เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1883 ผ่านไปไม่ได้แน่

คืนนั้นในไลฟ์ต่าง ๆ ล้วนเต็มไปด้วยความน่าสยดสยองและ

เหตุการณ์สยองขวัญ มีเพียงไลฟ์ของฉู่ลั่วเท่านั้นที่เต็มไปด้วยเสียง

ร้องโหยหวนของผี

ซีไป๋มองดูฉู่ลั่วที่นอนหลับอยู่บนเตียง มุมปากเขากระตุก

เล็กน้อย กำหมัดแน่นแล้วติดต่อไปทางผู้ออกแบบเกมโดยตรง “ทาง

ฝั่งฉู่ลั่วให้เพิ่มความยากขึ้น เพิ่มความยากขึ้นอีก ฉันไม่ได้บอกแล้ว

เหรอ?”

ผู้ออกแบบเกม “คุณซี เราเพิ่มความยากขึ้นแล้วครับ จำนวนผี

ในโรงแรมไม่เคยมีมากขนาดนี้มาก่อน คราวนี้เราจัดให้มีผีสี่ถึงห้าตัว

ในแต่ละห้องเลยครับ”

“พรุ่งนี้ที่สถานีรถไฟความเร็วสูง ฉันไม่อยากให้มีปัญหาเกิดขึ้น”

ผู้ออกแบบเกมลังเลก่อนพูดว่า “แต่ว่า…ตอนนี้ผู้ชมทุกคนเห็น

แล้วว่าทางเราตั้งใจเล่นงานฉู่ลั่ว ถ้าพรุ่งนี้เพิ่มความยากขึ้นไปอีก…”

ซีไป๋แค่นหัวเราะ “ทำไม่ได้เหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็เปลี่ยนให้คนที่ทำ

ได้มาทำแทนสิ”

……

คืนนั้น เสียงกรีดร้องในโรงแรมไม่เคยหยุดลง

เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งหนึ่งร้อยคนมารวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียงที่ล็

อบบี้ของโรงแรม

บางคนถึงกับถืออาวุธไปกินอาหารเช้าที่ห้องอาหาร

หลังจากฉินเหว่ยจัดแถวเสร็จ เขาก็พูดกับทุกคนว่า “พอไปถึง

สถานีรถไฟความเร็วสูง คงไม่ง่ายเหมือนเมื่อคืน คราวนี้ทุกคนต้อง

ถืออาวุธให้ดี ใครแข็งแรงก็ถือเพิ่มอีกหน่อย”

“อาจจะเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือด พอเข้าไปแล้วเราก็ยังไม่รู้ว่าจะเจอ

สถานการณ์แบบไหน ทำเหมือนเมื่อวานนี้ แบ่งเป็นกลุ่มละสิบคน”

หลังจากปฏิบัติการ ‘ปราบผี’ เมื่อคืน ทุกคนต่างรู้สึกฮึกเหิม และ

ไม่กลัวสิ่งที่ไม่รู้เหมือนแต่ก่อนแล้ว!

ฉินเหว่ยจัดแถวเสร็จแล้วก็ให้ฉู่ลั่ววาดอักขระลงบนอาวุธของเขา

จากนั้นทั้งหนึ่งร้อยคนก็เดินออกไปอย่างยิ่งใหญ่

แม้จะเป็นยามเช้าตรู่ แสงอาทิตย์ก็สาดส่องไปทั่วแล้ว

แต่แสงสีทองนั้นกลับทำให้ทั้งเมืองดูมีสีสันที่ไหลเวียน แม้แต่

ตุ๊กตากระดาษก็ยังมีแสงสว่างจาง ๆ ออกมา

สีสันแบบนี้ทำให้เมืองที่ไร้ผู้คนดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น

กระทั่งฉินเหว่ยที่เดินออกมาเป็นคนแรก ก็ยังอดระแวดระวังพลาง

มองไปรอบ ๆ ไม่ได้

คนหนึ่งร้อยคนค่อย ๆ เดินไปยังสถานีรถไฟความเร็วสูง

เมื่อพวกเขามาถึงสถานีรถไฟ ตุ๊กตากระดาษรอบ ๆ ก็หายไป

ประตูสถานีรถไฟความเร็วสูงเปิดอยู่ก่อนแล้ว

“ฉิบหาย!”

คนที่เดินอยู่ด้านหน้าเห็นภาพด้านในก็อดไม่ได้ที่จะสบถออกมา

ภายในสถานีรถไฟความเร็วสูง มีผีมากมาย

ผู้โดยสารเป็นผี

พนักงานต้อนรับก็เป็นผี

เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าออกก็เป็นผี

เจ้าของร้านค้าทั้งหมดก็เป็นผี

ผี ผี ผี ทั้งหมดเป็นผี

ราวกับว่าผีทั้งโลกมารวมตัวกันที่สถานีรถไฟความเร็วสูงแห่งนี้

และแต่ละตัวก็ดูน่ากลัวมาก

หัวเอียงไปข้างหนึ่ง ไส้ไหลออกมาอยู่ข้างนอก ลูกตาห้อยอยู่บน

ใบหน้า…

“ผีเยอะเกินไปไหมเนี่ย!”

“ดูเหมือนจะแตกต่างจากผีเมื่อคืนนะ!”

ไม่เพียงแต่จะมีเยอะ แต่ยังน่ากลัวมากอีกด้วย

ทุกคนต่างกำอาวุธในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว

ฉินเหว่ยสูดหายใจลึก ๆ เขาเดินไปหาฉู่ลั่วและอดพูดไม่ได้ว่า

“ปรมาจารย์ฉู่ ดูเหมือนครั้งนี้พวกเราจะผ่านไปไม่ได้ง่าย ๆ แล้ว!

เดี๋ยวผมจะไปดูก่อนนะครับ”

เขากำไม้กอล์ฟในมือ สายตามุ่งมั่น

“ฉันก็จะไปด้วยค่ะ”

“ผมก็จะไปเหมือนกัน ผมจะไปสำรวจว่าผีพวกนี้เป็นยังไง”

มีหลายคนขออาสาออกไป

[ผีพวกนี้มีเป็นหมื่นไหมเนี่ย! เยอะมาก อยู่กันแน่นไปหมด!]

[ฉันว่าพวกเขาคงผ่านไปไม่ได้แน่]

[ผีของฉู่ลั่วเยอะเกินไป! คงผ่านไปไม่ได้แน่ ๆ]

[ผมก็คิดว่าผ่านไปไม่ได้เหมือนกัน]

[จบสิ้นแล้ว ฉู่ลั่วจะแพ้แล้ว]

[โอ๊ย! มาถึงจุดนี้แล้ว ยังจะแพ้อีก น่าเสียดายจริง ๆ …]

[หรงอีกรุ๊ปจงใจเล่นงานฉู่ลั่วชัด ๆ ! ดูพวกผู้เข้าแข่งขันคนอื่นสิ

ไม่ว่าจะเป็นจำนวนคนหรือจำนวนผี ก็ไม่มีใครเยอะเท่ากับฉู่ลั่วแล้ว

ถูกเล่นงานแบบเนียน ๆ เลย]

บนอินเทอร์เน็ตมีเสียงแสดงความเสียใจมากมาย

ในเกม สีหน้าของผู้เข้าแข่งขันต่างก็ดูไม่สู้ดีนัก พวกเขารู้ดีว่าผี

พวกนี้คงไม่เหมือนกับผีที่โรงแรมเมื่อคืนแน่นอน และต้องยากต่อการ

รับมือ

ไม่เพียงรับมือยาก แต่จำนวนก็ยังเยอะอีกด้วย

พวกเขา…

คราวนี้คงไม่สามารถผ่านด่านได้แล้ว