เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1882 ออกมาเพื่อออกไป
โทรทัศน์กลับมาเป็นปกติ
หลัวฮวนทำหน้าเศร้าสร้อย “ปรมาจารย์ฉู่ เมื่อกี้พวกเขาไม่กล้า
ออกมาแล้วจริง ๆ”
เธอพูดด้วยน้าเสียงน้อยอกน้อยใจ ราวกับว่าอีกวินาทีเดียวก็จะ
ร้องไห้ออกมา
ตอนนั้นเอง ใต้เตียงก็มีเสียงเล็บขูดดังครืน ๆ
หลัวฮวนยิ่งรู้สึกน้อยใจ น้าตาเกือบจะไหลออกมาแล้ว เธอ
กระทืบเท้าอย่างร้อนรน “เมื่อกี้ฉันตีจนพวกเขากลัวไปหมดแล้วจริง ๆ
นะคะ!”
เธอกลัวว่าฉู่ลั่วจะไม่เชื่อ จึงเดินเข้าไปแล้วเลิกผ้าปูเตียง เผยให้
เห็นผีผู้ชายที่หัวเกือบจะหลุดออกจากบ่า
หลัวฮวนทิ้งตัวลงนอนคว่า มองหน้าผีผู้ชาย พลางพูดกับฉู่ลั่วว่า
“เมื่อกี้ฉันตีเขาแรง ๆ แบบนี้ เขากลัวจริง ๆ นะคะ แถมขอร้องฉัน
ด้วย…”
ฮือ ฮือ!
ปรมาจารย์ฉู่คงจะคิดว่าเธอไร้ประโยชน์แน่เลย!
ผีพวกนี้เจ้าเล่ห์จริง ๆ
ทั้ง ๆ ที่เมื่อกี้ตอนปรมาจารย์ฉู่ไม่อยู่ พวกมันแต่ละตนต่างถูกเธอ
ทุบตีจนไม่กล้าขยับ แต่พอปรมาจารย์ฉู่มา พวกมันก็พากันมาแย่ง
ซีน
เกมนี้ตั้งค่าไว้แย่มากเลยนะ!
แกล้งเธอชัด ๆ เลย!
ฉู่ลั่วมองมือผีที่กำลังสั่นเทาอยู่ตรงช่องแอร์ รวมถึงพลังหยินที่
แอบไหลออกมาจากหลังจอ และผีผู้ชายที่อ้าปากอยู่ใต้เตียง เหมือน
อยากจะพูดแต่กลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้สักคำ…
ถ้าเธอไม่ได้มองผิด ผีทั้งสามตัวนี้น่าจะพยายามคลานออกมา
เพื่อออกไปจากห้องนี้
ฉู่ลั่ว “ฉันเชื่อคุณ”
“ถ้าคุณอยากพักผ่อน สามารถเปิดประตูให้พวกเขาออกไปได้”
ฉู่ลั่วเดินออกไป ทั้งยังคงมีน้าใจไม่ปิดประตูให้
[อื้ม ผมเห็นแล้ว! สายตาวิงวอนของผีผู้ชายตนนั้น]
[ฮวนฮวน เธอปล่อยให้เขาพูดสิ! อย่างน้อยก็ให้โอกาสเขาได้
อธิบาย มาถึงก็ลงมือแบบนี้ ไม่รอบคอบเอาเสียเลย!]
[ไม่คิดว่าหลัวฮวนจะดุดันขนาดนี้!]
[ฉันกลัวผีมากจริง ๆ นะ แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าถ้าลงมือ ฉันก็ทำได้]
[เกมนี้สนุกกว่าที่ฉันคิดไว้มากเลย!]
[จริง ๆ แล้ว แค่สามารถสัมผัสได้ ผีก็ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก]
ฉู่ลั่วไปยังห้องอื่น ๆ ต่อ ทุกคนมีวิธีรับมือกับผีที่แตกต่างกัน แต่
โดยรวมแล้วทุกคนสามารถรับมือได้ กระทั่งผีบางตนยังวิ่งออกจาก
ห้อง และถูกคนที่ลาดตระเวนอยู่ตรงทางเดินจับตัว
ฉินเหว่ยเดินมาหาฉู่ลั่วอย่างรวดเร็วและรายงานสถานการณ์
“ทุกอย่างปกติดีครับ ผีในโรงแรมนี้ไม่ได้มีพลังหยินสูงนัก แค่
หน้าตาน่ากลัวไปหน่อยเท่านั้นเอง”
“คืนนี้น่าจะผ่านไปได้อย่างปลอดภัยครับ”
ฉู่ลั่วพยักหน้า
“โรงแรมไม่ใช่จุดสำคัญ สำคัญคือสถานีรถไฟความเร็วสูงพรุ่งนี้
ค่ะ”
ฉินเหว่ยก็พยักหน้าเห็นด้วยเช่นกัน “ผมก็คิดว่าเป็นสถานีรถไฟ
ความเร็วสูงในวันพรุ่งนี้…แน่นอนว่าคงจะไม่ง่ายเหมือนคืนนี้หรอก
ครับ”
ก่อนหน้านี้รถผีทำให้ทุกคนสัมผัสกับบรรยากาศน่าสะพรึงกลัว
โรงแรมยิ่งเพิ่มความน่ากลัวให้รุนแรงขึ้น และเหล่าผีต่างก็ก้าวร้าว
ตามการตั้งค่าของเกม สถานีรถไฟความเร็วสูงพรุ่งนี้คง…
“พรุ่งนี้ตอนออกเดินทาง ให้พวกเขาพกอาวุธติดมือไปด้วยนะ
คะ”
ฉินเหว่ยพยักหน้า “เดี๋ยวผมจะบอกทุกคนครับ”
หลังจากรายงานเสร็จ ฉินเหว่ยก็จากไปอย่างรวดเร็ว
ฉู่ลั่วตรวจดูห้องที่เหลือทั้งหมดแล้วเดินกลับไปที่ห้อง เธอพลาง
เด็นพลางพูดไปว่า “ผีก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ ยิ่งคุณกลัว พลังของมันก็
ยิ่งแข็งแกร่ง ยิ่งคุณแข็งแกร่ง มันก็ยิ่งอ่อนแอ ถ้ามีพลังที่มากพอ ก็ไม่
ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น”
“ความกลัวที่เกิดขึ้น เป็นเพราะมีอาวุธที่ใช้ได้น้อยเกินไป”
เธอกลับเข้าห้อง ไม่สนใจเสียงจากภายนอกอีก
[ความจริงฉันรู้สึกว่าสถานการณ์ทางฝั่งฉู่ลั่ว แตกต่างจากไลฟ์
คนอื่นนะ]
[ผู้บำเพ็ญหลายคนตกรอบไปแล้ว]
[ไลฟ์ช่องอื่นน่ากลัวมาก ผีที่ฆ่าแบบประชิดตัว ผีที่จับขา เงา
ประหลาดในกระจก… ทั้งหมดน่ากลัวมากจริงๆ แต่ทางฝั่งของฉู่ลั่ว
แม้จะเป็นสถานการณ์เดียวกัน แต่…ดูยังไงก็ไม่น่ากลัวเลย]
[ไลฟ์อื่นผู้บำเพ็ญพากันวิ่งจนขาขาด! ช่วยคนนี้ที ช่วยคนนั้นที
ปกป้องคนนี้ได้ แต่ปกป้องคนนั้นไม่ได้ ส่วนฝั่งฉู่ลั่ว เธอกลับสามารถ
นอนหลับพักผ่อนได้อย่างสบาย ๆ ด้วยซ้า]
[ให้ฉันไปบ้างสิ! ให้ฉันไปเถอะ! ให้ฉันไป!]
YOU MAY ALSO LIKE
