เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1843 สมควรตายเหรอ
เขาเดินตามฉู่ลั่วไป เห็นฉู่ลั่วเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง แล้วหยิบ
กระดาษที่เหลืองซีดเล็กน้อยออกมาจากในห้อง
ผู้ชมในไลฟ์ก็ไม่เห็นว่าบนกระดาษแผ่นนั้นเขียนอะไรไว้ เห็นแค่
ว่ามีตัวอักษรเขียนอยู่เต็มไปหมด
ฉู่ลั่วถือกระดาษเดินไปที่บ้านดินสองหลังนั้น
ทั้งหมู่บ้านหวงอันเหลือเพียงที่นี้ที่ยังมีพลังหยินแผ่ซ่าน แถมยัง
หนักกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก
ซ่งจือหนานไม่สามารถเข้าใกล้ได้อีกแล้ว “พี่ลั่ว…ไม่ทำต่อดีไหม
ครับ”
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อใจพี่ลั่ว แต่รู้สึกว่าพี่ลั่วไม่จำเป็นต้องมารับ
อารมณ์ของคนอื่นแบบนี้!
ฉู่ลั่ว “นายยืนอยู่ตรงนี้แหละ อย่าเข้ามาใกล้”
ถ้าเดินต่อไปอีก พลังหยินที่แรงกล้าแบบนั้น ซ่งจือหนานคงทน
รับไม่ได้
ประตูรั้วที่ถูกพลังหยินปิดกั้นไว้ ถูกฉู่ลั่วผลักเปิดด้วยมือเดียว
เธอค่อย ๆ เดินไปทีละก้าวสู่บ้านดินที่ปิดตาย
ทันใดนั้น
ละอองน้าเล็ก ๆ ก็พุ่งออกมาจากบ่อ ตามด้วยพลังหยินอันทรง
พลังโจมตีมาทางฉู่ลั่ว
ผีผู้หญิงในบ่อเคลื่อนที่เร็วมาก ทิ้งเงาจาง ๆ ไว้ในอากาศเท่านั้น
แต่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ฉู่ลั่ว ก็ถูกพลังวิญญาณอันแข็งแกร่ง
โจมตีกลับจนกระเด็นไปกระแทกกำแพงอย่างแรง
“เธอกล้าทำร้ายพี่สาวฉัน รนหาที่ตายแล้ว”
ผีหนุ่มที่เดิมซ่อนตัวอยู่ในบ้านพุ่งออกมาทันใด มุ่งตรงมาทาง
ฉู่ลั่ว
ทั่วร่างของเขาเต็มไปด้วยความพลังอาฆาตหนักหน่วง หนักกว่า
เมื่อครู่เสียอีก
ดวงตาสีแดงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
“ทำไม?”
“ทำไมเธอถึงช่วยพวกเขา?”
“พวกเขาสมควรตายทั้งหมด เธอรู้ไหม?”
“พวกเขาทุกคนสมควรตาย!”
“เธอรู้ไหมว่าพวกเขาทำอะไร? พวกเขาล้วนเป็นคนขี้ขลาด ถ้า
ไม่ใช่เพราะพวกเขาเห็นแก่ตัวไม่ช่วยเหลือ พี่สาวของฉันก็คงไม่ตาย
อย่างทรมาน ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกเขา ทั้งหมดเป็นความผิด
ของพวกเขา!”
เขาโจมตีพร้อมกับคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว ราวกับต้องการ
ระบายความเกลียดชังทั้งหมดในใจออกมา
แต่ว่า…
“พูดจบหรือยัง?”
ฉู่ลั่วพูดด้วยน้าเสียงราบเรียบ เธอใช้มือข้างหนึ่งบีบคอผีหนุ่มไว้
ทันที “แล้วพวกเด็ก ๆ ก็สมควรตายด้วยเหรอ?”
“เด็กอนุบาลคนหนึ่งสมควรตายเหรอ?”
“ทารกแรกเกิดก็สมควรตายเหรอ?”
ผีหนุ่ม “…”
ผีผู้หญิงพุ่งเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้ฉู่ลั่วไม่ได้ป้องกันเธอ แต่ใช้มือ
ข้างหนึ่งตรึงเธอไว้กับที่
เธอทำเพียงจ้องมองผีหนุ่ม “พวกเด็ก ๆ สมควรตายเหรอ?”
ผีหนุ่มเยาะเย้ยเย็นชา “พวกเขาไม่สมควรตายหรือไง? ลูกของ
คนขี้ขลาดเกิดมาก็เป็นคนขี้ขลาด ถ้าอย่างนั้นจะเกิดมาทำไม!”
ฉู่ลั่วไม่พูดอะไร เพียงแค่หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา ยื่นไป
ตรงหน้าผีหนุ่ม “นี่คือสิ่งที่ผู้ใหญ่บ้านให้ฉันมอบให้คุณ”
สีหน้าแค้นเคืองของผีหนุ่มเมื่อเห็นกระดาษแผ่นนี้ก็ชะงักไป
เขาไม่สนใจว่าคอของตัวเองกำลังถูกฉู่ลั่วบีบไว้ เพียงแค่ยื่นมือ
ไปคว้ากระดาษมา แล้วมองชื่อที่เขียนอยู่บนนั้นทีละชื่อ ดวงตาสั่น
ระริก
“นี่มัน…”
“ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องนี้?”
ฉู่ลั่ว “อาจเป็นเพราะพวกเขาตายก่อนที่จะส่งมันออกไปก็ได้!”
ผีหนุ่ม “…”
เขาไม่เชื่อ “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้! พวกเขาจะทำแบบนี้ได้
ยังไง? พวกเขามีความกล้าจะทำแบบนี้เหรอ?”
“พวกเขาไม่กล้าหรอก”
ฉู่ลั่วพูด “พวกเขาเขียนมันไว้แล้ว นั่นคือวันที่ แค่ไม่มีโอกาสได้
ส่งออกไปเท่านั้น”
เธอปล่อยมือ
ผีหนุ่มมองวันที่แล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันที
วันที่นี้ คือวันก่อนที่เขาจะสังหารหมู่
ซ่งจือหนานที่อยู่นอกลานบ้าน เห็นพลังหยินที่ปกคลุมท้องฟ้า
ค่อย ๆ สลายไป ลานบ้านที่ดูน่าขนลุกสูญเสียความน่าสะพรึงกลัว
เหลือเพียงความเก่าแก่ทรุดโทรมตามกาลเวลา
เขามองวิญญาณสองดวงกับฉู่ลั่วที่อยู่ในลานบ้าน
หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น
สมแล้วที่เป็นพี่ลั่ว
เก่งกาจจริง ๆ !
ไม่น่าเชื่อว่าแค่นี้ก็สามารถส่งวิญญาณทั้งหมดของหมู่บ้านหวง
อันไปสู่สุคติได้แล้ว แม้แต่วิญญาณที่ดุร้ายที่สุดก็ยังส่งไปได้
ผีหนุ่มพุ่งเข้าหาวิญญาณของพี่สาวที่สูญเสียสติไปแล้ว
“พี่สาว ขอโทษ ผมขอโทษ ผมทำให้พี่ต้องเป็นแบบนี้!”
เลือดและน้าตาไหลออกมาจากหางตาของเขา
ทันใดนั้นบนหน้าจอของไลฟ์ก็ปรากฏตัวอักษรสองตัวขึ้นมา
“ผ่าน”
YOU MAY ALSO LIKE
