เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1837 คดีสังหารหมู่ทั้งหมู่บ้าน

ฉู่จ้านไม่ได้คิดอะไรมากเกี่ยวกับเรื่อง ‘เลี้ยงลูก’ แม้แต่ฉู่เหิงที่นั่ง

อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ได้คิดอะไร

พวกเขารู้สึกแค่ว่า ‘เด็ก’ คนนี้อาจจะเป็นปีศาจอะไรสักอย่าง

หรือไม่ก็เป็นเด็กที่พวกเธอรับอุปการะมาจากที่นั่น

ฉู่จ้านแสดงสีหน้าเศร้าสร้อย “เธอยอมปลูกต้นไม้ดอกไม้ แต่ไม่

ยอมกลับมาเลยเหรอ?”

ฉู่ลั่ว “…”

กวนวั่นปล่อยวางจากฉู่จ้านไปนานแล้วจริง ๆ

ตอนนี้เธอทุ่มเทจิตใจทั้งหมดให้กับการสืบทอดวิชาสิบสองเข็ม

ของหมอผี

ฉู่จ้านรู้สึกผิดหวังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามอีกว่า “อยู่ที่นั่นเธอสบายดี

ไหม?”

“สบายดีค่ะ” ฉู่ลั่วคิดสักพัก แล้วพูดออกมา “เสียงของเธอดีขึ้น

แล้ว แต่ก็ยังไม่ค่อยชอบพูดเท่าไหร่”

ฉู่จ้าน “เสียงเธอดีขึ้นแล้วหรือ?”

“เธอมีฝีมือแพทย์ จะต้องดีขึ้นอีกแน่นอน”

ฉู่จ้านรู้สึกดีใจ แต่แล้วก็ยิ่งรู้สึกเศร้ามากขึ้น

เธอดีขึ้นแล้ว

และเธอก็ไม่อยากกลับมาอีก

ด้านฉู่จ้านกำลังผิดหวัง ส่วนด้านซ่งเชียนหย่ากำลังได้ยกอาหาร

ออกมาด้วยตัวเอง โดยมีเวินอวิ๋นเสาเดินตามหลังมา

ไม่นาน บนโต๊ะก็เต็มไปด้วยอาหารเช้ามากมาย

ทั้งหมดล้วนเป็นอาหารที่ฉู่ลั่วชอบกิน

ซ่งเชียนหย่ามองฉู่ลั่วด้วยความคาดหวังเล็กน้อย เมื่อเห็นฉู่ลั่ว

กินอาหารทุกอย่างและบอกว่าอร่อย เธอก็ยิ่งดีใจ รีบแนะนำอาหาร

ต่าง ๆ ที่เธอทำให้ฉู่ลั่วทันที

หลังจากกินเสร็จ ฉู่ลั่วก็พูดกับพวกเขาว่า “วันนี้ฉันต้องไปเข้า

ร่วมการแข่งขันต่อค่ะ สถานที่แข่งขันยังคงเป็นเมืองเจียง แค่อยู่แถบ

ชานเมืองของเมืองเจียงเท่านั้น”

พูดยังไม่ทันจบ ก็มีเสียงดังมาจากนอกประตู

“พี่ลั่ว ผมมาเป็นคนขับรถให้คุณแล้ว”

ซ่งจือหนานเดินเข้ามา หลังจากทักทายคนในตระกูลฉู่แล้ว เขา

จึงพูดกับฉู่ลั่วว่า “พี่ลั่ว คุณคงไม่ลืมใช่ไหมครับ! ผมเป็นคนขับรถ

ส่วนตัวของพี่ลั่วนะ ตอนนี้คุณกลับมาเมืองเจียงแล้ว แน่นอนว่าต้อง

ให้ผมเป็นคนขับรถสิครับ!”

พอได้ยินคำพูดนี้ คนตระกูลฉู่ทั้งหมดก็ไม่เห็นด้วย

ฉู่เหิงหัวเราะ “เรื่องมันผ่านมากี่ปีแล้ว นายยังจำได้อีก ตอนนี้ลั่ว

ลั่วจะไปไหน พวกเราตระกูลฉู่ก็จะไปส่งเอง”

ซ่งเชียนหย่าพยักหน้าติด ๆ “จือหนาน! ในที่สุดลั่วลั่วก็กลับ

มาแล้ว ต้องใช้โอกาสนี้กระชับความสัมพันธ์ให้มากขั้นสิ”

ฉู่เหว่ยฮ่าว “จือหนาน นายทำเรื่องนี้ พ่อแม่นายรู้หรือเปล่า?”

ซ่งจือหนานแสดงสีหน้าเหมือนตอนยังหนุ่ม “พ่อแม่ผมต้องรู้สิ

ครับ! พวกท่านเป็นคนให้ผมมาเองด้วยซ้า พวกท่านบอกว่ากลัวพี่ลั่ว

จะไม่มีรถนั่งกลับมา”

สีหน้าของคนตระกูลฉู่ดูไม่ดีขึ้นมาทันที

ซ่งจือหนานพูดด้วยน้าเสียงไม่จริงจัง ไม่เห็นเค้าของคนที่มีลูก

ชายวัยยี่สิบปีแล้ว “เอาเป็นว่า…เข้าใจตรงกันนะครับ!”

ด้วยประโยคนี้ เขาก็พาฉู่ลั่วออกไปอย่างราบรื่น

พอขึ้นรถได้ เขาก็พูดว่า “พี่ลั่ว จริง ๆ แล้วพ่อแม่ผมไม่อยากให้

ผมมาหรอก ผมอยากมาเอง”

เขาขับรถไปพลางพูดไป “ผมดีใจมากที่คุณช่วยป้าซ่งไว้! แต่ว่า

ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจ ถึงแม้ว่าเรื่องมันจะผ่านมาหลายปีแล้ว แต่

ว่า…”

แต่ความเจ็บปวดก็คือความเจ็บปวด

เขารู้สึกเสียดายแทนพี่ลั่วมาก

รู้สึกไม่ควรปล่อยให้ตระกูลฉู่สมหวังเร็วขนาดนี้ ต้องคอยแทงใจ

ดำพวกเขาเป็นระยะ ๆ ต่างหาก

ฉู่ลั่วยิ้มเล็กน้อย “ที่จริงแล้วมันไม่ใช่ความผิดของพวกเขา

ทั้งหมดหรอก”

ซ่งจือหนานแค่นเสียง

ไม่นานรถก็พาพวกเขามาถึงจุดหมาย

ยังไม่ทันเข้าใกล้ ฉู่ลั่วก็สัมผัสได้ถึงพลังหยินที่พุ่งทะยานสูงเสียด

ฟ้า

ซ่งจือหนานมองแล้วก็เข้าใจทันที “ผมรู้จักสถานที่นี้ สิบปีก่อน

เคยเกิดคดีสังหารหมู่ทั้งหมู่บ้านที่โด่งดังของเมืองเจียง”

พูดถึงสถานที่นี้ ซ่งจือหนานก็ลูบแขนตัวเองโดยไม่รู้ตัว

“สิบปีก่อนที่หมู่บ้านหวงอัน จู่ ๆ วันหนึ่งคนทั้งหมดในหมู่บ้านก็

ตายภายในวันเดียว”

ฉู่ลั่ว “ตายหมดทุกคนเลยเหรอ?”

ซ่งจือหนานพยักหน้า “ใช่ครับ ทุกคนตายหมด ตอนนั้นมันเป็น

ข่าวใหญ่ทั่วประเทศเลย บางคนบอกว่าเป็นการวางยาพิษ บางคน

บอกว่าเป็นการสังหารหมู่ มีคำอธิบายเรื่องนี้ไว้มากมาย แต่ว่า…”

“กลับไม่พบหลักฐานอะไรเลยครับ”

“หลังจากนั้น ลัทธิเต๋าก็ส่งคนมาตรวจสอบ แต่พอคนของลัทธิ

เต๋ามาถึง ก็ไม่สามารถเข้าไปในหมู่บ้านหวงอันได้แล้ว”