เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1825 ขอแค่ไม่ถึงตำย

[มึนไปหมดแล้ว]

[เมื่อกี้มันคืออะไรน่ะ]

[ฉันรู้แค่ว่ำในโลกนี้มียันต์เคลื่อนย้ำย แต่ไม่รู้ว่ำจะมียันต์

เคลื่อนย้ำยที่เร็วขนำดนี้!]

[อยำกอำเจียน!]

[ฉู่ลั่วคิดจะท ำอะไรกันแน่?]

ฉู่ลั่วเงยหน้ำมองวัดเต๋ำตรงหน้ำ แล้วพำวิญญำณทั้งสำมเดินเข้ำ

ไปข้ำงใน

แต่ยังไม่ทันก้ำวเข้ำไป ก็เห็นนักพรตสองคนถือแส้ปัดเดิน

ออกมำจำกประตูวัดเต๋ำ “สหำยนักพรต ที่นี่คือสถำนที่ของลัทธิเต๋ำ

สหำยนักพรตอย่ำได้น ำสิ่งสกปรกเข้ำมำเลย”

สำยตำของนักพรตทั้งสองตกอยู่ที่วิญญำณสำมดวงด้ำนหลัง

โดยเฉพำะจำงหยวน

“สหำยนักพรต นี่คือผีร้ำย สมควรถูกก ำจัดทิ้ง”

นักพรตอีกคนที่อยู่ข้ำง ๆ จ้องมองฉู่ลั่ว ก่อนสีหน้ำจะเปลี่ยนไป

เขำดึงแขนเสื้อของสหำยร่วมส ำนัก “เธอคือฉู่ลั่ว”

“อะไรนะ?”

“ฉู่ลั่ว!”

เมื่อพูดถึงชื่อฉู่ลั่ว สีหน้ำของนักพรตทั้งสองคนก็เปลี่ยนไป

เล็กน้อย มันดูไม่ค่อยสู้ดีนัก

ฉู่ลั่วจับวิญญำณสำมดวงเดินไปทีละก้ำว

[นี่ไม่ใช่วัดซิงเอินเหรอ]

[วัดเต๋ำที่มีชื่อเสียงของเมืองเจียงนี่นำ! ห้ำมเธอสิ! ยืนเฉย

ท ำไม?]

[ดูสีหน้ำของพวกเขำสิ พวกคุณคิดว่ำพวกเขำกล้ำห้ำมเธอ

เหรอ?]

[เหอะ กล้ำห้ำมเทพธิดำน้อย อยำกตำยหรือไง!]

[พวกเธอจะรู้อะไร ตอนที่เทพธิดำน้อยโด่งดัง นักพรตสองคนนี้

คงจะยังกินนมแม่อยู่เลย!]

ฉู่ลั่วจับวิญญำณสำมดวงเดินผ่ำนนักพรตสองคนไปอย่ำงไม่

สนใจ ตรงเข้ำไปในวัด

วันนี้วัดปิด ไม่มีนักท่องเที่ยวอยู่ข้ำงใน

หลังจำกพำวิญญำณทั้งสำมเข้ำมำแล้ว ฉู่ลั่วก็ถำมผีลูกสำว “ไป

ทำงไหน?”

ผีลูกสำวรีบชี้ไปทำงหนึ่งทันที สีหน้ำดูตื่นเต้นเล็กน้อยขณะเดิน

ตำมฉู่ลั่ว “ทำงนั้นค่ะปรมำจำรย์ อยู่ทำงนั้น”

ตอนที่เธอยังมีชีวิตอยู่ เธอก็เป็นแฟนคลับของฉู่ลั่ว แต่ไม่มี

โอกำสได้เชื่อมต่อพูดคุยกับเทพธิดำน้อย

ไม่คิดว่ำหลังจำกตำยแล้ว จะยังได้เทพธิดำน้อยมำแก้แค้นให้

ตัวเองอีก

ใครจะได้รับเกียรติขนำดนี้อีกล่ะ!

ผีตนไหนก็ไม่ได้รับหรอก

ต่อไปถ้ำเอำไปพูด เธอก็จะเป็นสำวงำมที่ท ำให้เทพธิดำน้อย

โกรธจัดจนหน้ำแดงแล้ว

สีหน้ำของผีลูกสำวยังแสดงควำมตื่นเต้นเล็กน้อย “ตรงนี้แหละ

ค่ะ”

พร้อมกับค ำพูดของเธอ ประตูที่ปิดอยู่ก็เปิดออก

“วันนี้ปิดวัด เป็นใครกันที่มำส่งเสียงดังอึกทึกที่นี่”

พอประตูเปิดออก คนข้ำงในก็เห็นฉู่ลั่วเป็นคนแรก

เขำเบิกตำกว้ำงโดยไม่รู้ตัว “จะ…เจ้ำนิกำย!”

ฉู่ลั่วมองผีลูกสำว “เขำคนนี้ใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ”

ฉู่ลั่วพยักหน้ำเบำ ๆ

ชั่วพริบตำต่อมำ เธอก็กระโดดไปอยู่ต่อหน้ำปรมำจำรย์คนนั้น

ปรมำจำรย์เต๋ำยังไม่ทันตั้งตัว ฉู่ลั่วก็คว้ำคอเขำแล้วโยนออกไปใน

ลำนวัด

“แก้แค้นด้วยตัวเองเถอะค่ะ ขอแค่ไม่ถึงตำย ที่เหลือแล้วแต่พวก

คุณ”

พอได้ยินค ำพูดนี้ วิญญำณทั้งสำมก็ตื่นเต้นดีใจ ก่อนจะพุ่งเข้ำ

หำปรมำจำรย์เต๋ำ

ปรมำจำรย์เต๋ำรีบประสำนมือ ก ำลังจะขัดขืนต่อต้ำน แต่พอยก

มือขึ้นมำครึ่งทำง ก็สบตำกับดวงตำเรียบเฉยไร้อำรมณ์ของฉู่ลั่ว กำร

ประสำนมือของเขำหยุดชะงักทันที

เขำหรี่ตำลงด้วยควำมกลัว ปล่อยให้วิญญำณทั้งสำมเข้ำมำ

โจมตี

เมื่อลูกศิษย์สองคนเข้ำมำเห็นภำพนี้ ยังไม่ทันได้ขยับตัว ก็ได้ยิน

เสียงของฉู่ลั่วพูดว่ำ “ข่วยน ำเก้ำอี้มำให้หน่อยค่ะ”

ค ำพูดฟังดูสุภำพ แต่แฝงด้วยน้ำเสียงออกค ำสั่ง

ลูกศิษย์ทั้งสองรีบเข้ำไปยกเก้ำอี้ไม้ทรงโบรำณที่หนักอึ้งออกมำ

วำงไว้กลำงลำน

ฉู่ลั่วนั่งลงบนเก้ำอี้ หลับตำพักผ่อน

เบื้องหลังเป็นเสียงร้องโหยหวนน่ำสยดสยองของนักพรตชรำ

และเสียงค ำรำมด้วยควำมโกรธของวิญญำณทั้งสำม

ภำพนี้ท ำให้ผู้ชมในไลฟ์ตกใจกันหมด

[นี่มันดูโหดร้ำยเกินไปหรือเปล่ำ!]

[ฉู่ลั่วก ำลังสอนให้ผีร้ำยท ำร้ำยคนงั้นเหรอ? เธอเป็นสปำยของ

มนุษย์จริง ๆ ด้วย]

[ไม่ใช่…คนของวัดซิงเอินไม่ใช่ว่ำเก่งมำกหรอกเหรอ? ท ำไมพอ

เจอฉู่ลั่วแล้วถึงไม่กล้ำพูดอะไรสักค ำเลยล่ะ!]

[พวกเธอตอนเด็ก ๆ คงยังไม่รู้จักสถำนะของเทพธิดำน้อยสินะ!]

[พวกเด็กน้อยอย่ำงพวกเธอจะรู้อะไรล่ะ]

ขณะที่เสียงร้องน่ำสยดสยองจำกด้ำนหลังค่อย ๆ อ่อนลง ฉู่ลั่วที่

หลับตำอยู่ตลอดก็ลืมตำขึ้นทันที

เธอปรับกล้องด้วยตัวเอง โดยหันกล้องมำที่ใบหน้ำของเธอ

เธอจ้องมองกล้องอย่ำงเงียบสงบ