแปลกนิดหน่อย แต่ก็ดูน่ำรักดีด้วย]

[ยังไงก็ตำม ผีทุกตัวเชื่อฟังขนำดนั้นเลยเหรอ?]

[ไม่ใช่เอฟเฟกต์พิเศษใช่ไหม!]

[เอฟเฟกต์บ้ำอะไร คุณไม่เห็นหรือว่ำมีคนดังในอินเทอร์เน็ตบำง

คนแอบไปที่สุสำนดอกบัวแล้ว?]

เรื่องของฉู่ลั่วเป็นที่ถกเถียงกันมำก แต่ก็ได้ยอดคนดูเยอะด้วย

ตั้งแต่เริ่มไลฟ์ คนที่รู้ว่ำสนำมแข่งขันรอบแรกของฉู่ลั่วคือสุสำน

ดอกบัว ก็พำกันไปที่ สุสำนดอกบัวกันก่อนเป็นจ ำนวนมำกแล้ว

ถึงขนำดที่มีคนยืนอยู่ไกล ๆ แล้วไลฟ์สด และเห็นชัดเจนว่ำ

รอบตัวฉู่ลั่วมีผีล้อมอยู่เป็นกลุ่ม

ทั้งกลมกลืนและแปลกประหลำดไปพร้อมกัน

ครึ่งชั่วโมงต่อมำ จำงหยวนเดินมำหำฉู่ลั่วพร้อมกับภรรยำและ

ลูกสำว เขำก้มหน้ำพูดว่ำ “ผมยินดีจะท ำตำมที่ปรมำจำรย์จัดกำรให้

ขอเพียงปรมำจำรย์ช่วยแก้แค้นให้ครอบครัวของพวกเรำด้วย”

ทั้งแม่และลูกสำวที่อยู่ข้ำง ๆ ต่ำงมองฉู่ลั่วด้วยสำยตำคำดหวัง

ฉู่ลั่วตอบว่ำ “ได้ค่ะ”

จำงหยวนสะอื้นเล็กน้อย

แม้ว่ำเขำจะไม่สำมำรถแก้แค้นให้ภรรยำและลูกสำวได้ด้วยตัวเอง

แต่กำรที่มีคนช่วยแก้แค้นให้ก็เพียงพอแล้ว

เขำยืนก้มหน้ำอยู่ข้ำงกำยฉู่ลั่ว

ขณะที่เหล่ำผีและผู้ชมในไลฟ์ต่ำงคิดว่ำฉู่ลั่วก ำลังจะจบเรื่องนี้

อย่ำงรวดเร็ว ฉู่ลั่วก็คว้ำสำมวิญญำณของครอบครัวนี้ แล้วพริบตำ

นั้นก็มำถึงหน้ำวัดเต๋ำแห่งหนึ่ง