เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1851 ควรท าหรือเปล่า

แม้เขาจะสวมชุดที่ซับซ้อนและยุ่งยากมาก แต่การเคลื่อนไหว

กลับมีกลิ่นอายของความสง่างามอยู่

จิ่งอีถามอย่างระมัดระวัง “ศิษย์พี่ใหญ่คะ ปีศาจเสือตัวนี้เก่งมาก

เหรอคะ?”

โม่เฉิงพยักหน้าลูบคาง “แน่นอนว่าเก่งมาก แต่พวกเธอก็ไม่ต้อง

กังวล ศิษย์พี่ใหญ่จะปกป้องพวกเธอเอง”

เขาต่างจากโม่เฉิงในความทรงจำของฉู่ลั่วที่คลุ้มคลั่งไปแล้ว โม่

เฉิงตรงหน้านี้กลับเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและคุณธรรม

ฉู่ลั่วนึกถึงความคิดถึงและการรอคอยโม่เฉิงของต้นไม้เซียน

หลางกาน แล้วรู้สึกหนักอึ้งในใจ

พอออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ โม่เฉิงก็โยนยันต์หลายแผ่น

ออกมาทันที พร้อมกับกำชับศิษย์น้องร่วมสำนักของตนว่า “ยันต์

เคลื่อนย้ายนี้เคลื่อนที่เร็วมาก ถ้ารู้สึกไม่สบายต้องบอกฉันนะ”

“ได้ค่ะ ศิษย์พี่ใหญ่”

“ศิาย์พี่ใหญ่เก่งจังเลยครับ”

หลินฟางและจิ่งอีรีบแสดงบทบาทของตัวเองทันที พวกเขาชมจน

โม่เฉิงหน้าแดงไปถึงใบหู เขาพยายามทำหน้านิ่งไว้

ยันต์เคลื่อนย้ายเคลื่อนที่เร็วจริง ๆ ไม่นานทั้งสี่คนก็มาถึง

จุดหมาย

จิ่งอีรีบแกล้งทำเป็นรู้สึกไม่สบายทันที เอนตัวพิงกับฉู่ลั่ว “ศิษย์พี่

ใหญ่คะ ยันต์เคลื่อนย้ายทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายมากเลย พวกเราพัก

สักหน่อยได้ไหมคะ”

“ไม่สบายเหรอ? งั้นไปพักแถว ๆ นี้กันก่อนดีกว่า!”

พอเข้าไปในห้อง ระหว่างที่โม่เฉิงออกไป จิ่งอีก็รีบดึงตัวฉู่ลั่วและ

หลินฟางมาพูดคุย “นี่อาจจะเป็นการทดสอบอีกอย่างหนึ่งที่อิ๋งเซียง

มอบให้พวกเรา ถ้าผ่านการทดสอบนี้ได้ เราอาจจะได้เข้าสู่การล่าที่

แท้จริงค่ะ”

พวกเขาอยู่ในภาพลวงตานี้ แต่ไม่เคยเจอผู้เข้าแข่งขันคนอื่น

เลยสักคน

ในภาพลวงตานี้มีแค่พวกเขาไม่กี่คนที่มีชีวิตอยู่เท่านั้น

“ฉันคิดว่าการทดสอบครั้งนี้อาจจะต้องการให้พวกเราระบุว่าโม่

เฉิงเป็นวิญญาณร้ายหรือไม่ หรืออาจจะให้พวกเราช่วยโม่เฉิงสังหาร

ปีศาจเสือ ปีศาจเสือตัวนั้นต้องเก่งกาจมากแน่ ๆ ค่ะ!”

หลิงฟางพยักหน้าจริงจัง

จิ่งอี “ปรมาจารย์ฉู่คิดว่ายังไงคะ?”

ฉู่ลั่ว “ต้นไม้เซียนหลางกานอาจจะไม่ต้องการให้พวกเราลงมือ

มันแค่ต้องการ… ต้องการผู้ชมคนหนึ่ง”

พูดให้ถูกต้องก็คือ มันต้องการเธอเป็นผู้ชม

“ผู้ชม?”

จิ่งอีสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง

เธอคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าสถานการณ์แบบไหนที่อิ๋งเซียงต้องการ

ผู้ชม

ฉู่ลั่วพูดว่า “เราเตรียมพร้อมไว้ จะคอยฟังเธอ”

จิ่งอีไม่ได้ติดใจอะไร แต่แบ่งงานตามแผนเดิมที่วางไว้

ฉู่ลั่วตอนนี้ไม่มีพลังวิญญาณแล้ว จึงได้รับมอบหมายให้คอย

สอดส่องโม่เฉิง

ส่วนจิ่งอีและหลิงฟางรับหน้าที่ระวังโม่เฉิง และเตรียมสู้กับปีศาจ

เสือที่กำลังจะมาถึง

ค่าคืนมาเยือน

แสงจันทร์สาดส่องราวกับสายน้า

ฉู่ลั่วเปิดประตูเดินออกไป มองโม่เฉิงที่กำลังบำเพ็ญอย่างตั้งใจ

ภายใต้แสงจันทร์

เธอคิดครู่หนึ่ง แล้วกระโดดมาอยู่ข้าง ๆ เขา

โม่เฉิงยังคงหลับตา มือทั้งสองประกอบ ดูเหมือนไม่รู้สึกตัวเลยว่า

มีคนมายืนอยู่ข้าง ๆ

“ศิษย์น้องมีอะไรจะพูดหรือ?”

ฉู่ลั่วก้มหน้าลง ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก โม่เฉิงก็ล้วงถุงผ้าปัก

ลวดลายสวยงามออกมาจากแขนเสื้อ “ถ้าอย่างนั้นน้องศิษย์ช่วยศิษย์

พี่ใหญ่ดูหน่อยสิ ถุงผ้านี้สวยไหม? คู่หมั้นของฉันเป็นคนให้มา”

ฉู่ลั่วเงยหน้าขึ้นทันที “อะไรนะ!”

โม่เฉิงเลิกแกล้งทำ สีหน้าของเขาเย็นชา “น้องศิษย์ คู่หมั้นของ

ฉันก็คือคนที่ฉันชอบ”

ฉู่ลั่ว “…”

สถานะน้องศิษย์ของเธอมีเรื่องราวน้าเน่าอะไรแบบนี้กับโม่เฉิง

หรือเปล่านะ?

หลังจากพูดคุยอย่างจริงจัง น้าเสียงของโม่เฉิงก็อ่อนลง “น้อง

ศิษย์ ต่อไปเมื่อเธอออกจากสำนักไป เธอจะได้พบผู้คนมากมายกว่า

นี้”

เห็นฉู่ลั่วไม่พูดอะไร โม่เฉิงจึงพยายามปลอบอีกสักพักแล้วให้

‘ศิษย์น้อง’ คนนี้กลับไปพักผ่อน

ฉู่ลั่วไม่ขยับตัว แต่กลับจ้องมองโม่เฉิงแล้วถามว่า “ศิษย์พี่ใหญ่

คิดว่านักพรตควรฆ่าสิ่งมีชีวิตเพื่อการบำเพ็ญของตัวเองหรือเปล่า

คะ?”

“แน่นอนว่าไม่ควร ศิษย์น้องไปได้ยินเรื่องเหลวไหลแบบนี้มาจาก

ไหนกัน รีบลืมมันซะเถอะ การบำเพ็ญของนักพรตควรเป็นการขัด

เกลาจิตใจและร่างกาย ถ้าแค่นี้ยังทนไม่ได้ ก็อย่าบำเพ็ญเลยดีกว่า”

ฉู่ลั่วถามอีกว่า “แล้วการรวบรวมวิญญาณหยินทั้งหมดไว้รอบตัว

เพื่อใช้งานล่ะ ควรทำหรือเปล่า?”

“ยิ่งไม่ควรทำเข้าไปใหญ่”