เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1902 ถ้าเธอตายง่ายขนาดนั้น

ซีไป๋ยกยิ้มมุมปาก “นายได้ยินไหม? ฉู่ลั่วตายแล้ว”

ระบบ [เธอยังไม่ตาย]

ซีไป๋ “อะไรนะ!”

ระบบ [ในโลกนี้ยังมีลมหายใจของเธออยู่]

เมื่อได้ยินแบบนี้ ซีไป๋อดหัวเราะเยาะไม่ได้ “ลมหายใจ? ฉู่ลั่ว

เหลือแค่ลมหายใจในโลกนี้หรือ?”

ระบบ [ไม่ใช่ เธอยังมีชีวิตอยู่]

ซีไป๋ “คุณแน่ใจหรือว่าฉู่ลั่วตายแล้ว?”

สีไคที่ยังคงรู้สึกภูมิใจไม่เข้าใจว่าทำไมท่านเทพผู้สูงส่งถึงโกรธ

ขึ้นมา “ไม่มีใครสามารถหลบหนีจากวิชาค่ายกลยมทูตได้ครับ เธอ

ตายแน่นอน”

สีไครู้สึกภาคภูมิใจมาก เขาอดอวดผลงานกับซีไป๋ไม่ได้ “ท่าน

เทพครับ ครั้งนี้การสังหารฉู่ลั่ว ผมได้ทุ่มเทความพยายามมากเพื่อ

ล่อให้เธอมาติดกับ ผมได้ใช้ของวิเศษไปไม่น้อยเลย…”

ซีไป๋กลับตัดบทเขา “ฉันต้องการให้คุณยืนยันว่าฉู่ลั่วตายแล้ว”

สีไค “ผมยืนยัน”

“ฉันต้องการให้คุณแสดงหลักฐาน!”

ซีไป๋หันไปถามระบบ “ฉู่ลั่วยังมีชีวิตอยู่ไหม?”

ระบบ [ยังมีชีวิตอยู่]

“หลักฐานล่ะ? เธอตายไปแล้ว จะเอาหลักฐานมาจากไหน? สลาย

เป็นผุยผงไปหมดแล้ว ในโลกนี้ไม่มีฉู่ลั่วอีกต่อไปแล้ว” สีไคขมวดคิ้ว

“ท่านเทพ คุณกำลังทำให้ผมลำบากใจนะครับ”

ซีไป๋พูดด้วยน้าเสียงเย็นชา “ฉันต้องการหลักฐาน ถ้าคุณหา

หลักฐานที่ฆ่าฉู่ลั่วมาได้ ฉันจะ…ให้พรกับคุณ”

พอได้ยินคำว่าให้พร ดวงตาของสีไคก็เป็นประกาย “ได้ครับ! ผม

จะไปหาหลักฐานมาให้ท่านเทพเอง”

สถาบันวิจัยอิ๋งเสิน

ทันทีที่สีไคมาถึงสถาบันวิจัยอิ๋งเสิน เขาก็เริ่มสนทนาทางวิดีโอ

กับซีไป๋

ด้านนอกค่ายกลมีนักพรตสามกลุ่มที่สลบอยู่

สองกลุ่มแรกที่เกกันอย่างเป็นระเบียบ คือเจ้าหน้าที่รักษาความ

ปลอดภัยของสถาบันวิจัย ส่วนกลุ่มที่สามเป็นนักวิจัยทั้งหมด

ตอนนี้ทุกคนล้มลงกับพื้น และไร้วิญญาณ

“นี่มัน…”

“ท่านเทพครับ วิญญาณของคนพวกนี้หายไปไหนหมดแล้ว”

แม้ว่าพวกเขาจะตาย แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่วิญญาณจะหายไป!

ระบบ [เป็นฝีมือของเสวี่ยหลวน เสวี่ยหลวนมีความสามารถใน

การส่งวิญญาณ]

ซีไป๋เอ่ยปากอย่างไม่ใส่ใจ “เป็นเพราะร่มคันนั้น อย่าสนใจมาก

นัก เข้าไปตรวจสอบดูว่าฉู่ลั่วตายหรือยัง”

สีไคมองนักวิจัยของตนด้วยความเป็นกังวล

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยน่ะไม่เป็นไร ยังมีคนให้เลือกอีกตั้ง

มากมาย

แต่นักวิจัยที่ดีนั้นหายาก โดยเฉพาะนักวิจัยที่เห็นด้วยกับการ

วิจัยของเขา ยิ่งหายากเข้าไปใหญ่

คราวนี้เขาเสียหายหนักจริง ๆ

เขาผ่านค่ายกลสองชั้นเข้าไปยังสถาบันวิจัย

ภายในสถาบันวิจัย ไร้ซึ่งวิญญาณ เหลือเพียงร่างกายต่าง ๆ

ทั้งหมดถูก…ส่งไปสู่สุคติแล้ว

“คอลเลกชันของฉัน!”

สีไคกัดฟันกรอด

นี่คือคอลเลกชันที่เขาเก็บรวบรวมมาอย่างยากลำบาก ทั้ง

ร่างกายและวิญญาณต่างถูกเก็บรักษาไว้ทั้งหมด

ตอนนี้วิญญาณหายไป ร่างกายพวกนี้ก็ไร้ประโยชน์

เมื่อมาถึงด้านนอกของบ้านพัก บัดนี้บ้านหลังใหญ่ที่เคยตั้ง

ตระหง่านกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว เหลือเพียงเศษซากกำแพงที่พัง

ครืนลงมา

“ท่านเทพครับ ที่นี่ถูกระเบิดจนเป็นเถ้าถ่านไปหมดแล้ว ฉู่ลั่วเธอ

จะไม่ตายได้ยังไง”

ซีไป๋สังเกตสถานที่เกิดเหตุอย่างละเอียด

“ไม่มีร่องรอยลมหายใจ ไม่มีสิ่งมีชีวิต”

สีไคก็ตรวจสอบเช่นกัน “ท่านเทพครับ ไม่มีร่องรอยของชีวิต

แม้แต่น้อย”

ซีไป๋ “นายแน่ใจเหรอว่าฉู่ลั่วยังมีชีวิตอยู่?”

ระบบ […ร่องรอยของเธอหายไปแล้ว]

ซีไป๋ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะโมโหออกมา “นายกำลังหลอกฉันใช่

ไหม! เมื่อกี้นายยังยืนยันหนักแน่นว่าเธอยังไม่ตาย พอมาถึงที่เกิด

เหตุ กลับบอกว่าร่องรอยของเธอหายไปแล้ว”

ระบบตอบด้วยน้าเสียงจนปัญญา [หลอกนายแล้วฉันได้อะไร?

ก่อนหน้านี้ร่องรอยของเธอแข็งแกร่งมาก แต่ตอนนี้มันหายไปจริง ๆ]

ซีไป๋หัวเราะเยาะ

ระบบ [เป็นไปได้ว่าเธอจะเข้าไปอยู่ในค่ายกลบางอย่างที่บดบัง

พลังของเธอเอาไว้]

ซีไป๋หัวเราะอีกครั้ง

เขาพูดกับสีไคว่า “ตรวจสอบให้ละเอียด แล้วก็ไปสืบดูด้วยว่าคน

ชื่อจิ่งอีที่มาพร้อมกับฉู่ลั่วหายไปไหน”

สีไคพยักหน้า แล้วตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุผ่านการสนทนา

ทางวิดีโอ

“ท่านเทพครับ ผมตรวจดูอย่างละเอียดแล้ว ไม่มีอะไรเหลืออยู่

เลยครับ”

แม้แต่สุราฝูเสอของเขาก็หายไปด้วย

ซีไป๋ “ฉันรู้แล้ว”

เขาตัดการสนทนา

ระบบ [ฉู่ลั่วไม่ตายง่าย ๆ แบบนั้นหรอก ถ้าเธอตายง่ายขนาดนั้น

ก็คงไม่ใช่ฉู่ลั่วแล้ว]