เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1855 คนเลวที่สุดในสามภพ

คำพูดนี้ทำให้หลายคนกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

มีคนที่กำอาวุธเวทมือสั่นเล็กน้อย

พวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นพลังวิญญาณจากฉู่ลั่วเลย แต่กลับรู้สึก

ถึงความหวาดกลัวและสั่นสะท้านไปถึงส่วนลึกของจิตวิญญาณ

ไม่มีใครพูดอะไรฉู่ลั่ว เก็บดาบ แล้วโยนดาบและร่มกลับไป “งั้นก็

แข่งขันต่อไปเถอะ”

บางคนค่อย ๆ ขยับเท้าออกไป

บางคนเขย่งปลายเท้าหมุนตัว ระวังไม่ให้เกิดเสียงแม้แต่ก้าวเดียว

และทุกคนจากไปอย่างเงียบ ๆ

ความตึงเครียดเมื่อครู่ที่ทุกคนรุมเข้าโจมตีมาเหมือนไม่เคย

เกิดขึ้น

จนกระทั่งบนเวทีเหลือแค่พวกเขาสามคน

ฉู่ลั่วพูดขึ้น “พวกเธอก็ไปแข่งขันต่อเถอะ! ฉันมีธุระต้องจัดการ

นิดหน่อย”

หลิงฟาง “แต่ลูกพี่ ถ้าคุณอยู่คนเดียว…”

แต่พอนึกถึงพลังการต่อสู้ของฉู่ลั่วเมื่อครู่ เขาก็หุบปากเงียบ

จิ่งอีกำร่มเลือดแน่น เธออยากจะพูดอะไรแต่ก็คิดหาคำพูดไม่

ออก

ฉู่ลั่วเอ่ย “พวกเธอไปก่อนเถอะ ถ้าพวกเธอชนะ พวกเราถึงจะ

สามารถเข้ามณฑลหนานได้อย่างราบรื่นไม่ใช่หรือ?”

จิ่งอีจึงได้แต่ลากหลิงฟางออกไป

เมื่อเดินห่างออกไปแล้ว หลิงฟางก็หันกลับมามองฉู่ลั่วที่กำลังเงย

หน้ามองต้นไม้เซียนหลางกาน

“ในการแข่งขันครั้งนี้ คงมีแต่หัวหน้าทีมที่สุดยอดคนนี้เท่านั้นที่

กล้าแยกตัวออกจากสมาชิกในทีมของตัวเอง!”

จิ่งอีก็หันกลับมามองเช่นกัน “ไม่รู้ว่าปรมาจารย์ฉู่กับต้นไม้เซียน

จะสามารถเจรจากันได้สำเร็จหรือเปล่านะ?”

ใต้ต้นไม้เซียน ฉู่ลั่วสะกิดปลายเท้า แล้วลงไปยืนบนต้นไม้ทันที

เมื่อเทียบกับยี่สิบกว่าปีก่อนที่มีเพียงยอดสีเขียวโผล่ขึ้นมา

เล็กน้อย ตอนนี้ต้นไม้เซียนมีกิ่งก้านสาขาแผ่ขยายเขียวขจี

เธอเคาะเท้าลงบนต้นไม้เบา ๆ “ออกมา”

ต้นไม้เซียนไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ มีเพียงกิ่งไม้ที่สั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง

ฉู่ลั่วเอ่ยปากอย่างเย็นชา “เธอไม่ได้อยากแก้แค้นให้เจ้านายของ

เธอเหรอ? ถ้าไม่ออกมา แล้วจะแก้แค้นได้ยังไง?”

พูดจบหลางกานก็โผล่ออกมาทันที เขายืนอยู่ห่างจากฉู่ลั่วหนึ่ง

ก้าว จ้องมองเธออย่างดุร้าย

“เธอฆ่าเจ้านายของฉัน”

“เธอคิดว่าฉันไม่กล้าฆ่าเธอหรือ?”

“ฉันจะแก้แค้นให้นายของฉัน!”

“ฉัน…”

คำพูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นเพียงฉู่ลั่วที่เมื่อครู่ยังอยู่ห่างออกไปหนึ่ง

ก้าว เคลื่อนย้ายชั่วพริบตามาอยู่ตรงหน้าเขา ก่อนจะวางมือเบา ๆ บน

ไหล่ของเขา

หลางกาน “…เธอกำลังทำอะไร?”

ห้านาทีต่อมา

รอบ ๆ ต้นไม้เซียนมีหมอกหนาลอยขึ้นมา ปิดกั้นทุกสายตาและ

เสียงรอบข้าง

และภายในต้นไม้เซียน…

มีเสียงตบดังไม่ขาดสาย

และมีเสียงร้องไห้โฮดังก้องไปทั่วค่ายกล

“เธอกล้าตีฉัน ฉันจะต้องฆ่าเธอให้ได้!”

แต่สิ่งที่ตอบกลับเขา คือฝ่ามือที่ตบลงบนก้นหนักกว่าเดิม

หลางกาน “เธอมีสิทธิ์อะไรมาตีฉัน เธอเป็นใคร เธอมีคุณสมบัติ

อะไรมาตีฉัน แม้แต่เจ้านายของฉันยังไม่เคยตีฉันเลย”

ครั้งนี้เป็นการตีที่หนักกว่าเดิม

“ฮือ ๆ ๆ เธอฆ่าเจ้านายของฉัน หลอกฉัน ตีฉัน…เธอเป็นคนไม่ดี

เธอเป็นคนเลวที่สุดในสามภพ…”

ฉู่ลั่วลงมือหนักขึ้น

การตบทำให้ต้นหลางกาน กิ่งก้านและใบไม้ทั้งหมดสั่นสะเทือน

เสียงใบไม้ไหวดังซู่ซ่า ผสมกับเสียงร้องไห้

หลางกานร้องไห้ต่อไปอีกพักใหญ่ จนกระทั่งมีใบไม้ร่วงหล่นจาก

กิ่งก้านลงมา ฉู่ลั่วจึงหยุดมือ

แต่หลางกานยังคงซบอยู่บนขาของฉู่ลั่ว ทั้งสะอื้นและร้องไห้

อย่างปวดร้าว “พอเจ้านายไม่อยู่แล้ว พวกเขาก็รังแกฉัน”

“ทำไมเจ้านายถึงทิ้งฉันไป ปล่อยให้ฉันถูกคนไม่ดีรังแก!”

“เจ้านายกลายเป็นวิญญาณร้ายมาฆ่าฉู่ลั่วหรือเปล่า?”

“ฮือ ๆ ๆ แม้แต่วิญญาณร้ายเจ้านายก็เป็นไม่ได้ด้วยซ้า”

พอร้องไห้มาถึงตรงนี้ หลางกานก็ยิ่งร้องไห้อย่างเศร้าโศกมาก

ขึ้น ใบไม้ยิ่งร่วงหล่นลงมาทีละใบ

ฉู่ลั่วนั่งอยู่บนกิ่งไม้ รอจนกระทั่งหลางกานร้องไห้จากเสียงดัง

เป็นเสียงเบา จากเสียงเบาเป็นสะอื้น จากสะอื้นเป็นหยดน้าตาที่ร่วง

หล่นทีละหยด

“ร้องไห้เสร็จแล้วหรือยัง?”

หลางกานสะอื้น

“ถ้าร้องไห้เสร็จแล้ว ก็นั่งให้เรียบร้อยสิ”

หลางกานยังไม่ขยับ ร่าไห้น้าตาไหลพราก

ฉู่ลั่วเอามือตบเบา ๆ ที่ก้นของเขา ทันใดนั้นเขาก็ร้องโอ๊ยแล้วลุก

ขึ้นยืน