เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1861 นำยรู้ไหมว่ำโม่เฉิงตำยแล้ว
ค่ำยกลรอบอิ๋งเซียงสลำยไป
ทุกคนกลับมำยังนอกอิ๋งเซียง ในชั่วพริบตำก็เหลือเพียงฉู่ลั่วที่
ยังคงอยู่ที่เดิม
ท้องฟ้ำมืดครึ้มในทันที ฝนเริ่มตกกระหน่ำ
“ไปเร็ว ไปเร็ว! ฝนตกหนักแล้ว!”
“ไม่รู้ว่ำเกิดอะไรขึ้น ช่วงนี้สภำพอำกำศผิดปกติมำก ฝนฟ้ำร้อง
ไม่หยุดเลย”
นักวิจัยหลำยคนที่กอดสมุดบันทึกและสวมชุดวิจัยของตระกูลฮั่ว
วิ่งผ่ำนไป
ฉู่ลั่วเข้ำใจแล้ว
นี่เป็นภำพลวงตำอีกครั้ง
เพียงแต่ครำวนี้ เธอไม่สำมำรถหลอมรวมเข้ำกับภำพลวงตำได้
เหมือนก่อนหน้ำนี้ แต่ท ำได้เพียงเป็นผู้สังเกตกำรณ์เท่ำนั้น
เธอยืนรอท่ำมกลำงสำยฝนสักพัก ก่อนจะเห็นค่ำยกลเกิดกำร
เคลื่อนไหว ภำยใต้ท้องฟ้ำที่มืดครึ้ม มีร่ำงผอมบำงร่ำงหนึ่งฝ่ำสำยฝน
เข้ำมำ
อีกฝ่ำยคงเพิ่งเรียนรู้กำรใช้วิชำอำคม แม้จะมีพลังวิญญำณที่
แข็งแกร่งพอ แต่ก็ยังไม่ช ำนำญนัก ทั้งยังมีท่ำทำงค่อนข้ำงมุทะลุ
ฉู่ลั่วเดินตำมหลังเขำ มองอีกฝ่ำยเดินมำถึงใต้ต้นไม้เซียนหลำง
กำน
ตอนนี้ ต้นไม้เซียนมีกิ่งก้ำนแผ่ขยำยหนำแน่น หลำงกำนนั่งอยู่
ท่ำมกลำงกิ่งก้ำนใบไม้ที่หนำทึบ มองนักท่องเที่ยวและนักวิจัยที่วิ่งไป
มำด้ำนนอกอย่ำงมีควำมสุข
“นำยเป็นนักพรตเหรอ?” หลำงกำนมองเด็กชำยด้ำนล่ำงอย่ำง
สงสัย “นำยท ำลำยค่ำยกลของฉันได้นี่!”
ฉู่ลั่วเดินมำหยุดตรงหน้ำเด็กชำย เขำเป็นเด็กชำยที่มีหน้ำตำ
ธรรมดำ ใบหน้ำและรูปร่ำงผอมบำง มีเพียงดวงตำคู่โตที่เต็มไปด้วย
อำรมณ์ซับซ้อน
“นำยรู้ไหมว่ำโม่เฉิงตำยแล้ว?”
ค ำพูดแรกของเขำท ำให้หลำงกำนที่ก ำลังแกว่งเท้ำหยุดชะงัก
“นำยพูดว่ำอะไรนะ?”
ใบไม้หยุดไหว อำกำศรอบข้ำงแทบจะแข็งค้ำง
เด็กชำยขมวดคิ้วด้วยควำมเจ็บปวด แต่ก็ยังคงยืนหยัดด้วยพลัง
วิญญำณอันไร้ที่สิ้นสุด “โม่เฉิงตำยแล้ว ตำยด้วยน้ำมือของฉู่ลั่ว”
“เหลวไหล! ฉู่ลั่วไม่ได้ฆ่ำนำยท่ำนของฉัน ฉู่ลั่วจะฆ่ำนำยท่ำน
ของฉันท ำไม”
เด็กชำยเล่ำเรื่องรำวระหว่ำงโม่เฉิงและฉู่ลั่วคร่ำว ๆ
ฉู่ลั่วฟังอย่ำงเงียบงัน แต่หลำงกำนยิ่งฟังสีหน้ำก็ยิ่งแย่ลง เขำ
ตะโกนว่ำ “นำยอย่ำพูดเหลวไหล นำยโกหก!”
“ถ้ำโม่เฉิงยังมีชีวิตอยู่ ท ำไมเขำไม่มำหำนำยตลอดหลำยปีที่
ผ่ำนมำล่ะ?”
หลำงกำน “…”
“ไม่ใช่ว่ำเขำไม่อยำกมำ แต่เขำมำไม่ได้”
“เป็นเพรำะฉู่ลั่วฆ่ำเขำ”
“ฉู่ลั่วปิดบังนำย เธอใช้ประโยชน์จำกนำย”
“ท ำให้นำยกลำยเป็นทำสของเธอ นำยกลับไม่รู้อะไรเลย”
เด็กชำยพูดด้วยถ้อยค ำรุนแรง
หลำงกำนกลับสับสน “นำยท่ำนตำยแล้ว? นำยท่ำนตำยแล้ว?
นำยท่ำนถูกฉู่ลั่วฆ่ำตำยแล้ว?”
เด็กชำย “…”
ในวินำทีถัดมำ กิ่งไม้เรียวยำวหลำยกิ่งยื่นออกมำ พันธนำกำร
เด็กชำยแล้วยกขึ้นกลำงอำกำศ กิ่งไม้แหลมคมอีกสิบกว่ำกิ่งชี้ตรงมำ
ที่เขำ “ถ้ำนำยกล้ำโกหกฉัน พวกมันจะแทงทะลุร่ำงของนำย”
เด็กชำย “ฉันไม่ได้โกหก ไม่มีควำมจ ำเป็นต้องโกหกนำยด้วย
ฉันแค่ไม่อยำกให้นำยถูกฉู่ลั่วหลอก หรือถูกเธอใช้ประโยชน์”
“หลำงกำน นำยเป็นต้นไม้เซียน นำยไม่ควรถูกมนุษย์หลอกใช้
นำยควรเป็นผู้ปกครองมนุษย์ นำยควรเป็นผู้ควบคุมควำมเป็นตำย
ของมนุษย์”
หลำงกำน “….”
เด็กชำยพยำยำมควบคุมหัวใจที่เต้นรัวและสีหน้ำหวำดกลัว
“หลำงกำน มนุษย์ก็เหมือนกับฉู่ลั่ว มีแต่เผ่ำเทพเท่ำนั้นที่เป็นพวก
เดียวกับนำย ประตูแดนเทพเปิดแล้ว พลังวิญญำณจะไหลลงมำ หำก
เหล่ำเทพจุติ นำยก็ไม่ต้องถูกมนุษย์ควบคุมอีกต่อไป”
“ฉันอยำกเจอฉู่ลั่ว”
หลำงกำนพูดขึ้นกะทันหัน กิ่งไม้เข้ำใกล้เด็กชำย เกือบจะแทง
เข้ำไปในลูกตำของเขำ
“ฉันอยำกเจอฉู่ลั่ว ฉันอยำกเจอฮั่วเซียวหมิง!”
“ให้พวกเขำมำหำฉัน!”
“ให้พวกเขำมำ!”
กิ่งก้ำนและใบไม้เต้นระบ ำอย่ำงบ้ำคลั่ง เด็กชำยหวำดกลัวจน
หน้ำซีดขำว
“พวกเขำมำไม่ได้แล้ว พวกเขำไม่กล้ำมำพบนำย!” เด็กชำย
พยำยำมควบคุมสติ “แต่ฉันสัญญำได้ว่ำถ้ำนำยร่วมมือกับฉัน ฉันจะ
ท ำให้นำยได้พบฉู่ลั่ว”
“ถึงเวลำนั้น นำยก็จะรู้ว่ำฉันพูดจริงหรือเปล่ำ”
ตุ้บ!
ร่ำงเด็กชำยล้มลงบนพื้น
หลำงกำนหำยไป ทิ้งไว้เพียงประโยคเดียว
“ฉันอยำกเจอฉู่ลั่ว”
ภำพลวงตำรอบกำยค่อย ๆ จำงหำยไป
ฉู่ลั่วเงยหน้ำมองต้นหลำงกำน แล้วหมุนตัวกลับ
เมื่อเธอก ำลังจะจำกไป หลำงกำนก็ปรำกฏตัวออกมำจำกต้นไม้
เซียน แอบมองฉู่ลั่วอยู่หลังกิ่งไม้ใหญ่
“ฉันไม่มีวันให้อภัยเธอหรอก”
“เธอฆ่ำนำยท่ำนของฉัน ฉันไม่มีวันให้อภัยเธอเด็ดขำด”
YOU MAY ALSO LIKE
