เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1887 นายทนรับไม่ไหวหรอก
ซีไป๋รีบระดมพลังวิญญาณป้องกันทันที พลังวิญญาณที่เต็มไป
ด้วยพลังและรุนแรงพุ่งออกมาจากร่างกายของเขา
ดาบทองสัมฤทธิ์พันเล่มพุ่งเข้าใส่เขา
แต่เมื่อมันเข้าใกล้ซีไป๋ กลับถูกกำแพงพลังวิญญาณที่มองไม่
เห็นสกัดไว้
แสงสีแดงอันคมกริบ ทะลุผ่านกำแพงพลังวิญญาณทีละชั้น บีบ
ให้ซีไป๋ต้องถอยหลังไปทีละก้าว
กำแพงพลังวิญญาณถูกสร้างขึ้นเรื่อย ๆ และถูกทำลายลงเรื่อย
ๆ
ซีไป๋ถอยไปจนถึงมุมกำแพง ไม่มีที่ให้ถอยได้อีกแล้ว
ซีไป๋ “พลังวิญญาณ พลังวิญญาณ!”
ระบบ [ร่างกายของนายเป็นเพียงร่างกายมนุษย์ธรรมดา พลัง
วิญญาณที่รุนแรงเกินไป นายทนรับไม่ไหวหรอก]
ซีไป๋ตะโกนในจิตธรรมญาณ “ฉันต้องการพลังวิญญาณ! เทพ
ทั้งหลายคอยหนุนหลังฉัน พวกเขาจะปล่อยให้ฉันตายได้ยังไง? ฉัน
ไม่กลัว!”
ระบบ […]
พลังวิญญาณพุ่งทะลักออกมาอย่างรุนแรง ซีไป๋รู้สึกว่าเส้นเลือด
ในร่างกายของเขาถูกทะลวงในชั่วพริบตา มันเป็นความรู้สึกที่ไม่เคย
มีมาก่อน ราวกับว่าสิ่งสกปรกทั้งหมดในร่างถูกชะล้างออกไปจนหมด
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้รู้สึกอย่างละเอียด ความเจ็บปวดก็แล่นมา
เส้นเลือดเริ่มมีรอยร้าวเพราะทนรับพลังวิญญาณมากเกินไปไม่
ไหว
เขาร้องออกมา จากนั้นพลังวิญญาณพุ่งตรงไปหาฉู่ลั่ว
กำแพงพลังวิญญาณแปรสภาพเป็นดาบยักษ์ เข้าปะทะดาบชิง
เจวี๋ยพันเล่ม
ดาบชิงเจวี๋ยนับพันกลายเป็นอากาศธาตุด้วยดาบยักษ์ เหลือ
เพียงดาบชิงเจวี๋ยเล่มเดียวที่ต้านทานอยู่
ฉู่ลั่วหมุนตัว คว้าดาบชิงเจวี๋ยไว้ ใช้พลังวิญญาณบีบบังคับซีไป๋
อีกครั้ง
พลังวิญญาณรอบกายซีไป๋เพิ่มขึ้นอีกรอบ
“ตายซะ!”
เขาตะโกนด้วยความโกรธ
พลังวิญญาณพุ่งใส่ฉู่ลั่วเกือบจะห่อหุ้มร่างของเธอทั้งหมด
พยายามจะบีบให้เธอตายอยู่ในพายุพลังวิญญาณ
“ปรมาจารย์ฉู่!”
ฉินเหว่ยร้องเรียก แต่ไม่สามารถเข้าใกล้พายุพลังวิญญาณได้
เขาทำได้เพียงมองฉู่ลั่วถูกดูดเข้าไป ผนังโดยรอบถูกพายุทำลายจน
หลุดร่อน โคมไฟทั้งหมดระเบิด แม้แต่ตึกทั้งหลังก็สั่นคลอนไปด้วย
ซีไป๋มองฉู่ลั่วที่อยู่ในพายุพลังวิญญาณ “อยากจะต่อสู้กับผม ก็
ต้องดูว่าคุณคู่ควรหรือเปล่า”
ในขณะที่เขากำลังรู้สึกพอใจ จู่ ๆ ก็มีแสงสีขาววาบผ่านในพายุ
ทำให้มันระเบิดออกทั้งหมด
ฉู่ลั่วกระโดดออกมาทันที ก่อนจะคว้าตัวฉินเหว่ยแล้วรีบหนีไป
ซีไป๋ไล่ตามสองสามก้าว แต่แล้วก็หยุดชะงัก
เขาค่อย ๆ หันหน้าไปมองกระจกที่แตกเหลือเพียงเศษเสี้ยวเดียว
บนผนัง
ในกระจกแตก สะท้อนคนที่มีลูกตาโปน ใบหน้าแตกร้าวเป็นทาง
ราวกับเครื่องเคลือบเขายกมือขึ้นมาลูบใบหน้าตัวเอง แต่กลับพบว่า
นิ้วมือทั้งสิบของเขาในกระจกกลายเป็นกระดูกสีขาวไปแล้ว
ราวกับรู้สึกถึงความผิดปกติ เขาฉีกเสื้อเชิ้ตราคาแพงของตัวเอง
ออก เห็นว่าหัวใจที่กำลังเต้นอยู่นั้นทะลุออกมาจากร่างกาย แขวนอยู่
บนหน้าอกอย่างน่าขนลุก และยังคงเต้นเป็นจังหวะอยู่
“ทำไม…ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”
ระบบ [ฉันบอกแล้วว่าร่างกายธรรมดาของนาย ไม่สามารถรับ
พลังวิญญาณที่แข็งแกร่งเกินไปได้!]
ซีไป๋ “สิ่งที่ฉันถามคือทำไมนายไม่ปกป้องฉัน! นายเลือกฉันแล้ว
ไม่ควรปกป้องฉันเหรอ?”
ระบบ […]
“อ๊าก!”
เสียงร้องดังขึ้น
พนักงานที่มาตรวจสอบพอเห็นซีไป๋ก็ตกใจกลัวจนถอยหลัง
“ปีศาจ! ปีศาจ!”
ทว่าวิ่งไปได้เพียงครึ่งทาง เขาก็ถูกคนลากคอเสื้อจากด้านหลัง
ลากตัวกลับไปทันที
จากนั้นก็มีเสียงกรีดร้องดังมาจากระเบียงทางเดิน
ฉู่ลั่วพาฉินเหว่ยวิ่งออกจากอาคารแข่งขันอย่างรวดเร็ว
พอถึงที่ที่ไม่มีคน เธอก็ปล่อยฉินเหว่ย
ฉู่ลั่วนั่งขัดสมาธิ ปรับลมหายใจทันที
ฉินเหว่ยยืนรออยู่ข้าง ๆ จนกระทั่งฉู่ลั่วมีสีหน้าสงบและลืมตาขึ้น
เขาถึงถามอย่างร้อนรน “ปรมาจารย์ฉู่ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ!”
“ไม่เป็นไรค่ะ!”
“ไม่คิดว่าซีไป๋คนนั้นจะเก่งขนาดนี้!” ฉินเหว่ยขมวดคิ้ว “เก่งกว่า
ที่พวกเราสืบมาอีก”
ฉู่ลั่วมองดูฉินเหว่ยแวบหนึ่ง ไม่ได้ถามอะไรต่อ แต่พูดว่า “ตอนนี้
พวกเราไปบ้านผีสิงที่มณฑลเหลียวกันเถอะค่ะ!”
เธออยากเจอพวกเมี่ยวเมี่ยวแล้ว
ฉินเหว่ยพยักหน้าทันที “ปรมาจารย์ฉู่ลั่วกรุณารอสักครู่ครับ ผม
จะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้เลย”
ไม่นานนักก็มีคนขับรถเหาะมาสองคัน
หลังจากขึ้นรถแล้ว ฉินเหว่ยก็อธิบายว่า “คนที่ตามมาข้างหลัง
ไม่ใช่มาเพื่อสอดแนมพวกเรา แต่มาเพื่อปกป้องพวกเราครับ”
ฉู่ลั่ว “พวกเขามาเพื่อปกป้องคุณ ไม่ใช่มาปกป้องฉัน”
YOU MAY ALSO LIKE
