เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1878 หาที่พัก

“ฉันบอกแล้วว่ารถแท็กซี่คันนั้นมันไม่ชอบมาพากล! ยังจะมา

แชร์ค่ารถอีก แชร์กันอย่างเป็นธรรมชาติขนาดนั้น คุณลองคิดดูสิ

ในสถานที่น่ากลัวแบบนี้ การแชร์ค่ารถแบบนี้มันจะปกติได้ยังไง?”

พูดแล้วก็จริง แต่รถพวกนี้ก็ใช้ประโยชน์จากธรรมชาติของ

มนุษย์ทั้งนั้น

ภายใต้บรรยากาศอันน่าขนลุก ใคร ๆ ก็อยากขึ้นรถที่ดูปกติ

ฉู่ลั่วโบกมือ “ขึ้นรถกันเถอะค่ะ ไปที่รถผี”

“อะไรนะ!”

ทุกคนมองไปที่ฉู่ลั่ว

ฉู่ลั่ว “ยมทูตรับวิญญาณไม่ได้โง่นะคะ พวกเขาไม่มีทางพาคน

เป็นไปปรโลกจริง ๆ หรอกค่ะ ตอนขึ้นรถก็แค่บอกจุดหมายปลายทาง

ไป รถก็จะพาพวกเราไปถึงจุดหมายเองค่ะ”

พอพูดจบ เธอก็ขึ้นรถบัสคันหนึ่งเป็นคนแรก “รบกวนไปส่งที่

สถานีรถไฟความเร็วสูงด้วยค่ะ”

คนขับฉีกยิ้ม เผยสีหน้าดุร้าย

คนบนรถทั้งหมดมองมาด้วยสายตาแปลกประหลาดและน่าขน

ลุก

ฉู่ลั่วเดินไปนั่งบนที่นั่งข้าง ๆ อย่างใจเย็น

แน่นอนว่านี่เป็นเกม ถ้าเป็นความจริง ยมทูตและวิญญาณคงไม่

กล้าแยกเขี้ยวขู่เผยสีหน้าดุร้ายใส่เธอ

พอฉู่ลั่วขึ้นมา คนอื่น ๆ ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตามขึ้นมาด้วย

คนที่เลือกนั่งรถบัสมีมาก ส่วนคนที่เลือกไปนั่งแท็กซี่มีน้อย

โดยเฉพาะคนที่เลือกนั่งแท็กซี่คนเดียว ไม่มีเลยสักคน

รถค่อย ๆ เคลื่อนตัว

ทั้งหมดมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟความเร็วสูงตามเส้นทางของ

ตัวเอง

ระหว่างทาง บางครั้งคนขับก็แสดงสีหน้าดุร้าย บางครั้งผู้โดยสาร

ก็แสดงสีหน้าน่ากลัวชวนขนลุก เพื่อบีบบังคับให้คนเป็นเหล่านี้ลง

จากรถไป

แต่ว่า…

ไม่มีใครลงจากรถเลยสักคน

มีคนกำลังพูดคุยกันเบา ๆ ว่า

“เหมือนว่าเราเลือกถูกแล้วนะ พวกเขาเหมือนไม่อยากไปส่งเรา

เลย”

“นั่นมันไม่ใช่เรื่องแปลก คนอื่นกำลังทำงานปกติ แต่จู่ ๆ ต้อง

เปลี่ยนเส้นทางมาส่งเรา ถ้าเป็นคุณ คุณจะยอมไหม? แน่นอนว่าต้อง

หาทางไล่เราลงจากรถ”

“เฮ้อ! ทุกคนก็เป็นคนทำงานเหมือนกันทั้งนั้น! แต่ช่วยไม่ได้

เพราะฉันไม่ใช่ ฉันเป็นเจ้านาย!”

รถพาพวกเขามาถึงสถานีรถไฟความเร็วสูง เมื่อทุกคนลงจากรถ

รถก็ขับออกไปทันที

สถานีรถไฟความเร็วสูงมีขนาดใหญ่โต ไม่มีใครสักคน ทุกอย่าง

ว่างเปล่า

เย่อวิ๋นชูจัดแถวอีกครั้ง “คงจะไม่ง่ายอย่างนี้หรอกนะ!”

มีคนเดินไปดูทางเข้าสถานีรถไฟความเร็วสูง พบว่าประตูทั้งหมด

ถูกปิดอยู่

“เข้าไม่ได้จริง ๆ ด้วย เกมบอกว่าต้องอยู่ให้ครบสองวันหนึ่งคืน

เหมือนว่าเราจะต้องค้างคืนที่นี่แน่ ๆ”

“ถ้าจะค้างคืน ก็ต้องหาที่พักสิ”

“พื้นที่ใหญ่โตขนาดนี้ จะไปพักที่ไหนกันล่ะ!”

“ใกล้สถานีรถไฟความเร็วสูงแบบนี้ จะพักที่ไหนได้อีกล่ะ?”

มีคนชี้ไปที่โรงแรมแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ติดกับสถานีรถไฟความเร็ว

สูง

โรงแรมแห่งนี้ดูไม่ใช่โรงแรมระดับห้าดาว ภายนอกดูธรรมดา

มาก แต่สิ่งที่ไม่ธรรมดาคือโคมไฟสองดวงที่แขวนอยู่หน้าประตู

โรงแรมนั้น!

มันเป็นโคมไฟสีขาว!

ท้องฟ้ามืดลงเรื่อย ๆ แสงสีแดงเข้มเหลือเพียงแสงสีแดงจางตรง

ขอบฟ้าเท่านั้น

แสงสีแดงนั้นทอดยาวเป็นเส้นขอบฟ้า ชวนให้น่าขนลุก

เย่อวิ๋นชู “พี่ลั่วคะ ตอนนี้พวกเราจะทำยังไงดี? จะไปโรงแรมนั้น

ไหม?”

“ไป!”

เกมกำหนดให้พวกเขาไป ถ้าไม่ไป คงจะอยู่ข้างนอกอย่างไม่

สบายใจแน่

ทุกคนเดินตามฉู่ลั่วเข้าไปในโรงแรม บางคนรู้สึกกังวล บางคน

รู้สึกตื่นเต้น บางคนก็มองซ้ายมองขวาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปใกล้ ถึงได้พบว่าพนักงานต้อนรับที่ประตู

โรงแรม เป็นตุ๊กตาคนที่ทำจากกระดาษสองตัว

ภายใต้แสงของโคมไฟสีขาว ตุ๊กตากระดาษทั้งสองยิ่งดูน่ากลัว

มากขึ้น

ไม่รู้ว่าเป็นการจงใจหรือเปล่า แต่ตอนที่พวกเขามาถึงโรงแรม

แสงสุดท้ายบนขอบฟ้าก็หายไปอย่างสิ้นเชิง

โลกจมดิ่งลงสู่ความมืด

ไฟในอาคารทั้งหมดสว่างขึ้นพร้อมกัน

แสงไฟที่สว่างขึ้นราวกับมีใครไปกดสวิตช์บางอย่าง

ชั่วพริบตาเดียว ถนนที่เคยว่างเปล่าก็เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย

ไม่ใช่…เต็มไปด้วยตุ๊กตากระดาษมากมาย

ทั้งหมดเป็นตุ๊กตากระดาษแบบที่มีขายในร้านขายเครื่องเซ่นไหว้

สวมเสื้อผ้าสีสันสดใส มีสีแดงสดสองจุดใหญ่บนแก้ม มีเพียงดวงตาที่

เป็นสีขาวโพลน