เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1881 สู้กับผีร้าย

ฉินเหว่ยพูดจบก็มองฉู่ลั่ว

เขาไม่ได้หนุ่มแน่นอีกต่อไปแล้ว

แต่เธอยังคงเหมือนเดิม กาลเวลาไม่ได้ทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้บนตัว

เธอเลย

“ทำตามแผนของคุณแล้วกันค่ะ”

ฉินเหว่ยรวบรวมทุกคนและอธิบายกฎทั้งหมดอีกครั้ง

“คนที่อายุมาก คนที่ร่างกายไม่แข็งแรง สามารถอาสาออกมา

ลาดตระเวนได้ เผื่อว่าถ้าเกิดปัญหาขึ้นมา จะมีคนคอยช่วยอยู่ข้าง ๆ”

“คนหนุ่มสาว คนที่ออกกำลังกายมาแล้ว ควรอยู่ในห้องคน

เดียว”

“คนที่ขี้กลัวมาก ๆ ก็สามารถขออาสาออกมาลาดตระเวนได้”

ไม่นานฉินเหว่ยก็เลือกคนเรียบร้อย ทุกคนต่างถือคีย์การ์ดของ

ตัวเองมาที่ห้องของตน

เย่อวิ๋นชูสูดหายใจลึก แล้วผลักเปิดประตู

ในห้องเหมือนห้องพักของโรงแรมทั่วไป แต่ถ้าสังเกตดี ๆ จะพบ

ความผิดปกติ

โทรทัศน์ที่เปิดอยู่กำลังฉายหนังผี

ภาพวาดสาวสวยที่แขวนอยู่บนผนัง ดวงตากำลังหลั่งน้าตาเลือด

สด ๆ

เสียงน้าหยดติ๋ง ๆ ดังมาจากห้องน้า

ใต้ผ้าม่าน มีรองเท้าปักลายดอกไม้สีแดงคู่หนึ่งวางเรียงกันอย่าง

เป็นระเบียบ

เพดานด้านบนยังมีรอยมือเปื้อนเลือดเป็นทางยาว

“อ๊า!”

เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังมาจากนอกประตู

เย่อวิ๋นชูบีบไม้เบสบอลในมือแน่นขึ้น สูดหายใจลึก แล้วค่อย ๆ

ปิดประตูลง

ฉู่ลั่วนั่งอยู่ในห้อง ฟังเสียงกรีดร้องและคร่าครวญที่ดังมาจากทุก

มุมของโรงแรม

บ้างเป็นเสียงของมนุษย์ บ้างเป็นเสียงของผี

เธอยกยิ้มขึ้นมา “ภูตผีปีศาจทำให้คนรู้สึกกลัว เพราะเราไม่

เข้าใจมัน และไม่สามารถทำร้ายมันได้”

“ในโลกนี้ไม่ใช่ว่าภูตผีปีศาจทุกตนจะแข็งแกร่ง ผีคือดวง

วิญญาณของคนเป็นหลังจากตาย ตอนมีชีวิตเป็นอย่างไร หลังตายก็

คงเป็นอย่างนั้น ส่วนผีร้ายความจริงแล้วมีน้อยมาก”

“ส่วนปีศาจ การจะบำเพ็ญเป็นปีศาจร้ายยิ่งต้องใช้เวลายาวนาน

สิ่งที่พวกมันต้องการคือความสำเร็จ ปีศาจส่วนใหญ่เป็นเพียงปีศาจ

ตัวเล็ก ๆ เหมือนกับคนธรรมดาในโลกของเรา”

“ปีศาจบางตนกลัวไฟ บางตนกลัวน้า บางตนไม่สามารถเห็น

แสงอาทิตย์ บางตนไม่สามารถหลอกคนได้…”

“ความกลัวทั้งหมดมาจากสิ่งไม่รู้ ความกลัวทั้งหมดมาจากการมี

พลังที่ไม่มากพอ”

ฉู่ลั่วยิ้มเล็กน้อย “หากพบว่าภูตผีปีศาจทั้งหมดล้วนมีจุดอ่อน ก็

ไม่มีอะไรน่ากลัวอีกต่อไป”

“มนุษยชาติพัฒนามาจนถึงทุกวันนี้ ด้วยกำลังอันยิ่งใหญ่

สามารถทำลายภูตผีปีศาจส่วนใหญ่ได้”

“ดังนั้น ไม่มีอะไรต้องกลัวไปหรอกค่ะ”

“และเช่นเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องฆ่าปีศาจทุกครั้งที่เห็น หรือจับ

มันทุกครั้ง”

ฉู่ลั่วพูดกับกล้อง “ตราบใดที่มีพลังเพียงพอ ตราบใดที่สามารถ

สัมผัสได้ คนธรรมดาจะสามารถต่อสู้กับผีร้ายได้หรือไม่ เรามาดูกัน

ค่ะ”

เธอเดินออกไป หนึ่งชั้นมีห้องพักสี่สิบห้อง พวกเขาพักอยู่สาม

ชั้น

ฉู่ลั่วเดินตรงไปยังห้องที่มีเสียงร้องน่ากลัวที่สุด และเคาะประตู

เสียงกรีดร้องจากในห้องหยุดลงทันที

“ใครน่ะ?”

เสียงจากในห้องสั่นเครือ

ฉู่ลั่ว “ฉันเอง ฉู่ลั่ว”

ประตูค่อย ๆ เปิดออก หลัวฮวนหน้าซีดเผือด “สวัสดีค่ะ

ปรมาจารย์ฉู่!”

เธอมาพร้อมกับผู้กำกับฝาน

ผู้กำกับฝานบอกว่าถ้าทำตามคำสั่งของปรมาจารย์ฉู่แล้วจะ

ได้รับความนิยมมากขึ้น

เธอไม่รู้ว่าจะได้รับความนิยมมากแค่ไหน แต่ตอนนี้เธอกำลัง

ตกใจมาก

หลัวฮวนรีบหลบไปด้านข้าง พูดว่า “ในห้องมีผีเยอะมากค่ะ ฉัน

ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี! ก็เลยทำตามที่หัวหน้าทีมฉินบอก ไม่รู้ว่าตัวเอง

ทำถูกด้วยหรือเปล่า”

เธอรู้สึกกังวลขณะให้ฉู่ลั่วเข้าไปในห้อง

พวกเธอตามหลังฉู่ลั่วเข้าไป แม้จะมีกล้องถ่ายทอดสด แต่ตัวเอก

ของการถ่ายทอดสดคือฉู่ลั่ว และจะถ่ายปรมาจารย์ฉู่เป็นหลัก ตอนนี้

ปรมาจารย์ฉู่มาที่ห้องของเธอแล้ว เธอเองก็จะถูกถ่ายไปด้วย

ในห้องมีผีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังปีนออกมาจากช่องแอร์!

“กรี๊ด! ทำไมมันปีนออกมาอีกแล้ว!”

หลัวฮวนกลัวว่าฉู่ลั่วจะคิดว่าเธอทำไม่ดี จึงหยิบกระทะแบน

ขึ้นมา แล้วตีไปที่ผีสาวคนนั้นดังปัง ๆ ๆ พลางพูดกับฉู่ลั่วว่า “เมื่อกี้

ฉันตีจนมันไม่ออกมาแล้วนะคะ ทำไมยังออกมาอีกล่ะ!”

จู่ ๆ โทรทัศน์ก็มีเสียงซู่ซ่าดังขึ้นมา

เสียงเพลงสยองขวัญเพิ่งดังขึ้น หลัวฮวนก็เปลี่ยนมือที่ถือกระทะ

ก้นแบน แล้วฟาดหน้าจอโทรทัศน์แรง ๆ ทันที