เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1908 กฎอีกข้อ

ผู้บ ำเพ็ญตกตะลึง

ผู้เข้ำแข่งขันทั้งหมดต่ำงก็มองหมี่สวิ้นด้วยควำมตกใจ

ใบหน้ำอ่อนเยำว์ของหมี่สวิ้นแสดงจิตสังหำรที่ไม่เหมำะกับวัย

“ไม่มีใครบอกพวกคุณหรือว่ำหำกเข้ำมำในมณฑลหนำน ต้องปฏิบัติ

ตำมกฎของมณฑลหนำน”

ผู้บ ำเพ็ญเบิกตำกว้ำง

หมี่สวิ้น “ไม่มีใครบอกพวกคุณก็ไม่เป็นไร แต่ผมจะบอกพวก

คุณตอนนี้ ในมณฑลหนำน ห้ำมน ำรูปเทพเข้ำมำโดยเด็ดขำด”

“ยิ่งกว่ำนั้น ห้ำมบูชำเทพเจ้ำหรือพระพุทธองค์ หำกถูกจับได้

มณฑลหนำนมีสิทธิ์ประหำรคนที่ฝ่ำฝืน”

“ท ำไมต้องเป็นแบบนั้น!” ผู้เข้ำแข่งขันคนหนึ่งตะโกน “นี่มันกฎ

บ้ำอะไร…”

ปัง!

กระสุนปืนพุ่งผ่ำนข้ำงหูของผู้เข้ำแข่งขันคนนั้นไป ท ำให้ผู้เข้ำ

แข่งขันทุกคนตื่นตะลึง

“เข้ำใจแล้วหรือยัง?”

หมี่สวิ้นไม่ได้เก็บปืนลง แต่ยังคงเล็งไปที่ผู้เข้ำแข่งขันที่เพิ่งพูด

รำวกับว่ำถ้ำอีกฝ่ำยตอบไม่น่ำพอใจ นัดต่อไปจะยิงเข้ำที่หัวใจของ

เขำ

ไม่เพียงแต่เขำเท่ำนั้น แต่นักพรตที่มำกับหมี่สวิ้นต่ำงก็ท ำหน้ำ

เย็นชำ ฝ่ำมือต่ำงวำงอยู่บนปืนพก

เมื่อเห็นว่ำไม่มีใครพูดอะไร หมี่สวิ้นจึงเก็บปืน “ตรวจค้นต่อไป

ค้นให้หมดทุกอย่ำง”

ครั้งนี้ไม่มีใครต่อต้ำนอีก ได้แต่มองกล่องของพวกเขำถูกเปิดไป

ทีละใบ ข้ำวของทั้งหมดถูกรื้อค้นจนยุ่งเหยิง

ผู้เข้ำแข่งขันทั้งหมดกัดฟันโกรธแค้น แต่ไม่กล้ำพูดอะไร

หนึ่งชั่วโมงต่อมำ

รูปเคำรพทั้งหมดที่ถูกค้นพบได้ถูกหมี่สวิ้นเผำท ำลำยต่อหน้ำ

ไม่ว่ำจะเป็นภำพวำดหรือแผ่นหยก… ทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับรูปเคำรพ

ถูกเผำจนหมดสิ้น

เหลือเพียงกองขี้เถ้ำ

หลังจำกเผำเสร็จ หมี่สวิ้นน ำทุกคนเข้ำโรงแรมเพื่อเช็คอิน

“รอบชิงชนะเลิศจะมีขึ้นในอีกเจ็ดวัน ในเจ็ดวันนี้ทุกคนสำมำรถ

ปรับตัวให้เข้ำกับชีวิตในมณฑลหนำนได้” หมี่สวิ้นพูดกับทุกคนด้วย

ใบหน้ำยิ้มแย้ม

“พวกเรำโอนเงินเข้ำบัญชีของทุกคนแล้ว คนละหนึ่งล้ำน เงินไม่

มำก แต่ก็พอให้ทุกท่ำนได้สัมผัสถึงควำมอบอุ่นของมณฑลหนำน”

“อ้อ นอกจำกกฎที่พูดไปเมื่อกี้แล้ว ยังมีกฎอีกข้อหนึ่ง”

หมี่สวิ้นยังคงยิ้ม แต่รอยยิ้มกัลบส่งไปไม่ถึงดวงตำ “ช่วงนี้มณฑล

หนำนไม่ค่อยสงบ พอถึงตอนกลำงคืนก็อย่ำออกไปเที่ยวนะครับ”

พูดจบ เขำก็พำคนของตัวเองจำกไป ทิ้งไว้เพียงผู้รับผิดชอบสอง

คน ชำยหนึ่งหญิงหนึ่ง

ผู้ชำยชื่อซือไถ

ผู้หญิงชื่อหนงฉำน

หลังจำกแจกคีย์กำร์ดและรหัสเงินสดแล้ว พวกเขำก็พำทุกคนไป

ที่ห้องพัก

หนงฉำนพำฉู่ลั่วไปที่ห้องพัก เธอไม่ได้ไปไหน แต่ยืนพิงประตู

มองฉู่ลั่วขึ้นลง “คุณคือฉู่ลั่วคนที่สองที่เข้ำมำในมณฑลหนำน คน

ก่อนหน้ำนี้ ศพยังคงแขวนอยู่บนต้นไม้ที่องค์กรค่ะ”

“คุณต้องระวังตัวให้มำก ๆ นะคะ ฉันไม่อยำกให้ต้นไม้หน้ำ

องค์กรเต็มไปด้วยศพของฉู่ลั่ว”

ฉู่ลั่วหันมำมองหนงฉำน “คุณเป็นเจ้ำหน้ำที่องค์กรเหรอคะ?”

“ใช่สิคะ! ไม่เหมือนเหรอ?”

ฉู่ลั่ว “ไม่เหมือน!”

หนงฉำนหัวเรำะเยำะ “คุณดูเหมือนฉู่ลั่วมำกกว่ำคนก่อนหน้ำนะ

คะ คนก่อนหน้ำพอเข้ำมำในมณฑลหนำนก็รีบร้อนหำโน่นหำนี่”

“เหอะ คุณเงียบกว่ำเยอะเลยค่ะ!”

ฉู่ลั่วหันหลังเดินไปที่หน้ำต่ำงบำนใหญ่ของโรงแรม มองออกไป

ข้ำงนอก

โรงแรมแห่งนี้เป็นโรงแรมห้ำดำว ตั้งอยู่ในใจกลำงเมือง แต่มีคน

เดินถนนไม่มำกนัก

ยังสำมำรถมองเห็นวิญญำณเร่ร่อนที่ลอยอยู่ทุกหนทุกแห่ง

ปรโลกบอกว่ำยมทูตสำมำรถมำที่มณฑลหนำนได้เพียงปีละครั้ง

และจะอยู่ที่นี่ตลอดทั้งปี

จนกระทั่งปีหน้ำเมื่อค่ำยกลเปิดออกมำ ยมทูตรับวิญญำณคน

ใหม่จะเข้ำมำในมณฑลหนำน ส่วนยมทูตรับวิญญำณคนเดิมจะน ำ

วิญญำณที่รวบรวมได้ในปีนั้นกลับเข้ำที่ปรโลก

หนงฉำน “คุณก ำลังมองอะไรอยู่?”

“วิญญำณเร่ร่อน!”

“ไม่มีอะไรน่ำดูหรอกค่ะ วิญญำณเร่ร่อนในมณฑลหนำนมี

เยอะแยะไป จ ำเอำไว้ หลังจำกมืดแล้ว อย่ำออกไปข้ำงนอก ระวังตำย

อยู่ข้ำงนอกนั่น ต่อให้คุณจะเป็นฉู่ลั่ว คุณก็อำจตำยในมณฑลหนำน

และกลำยเป็นวิญญำณเร่ร่อนได้นะคะ”

หลังจำกที่หนงฉำนพูดจบ เธอก็หันหลังจำกไป

จนกระทั่งควำมมืดปกคลุม ท้องฟ้ำเพิ่งมืด บนถนนในมณฑล

หนำนก็ไม่มีผู้คนแล้ว