เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1860 ร่วมมือกับฉันก ำจัดเธอ

ควำมสำมำรถของฉู่ลั่ว พวกเขำต่ำงก็ประจักษ์กันมำทั้งนั้น

แม้แต่ในสภำพที่ไม่มีพลังวิญญำณ ก็ยังสำมำรถรับมือกับกำร

โจมตีมำกมำยขนำดนั้นได้

ฉู่ลั่ว “ขั้นตอนกำรแข่งขันปกติ คุณคงไม่ได้กลัวใช่ไหม?”

เป่ยฉิน “…”

เขำมองไปรอบตัว บำงคนเริ่มมีท่ำทีจะถอยหนี เขำจึงตวำดเสียง

ดัง “กลัวอะไรกัน ฆ่ำเธอซะ พวกเรำทุกคนก็จะผ่ำนด่ำนได้”

เป่ยฉินหันกลับไปพูดกับพรรคพวกของตัวเอง “ท่ำทีของฉู่ลั่ว

ชัดเจนแล้ว เธอต้องกำรให้พวกเรำทุกคนตกรอบ”

มีคนเอ่ยแผ่วเบำ “บำงทีปรมำจำรย์ฉู่อำจจะต้องกำรให้นำยตก

รอบคนเดียวก็ได้”

พอได้ยินค ำพูดนี้ คนอื่น ๆ ก็รีบพูดทันที “ปรมำจำรย์ฉู่ พวกเรำ

แค่ฟังค ำสั่งของเป่ยฉินเท่ำนั้น เรื่องทั้งหมดนี้เป่ยฉินเป็นคนวำงแผน”

“ปล่อยเพื่อนร่วมทีมของเป่ยฉินไว้”

สีหน้ำของเพื่อนร่วมทีมเป่ยฉินพลันเปลี่ยนไป

โดยเฉพำะคนที่ถูกผลักดันให้เป็นหัวหน้ำทีม ซึ่งมีพลังวิญญำณ

แข็งแกร่งแต่ไม่มีควำมสำมำรถในกำรต่อสู้จริง สีหน้ำของเขำยิ่งดูแย่

“ปรมำจำรย์ฉู่ เรื่องนี้เป็นควำมผิดของพวกเรำ เป่ยฉิน คุณไปขอ

โทษปรมำจำรย์ฉู่ซะ”

เป่ยฉินไม่ยอมพูดอะไร

เพื่อนร่วมทีมคนอื่น ๆ ต่ำงก็มีสีหน้ำไม่สู้ดี “ทั้ง ๆ ที่เป็นกำร

แข่งขันปกติ แต่คุณกลับเป็นคนสั่งให้ไปแย่งของของคนอื่นเองนะ”

“คุณท ำร้ำยพวกเรำ แล้วตอนนี้ยังไม่ขอโทษอีก คุณจะท ำให้

พวกเรำล้มเหลวทั้งหมดอีกเหรอ?”

“ขอโทษสิ เป่ยฉิน!”

“ไม่แปลกใจเลยที่ใคร ๆ ก็บอกว่ำอยู่ทีมเดียวกับคุณ มักจะต้อง

ถูกคุณถ่วง”

ฉู่ลั่วเดินเข้ำไปทีละก้ำว ดึงกระบี่ที่ปักอยู่บนพื้นขึ้นมำ “ไม่ต้อง

พูดอะไรแล้ว วันนี้พวกคุณ… จะไม่มีใครได้ไปไหนทั้งนั้น”

สิ้นเสียงค ำพูดนี้ คนที่ก ำลังต ำหนิเป่ยฉินอยู่ก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ

มีเพียงเป่ยฉินที่หัวเรำะลั่น “พวกนำยยังคิดจะเอำใจเธออีกเหรอ

ไม่ดูตัวเองก่อนหรือว่ำเธอต้องกำรให้พวกนำยเอำใจหรือเปล่ำ”

“ถ้ำอยำกผ่ำนด่ำน พวกเรำก็ต้องก ำจัดเธอ”

เขำยกค้อนยักษ์ขึ้น “ใครอยำกผ่ำนด่ำน ก็มำร่วมมือกับฉัน

ก ำจัดเธอซะ”

เมื่อพูดจบ เขำก็กระโดดขึ้นไปกลำงอำกำศ กล้ำมเนื้อทั้งตัวเกร็ง

เป็นมัด ค้อนยักษ์ที่เขำเหวี่ยงอยู่นั้นหนักรำวพันชั่ง

คนที่เหลือก็ไม่กล้ำรอช้ำ ต่ำงก็หยิบอำวุธเวทของตัวเองขึ้นมำ

โจมตีฉู่ลั่ว

หลิงฟำงอยำกจะก้ำวไปข้ำงหน้ำ แต่ถูกเวินหลิงเยว่ขวำงไว้

“พวกเรำรีบไป อยู่ที่นี่จะเป็นกำรรบกวนกำรเธอเท่ำนั้น”

หลิงฟำง “…”

เขำจึงหันไปมองจิ่งอี “เธอเป็นยังไงบ้ำง? บำดเจ็บมำกไหม? ไม่รู้

ว่ำพอออกจำกอิ๋งเซียงแล้ว บำดแผลบนตัวเธอจะหำยหรือเปล่ำ?”

ในกำรแข่งขันรอบก่อน ๆ ผู้ที่บำดเจ็บหรือตำยไป จะมีแค่

อุปกรณ์ระเบิดออกมำ ตรำบใดที่ออกจำกอิ๋งเซียง ทุกคนก็จะฟื้นคืน

สภำพเป็นปกติ

แต่เนื่องจำกครั้งนี้ กฎของอิ๋งเซียงเปลี่ยนไปเปลี่ยนมำ พวกเขำ

จึงไม่สำมำรถรับประกันได้ในตอนนี้

ระหว่ำงพูด เขำก็เหลือบมองงูสีเงินที่พันรอบตัวจิ่งอีอีกครั้ง “ผู้

อำวุโส…ดูเหมือนจะมีอะไรบำงอย่ำง…”

ไม่ทันที่หลิงฟำงจะพูดจบ จิ่งอีก็โบกมือ งูตัวนั้นก็หดตัวลงทันที

กลับไปอยู่บนข้อมือของเธอ

“ที่แท้มันก็แปลงร่ำงมำจำกก ำไลของเธอ ฉันก็ว่ำมันดูแปลก ๆ

ไม่เหมือนปีศำจทั่วไป”

ห้องถ่ำยทอดสดในตอนนี้เปลี่ยนจำกเสียงดังโวยวำยในตอนแรก

กลำยเป็นเงียบสงัด

[น่ำสงสำร น่ำสงสำรจริง ๆ]

[คนเยอะขนำดนี้ ยังสู้ฉู่ลั่วคนเดียวไม่ได้อีกเหรอ? แถมฉู่ลั่วยัง

ไม่ได้ใช้พลังวิญญำณเลยนะ!]

[พวกเธอไม่รู้หรอกว่ำเทพธิดำน้อยแข็งแกร่งแค่ไหน?]

[คนรุ่นพ่อแม่ของฉันเกือบทั้งหมดเป็นแฟนคลับของฉู่ลั่ว ตอนนี้

แม้แต่ฉันก็ก ำลังจะกลำยเป็นแฟนคลับของฉู่ลั่วแล้ว!]

[พวกคุณยังไม่รู้อีกเหรอ! ในวงกำรบันเทิงก็มีคนเป็นแฟนคลับ

ของฉู่ลั่วไม่น้อยเลยนะ]

[น่ำสงสำรจังเลย! ยอมแพ้เถอะ!]

ฉู่ลั่วเก็บกระบี่ เสวี่ยหลวนก็กลับคืนสู่มือของเธอ

ส่วนบนพื้นมีศพนอนเกลื่อนกลำด ศพบำงส่วนหำยไปแล้ว ยังมี

บำงคนที่บำดเจ็บนอนล้มอยู่บนพื้น มองฉู่ลั่วด้วยควำมหวำดกลัว

ในตอนนี้ สมองกลของทุกคนก็ส่งเสียงออกมำ

[ขอแสดงควำมยินดี คุณผ่ำนด่ำนแล้ว!]