เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1857 พวกเราไปหาจิ่งอี้กัน

[หวังว่าเป่ยฉินกับพวกจะออกแรงหน่อย จัดการจิ่งอีกับครึ่งปีศาจ

คนนั้นให้เสร็จก่อนที่ฉู่ลั่วจะไปถึงนะ]

ฉู่ลั่วก้าวเดินไปไม่เร็วไม่ช้า ทุกที่ที่เธอผ่านไป การต่อสู้ทั้งหมด

จะหยุดลง รอให้เธอเดินผ่านไปเท่านั้น

จนกระทั่งฉู่ลั่วเดินมาถึงริมทะเลสาบที่มนุษย์สร้างขึ้น ยังไม่ทัน

เข้าใกล้ก็ได้ยินเสียงต่อสู้อันดุเดือด

พลังปีศาจอันเข้มข้นแผ่กระจายออกมา เห็นเพียงสิงโตขาว

ขนาดมหึมาตัวหนึ่งใช้อุ้งเท้าปัดอาวุธวิเศษที่พุ่งเข้ามาออกไป แต่ใน

ชั่วขณะถัดมาร่างกายของมันก็ถูกเชือกอาคมมัดไว้

“ครึ่งปีศาจนี่เป็นสิงโตขาวด้วย แต่ครึ่งปีศาจก็คือครึ่งปีศาจ พลัง

ปีศาจต่างกันไม่ใช่น้อยๆ เลย”

“จัดการมันเสร็จแล้ว พวกเราไปหาจิ่งอี้กัน”

“กำจัดพวกมันทั้งสองคน ฉู่ลั่วก็จะถูกคัดออกโดยอัตโนมัติ”

กลุ่มคนลุกฮือขึ้นโจมตี เกือบทุกคนลอยอยู่บนอากาศ อาวุธเวท

ทั้งหมดพุ่งเข้าใส่หลิงฟาง

แต่ในช่วงเวลาคับขัน ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาว่า “ฉู่ลั่วมาแล้ว!”

ทันใดนั้น ผู้คนที่เดิมทีกำลังตะลุมบอลก็เหมือนถูกกดปุ่มหยุด

ชั่วคราว นิ่งค้างอยู่กลางอากาศ

พวกเขาหันกลับมาพร้อมกัน สายตาทุกคู่จ้องมองไปที่ฉู่ลั่ว

ตุ้บ!

มีคนตกลงมาจากกลางอากาศ พูดอย่างเขินอายว่า “ผมควบคุม

เวลาลอยตัวได้ไม่ค่อนดี”

แต่ไม่มีใครสนใจคำพูดของเขา

ความสนใจของทุกคนอยู่ที่ฉู่ลั่วทั้งหมด

มีคนกลืนน้าลายอย่างควบคุมไม่ได้และกำอาวุธเวทในมือแน่น

ส่วนกลุ่มคนที่แอบมองอยู่ห่าง ๆ ก็ต่างจับตามองเหตุการณ์

ตรงหน้าด้วยความระมัดระวัง

“ทำไมไม่ลงมือล่ะ?”

“ใครจะกล้าลงมือต่อหน้ ฉู่ลั่วกันล่ะ?”

“ฉันถามว่าทำไมฉู่ลั่วไม่ลงมือต่างหาก”

“คุณโง่หรือไง? ถ้าฉู่ลั่วอยากลงมือ เธอจะรอจนถึงตอนนี้เหรอ?”

“ฉันรู้แน่นอนว่าเธอไม่อยากลงมือ สิ่งที่ฉันสงสัยคือทำไมเธอถึง

ไม่อยากลงมือ?”

ชัดเจนว่าฝ่ายจัดการแข่งขันกำลังมุ่งเป้าไปที่เธอ

พวกเขาเหล่านี้ก็ชัดเจนว่ากำลังฉวยโอกาสจากช่องโหว่ของ

ฝ่ายจัดการแข่งขันเพื่อมุ่งเป้าไปทางเธอ

แต่เธอไม่ได้ลงมือ

ทำไมเธอถึงไม่ลงมือล่ะ?

[จะเป็นเพราะอะไรอีกล่ะ? เธอไม่กล้าน่ะสิ]

[ถ้าเธอกล้าทำร้ายไอดอลของฉัน ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปแน่]

[พวกคุณมีปัญหาทางสมองหรือไง? พวกคุณสามารถรุมโจมตี

ฉู่ลั่วได้ แต่ไม่ยอมให้ฉู่ลั่วโต้กลับเหรอ?]

[ฉู่ลั่วไม่กล้าเหรอ? เธอยังกล้าตีหัวหน้าองค์กรเลย แล้วจะไม่กล้า

ตีพวกคุณที่เป็นแค่ผู้บำเพ็ญตัวเล็ก ๆ หรือไง พวกแฟนคลับของคน

อื่นน่ะอย่าตลกไปหน่อยเลย]

ทุกคนถอยหลังโดยอัตโนมัติ เผยให้เห็นสิงโตสีขาวที่ดุร้ายอยู่

ตรงกลาง

สิงโตขาวที่เป็นครึ่งปีศาจเปลี่ยนร่าง สูญเสียความมีเหตุผล และ

มีนิสัยดุร้ายอย่างมาก

มันคำรามเสียงดังใส่ฉู่ลั่วที่เดินเข้ามา

ฉู่ลั่วคว้าเชือกอาคมจากผู้บำเพ็ญจากข้าง ๆ มา สะบัดไปรอบ

คอของสิงโตขาว

สิงโตขาวแผดเสียงคำรามลั่น แล้วอ้าปากกว้าง พุ่งเข้ากัดฉู่ลั่ว

ทันที ราวกับจะกลืนเธอลงไปทั้งตัว

แต่พออ้ามาได้ครึ่งทาง ฉู่ลั่วก็ใช้มือข้างเดียวคว้าขนที่คางของ

มันไว้ มือหนึ่งถือเชือกอาคม อีกมือหนึ่งจับขนสิงโต

ตู้ม!

สิงโตขาวถูกฉู่ลั่วทุ่มข้ามไหล่อย่างแรง จนกระแทกลงพื้น

เสียงดังสนั่นครั้งนี้ทำให้ทุกคนตะลึงงัน และยังทำให้หลิงฟางที่

กำลังคลุ้มคลั่งด้วยสัญชาตญาณสัตว์ร้ายได้สติกลับคืนมา

เขากะพริบตาค่อย ๆ เปลี่ยนกลับเป็นร่างมนุษย์ แล้วลุกขึ้นจาก

พื้นโดยไม่พูดอะไร ยืนอย่างว่าง่ายอยู่ข้างกายฉู่ลั่ว แล้วเรียกเสียง

อ่อนว่า “ลูกพี่ ผมได้สติแล้วครับ”

ฉู่ลั่ว “ได้สติแล้วก็ดี”

คนที่เหลือได้แต่ยืนตะลึงอยู่กับที่ มองฉู่ลั่วและหลิงฟางเดินจาก

ไป

จนกระทั่งเงาร่างของพวกเขาหายลับ ทุกคนถึงได้สติกลับมา

“ไม่ได้ใช้พลังวิญญาณเลยเหรอ?”

“ไม่ได้ใช้พลังวิญญาณเลย”

“แค่ใช้กำลังกายเพียงอย่างเดียวในการจัดการกับครึ่งปีศาจที่

กำลังคลุ้มคลั่งจนสงบลงได้”

“พวกเราเห็นกันหมดแล้ว ไม่จำเป็นต้องพูดซ้าอีก”

“ไม่เคยมีใครพูดถึงว่า ฉู่ลั่วมีพละกำลังจริง ๆ ! มีแต่คนพูดว่าเธอ

มีพลังวิญญาณแข็งแกร่ง ไม่เคยมีใครพูดว่าเธอมีพละกำลังเลย!”