เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1901 โลกนี้จะไม่มีฉู่ลั่วอีกแล้ว
ในฐานะนักพรต คำพูดของพวกนักวิจัยเหล่านี้ฟังแล้วช่างขัดต่อ
วิถีสวรรค์ “นี่มันละเมิดกฎสวรรค์! คนพวกนี้สมองมีปัญหากัน
ทั้งนั้น!”
ฉู่ลั่วฟังนักพรตระบายความรู้สึกเงียบ ๆ
เมื่อนักพรตระบายความรู้สึกเกือบหมดแล้ว เธอจึงถามว่า “คุณรู้
ไหมคะ…ว่าที่ไหนเป็นที่กักขังปีศาจที่ยังมีชีวิตอยู่?”
ตลอดเส้นทางที่เดินมามีแต่สิ่งไร้ชีวิต
แต่เจียเหยียนยังมีชีวิตอยู่
นักพรตพยักหน้าซ้า ๆ “รู้ครับ ผมจะพาเจ้านิกายไป”
วิญญาณนักพรตรีบนำทางไปทันที
ฉู่ลั่วมองวิญญาณของเขาที่ดูเลือนราง สายตาของเธอพลันหม่น
แสงลงเล็กน้อย
นักพรตพาฉู่ลั่วเดินเลี้ยวไปมา จนกระทั่งออกจากตึก
สถาบันวิจัยหนึ่ง มุ่งหน้าไปยังบ้านอีกหลังที่อยู่ติดกัน
บ้านหลังนี้แตกต่างจากสถาบันวิจัย ดูเหมือนเป็นบ้านพัก
มากกว่า ท่ามกลางบรรดาตึกและอาคารที่บรรยากาศดูเย็นชา มันดู
แปลกแยกอย่างเห็นได้ชัด
“บ้านหลังนี้เป็นที่ที่สีไคเก็บปีศาจและผีที่เขาให้ความสำคัญเป็น
พิเศษ มันไม่ง่ายที่จะนำพวกมันออกไปทำการวิจัย พวกเขาบอกว่า
บางครั้งสีไคก็จะมาพักอาศัยที่นี่ เพื่อชื่นชมปีศาจและผีเหล่านี้ครับ”
นักพรตเดินมาถึงหน้าประตูแล้วหยุดนิ่ง
“ที่นี่มีอักขระ ผมเข้าไปพร้อมกับเจ้านิกายไม่ได้” ไม่รอให้ฉู่ลั่ว
ตอบ นักพรตก็ยืดตัวตรงทันที “งั้นผมจะยืนเฝ้าให้เจ้านิกายอยู่ตรงนี้
เองครับ”
ฉู่ลั่ว “…ตกลง!”
เธอก้าวเข้าไปในค่ายกล
ผลักประตูเปิด
กลางห้องโถงใหญ่คือโหลแก้วทรงกลมสูงสิบกว่าเมตร
งูสีเงินกำลังลอยอยู่ข้างใน
ฉู่ลั่วเดินเร็ว ๆ ไปที่หน้าโหลแก้ว เพิ่งเดินไปถึงก็ได้ยินเสียงดัง
แกรก ๆ
ปากกระบอกปืนมากมายเล็งมาที่เธอ
ผนังเต็มไปด้วยปากกระบอกปืน
แม้แต่บนเพดานก็ยังมี
จอภาพขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าสว่างขึ้นกะทันหัน
สีไคนั่งอยู่บนเก้าอี้หนัง มือเล่นเครื่องรางด้วยท่าทางไม่ใส่ใจ พูด
ด้วยน้าเสียงสบายอารมณ์ “ปรมาจารย์ฉู่อยากจะมาขอโทษผมด้วย
ตัวเอง ผมคิดว่าไม่จำเป็น ผมยุ่งมาก ไม่มีเวลาเจอคนไร้สาระ”
“งั้นก็คงต้องรบกวนปรมาจารย์ฉู่ขอโทษผมตอนนี้แล้วล่ะ”
เขามองโหลแก้วที่บรรจุงูสีเงินด้วยความเสียดาย “น่าเสียดาย
เราคงไม่ได้ดื่มสุราฝูเสอนี้อีกแล้ว”
“แต่ได้ยินมาว่าปรมาจารย์ฉู่มีความสัมพันธ์อันดีกับปีศาจงูตัวนี้
ถ้าปล่อยให้งูตัวนี้ไปกับปรมาจารย์ฉู่ ก็ถือว่าเป็นการเติมเต็ม
ความสัมพันธ์ของพวกคุณแล้ว”
ฉู่ลั่วพิงหลังกับโหลแก้ว “คุณรู้ว่าฉันจะมาล่วงหน้าเหรอคะ?”
“ไม่รู้หรอก แต่การเตรียมพร้อมทุกอย่างไว้เป็นนิสัยของผม”
“อาวุธพวกนี้ถ้าใช้ขึ้นมา บ้านหลังนี้คงพังแน่” ฉู่ลั่ววางมือข้าง
หนึ่งบนโหลแก้ว พลังวิญญาณหลั่งไหลเข้าไปข้างใน ของเหลวใน
โหลที่เคยนิ่งสนิทค่อย ๆ เคลื่อนไหว
งูสีเงินในโหลลืมตาขึ้น แต่ดวงตาไร้ประกาย หางงูแกว่งไปมาใน
โหลสองสามที
สีหน้าของฉู่ลั่วอ่อนโยน น้าเสียงก็อ่อนโยนเช่นกัน “ฉันกลับมา
แล้ว ตอนนี้มารับเธอกลับบ้าน รอให้เธอ…หายดีแล้ว ฉันจะพาเธอไป
แก้แค้น”
ดวงตางูกะพริบ
สีไคหัวเราะลั่น “ใคร ๆ ก็บอกว่าปรมาจารย์ฉู่หยิ่งผยอง ก่อน
หน้านี้ผมยังไม่เชื่อ ที่แท้ก็เป็นความจริง”
“แม้แต่เทพผู้ยิ่งใหญ่ก็ไม่อาจรอดไปจากวิชาค่ายกลยมทูตของ
ผม”
“แล้วคุณยังคิดว่าตัวเองจะออกไปได้อีกเหรอ”
ฉู่ลั่วไม่สนใจคำพูดของสีไค เธอแค่ยิ้มน้อย ๆ มองไปทางงูสีเงิน
“ตอนนี้เธอต้องเชื่อฟังนะ”
พลังวิญญาณของเธอยิ่งทวีความแข็งแกร่ง เหล้าในโหลแก้วที่
เธอควบคุมเริ่มหมุนวน โหลแก้วแตกร้าวขึ้นทีละรอย
สายตาของสีไคเย็นชาลง
เขากดสวิตช์ทันที ลำกล้องปืนทั้งหมดมุ่งเป้าไปที่จุดศูนย์กลาง
ในทันที
“นับแต่คืนนี้ไป โลกนี้จะไม่มีฉู่ลั่วอีกแล้ว”
แสงไฟสว่างจ้าออกมา เสียงระเบิดดังสนั่นไม่หยุด
ภาพตรงหน้าจางหายไปอย่างรวดเร็ว
สีไคนั่งพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน มองหน้าจอที่ดับลงแล้วยิ้มเยาะ
หลังจากนั้นเขาก็รีบเอายันต์ออกมาจุดไฟ รอจนกระทั่งได้ยิน
เสียงของซีไป๋จากอีกฝั่ง เขาก็รีบพูดทันที “ท่านเทพครับ ฉู่ลั่วถูก
จัดการเรียบร้อยแล้ว”
“แน่ใจ?”
“แน่ใจครับ! ผมล่อเธอเข้าไปในวิชาค่ายกลยมทูต แม้แต่ยมทูตก็
หนีออกมาไม่ได้ แล้วฉู่ลั่วจะนับเป็นอะไรได้ครับ”
YOU MAY ALSO LIKE
