เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1909 นี่แหละคือผลลัพธ์

ฉู่ลั่วยืนอยู่บนดำดฟ้ำของโรงแรม มองวิวทิวทัศน์ของเมือง

แสงไฟสว่ำงไสว แต่กลับไม่มีคนเดินบนถนนแม้แต่คนเดียว

ควำมคึกคักและเสียงอึกทึกถูกจ ำกัดอยู่แค่ภำยในอำคำรเท่ำนั้น

แต่ภำยใต้ท้องฟ้ำยำมค่ำคืน กลับเงียบสงัดน่ำขนลุกมำก

สำยลมพัดผ่ำน ฉู่ลั่วกระโดดลงมำจำกดำดฟ้ำ รำวกับแสงและ

เงำ เคลื่อนที่ไปมำรวดเร็ว

จนกระทั่งมำถึงค่ำยกลแห่งหนึ่ง

นี่คือค่ำยกลภำยในมณฑลหนำน

แต่ยังไม่ทันได้เข้ำใกล้ค่ำยกล ฉู่ลั่วก็สัมผัสถึงพลังชั่วร้ำยอันแรง

กล้ำ และในพลังชั่วร้ำยนั้นยังผสมปนเปกับพลังเทพอันทรงพลัง

ฉู่ลั่วใช้มือแตะค่ำยกลเบำ ๆ พลังบนค่ำยกลกระเพื่อมออกไปรำว

กับคลื่น

ทันใดนั้น ผีร้ำยที่มีรูปร่ำงน่ำสะพรึงกลัวตนหนึ่งก็พุ่งชนค่ำยกล

อย่ำงแรง ตำมมำด้วยตนที่สองและคนที่สำม

รำวกับถูกเธอดึงดูด

ผีร้ำยนับร้อยนับพันต่ำงพุ่งชนเข้ำใส่ค่ำยกลตรงต ำแหน่งที่เธอ

ยืนอยู่

ฉู่ลั่วมองคลื่นบนค่ำยกลที่เคลื่อนไหวเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่พลัง

ของค่ำยกลก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน

เธอรีบถอยหลังไปร้อยเมตร ผีร้ำยที่ล้อมรอบค่ำยกลทั้งหมด

กระจำยตัวออกไป

ไม่น่ำเชื่อ…

มีผีร้ำยมำกมำยขนำดนี้

แต่ท ำไมถึงมีผีร้ำยมำกมำยขนำดนั้น?

ฉู่ลั่วขมวดคิ้วครุ่นคิด

“ใครกัน!”

วิชำอำคมที่ทรงพลังพุ่งเข้ำโจมตีเธอ

ฉู่ลั่วกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้สูงทันที นักพรตในเครื่องแบบหลำย

สิบคนเหำะมำ

“เมื่อครู่ค่ำยกลมีควำมเคลื่อนไหวผิดปกติ แน่นอนว่ำต้องมีคน

พยำยำมบุกเข้ำมำ”

“วันนี้เป็นวันที่คนนอกเข้ำมำในมณฑลหนำน มีคนบุกเข้ำค่ำย

กลมำก็เป็นเรื่องปกติ”

“ทุกปีในวันนี้จะมีคนบุกเข้ำค่ำยกล ค่ำยกลนี้ก็ไม่รู้ว่ำจะอยู่ได้

นำนแค่ไหน ประธำนฮั่วเองก็ไม่รู้ว่ำจะอยู่ได้นำนแค่ไหนเหมือนกัน”

“อยู่ได้นำนเท่ำไหร่ก็อยู่ไปเถอะ! อย่ำพูดเรื่อยเปื่อยอีกเลย รีบไป

ดูรอบ ๆ เร็วเข้ำว่ำมีคนบุกเข้ำค่ำยกลหรือเปล่ำ”

นักพรตต่ำงแยกย้ำยกันไปตรวจสอบอย่ำงรวดเร็ว

ฉู่ลั่วมองค่ำยกลที่ระลอกคลื่นก ำลังเอ่อท้น มือของเธอก ำแน่น

เธอหันหลังกลับเข้ำไปโรงแรม

“อ๊ำก!”

ทันทีที่เพิ่งก้ำวเข้ำมำ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องน่ำสยดสยอง

เสียงกรีดร้องนี้ท ำให้ค่ำคืนที่เงียบสงัดยิ่งน่ำขนลุกมำกขึ้น

“มีคนตำย!”

ฉู่ลั่วเดินเข้ำไป ผู้บ ำเพ็ญคนหนึ่งพูดด้วยใบหน้ำเต็มไปด้วย

ควำมหวำดกลัว “ปรมำจำรย์…ปรมำจำรย์ฉู่ มีคนตำยแล้ว วิญญำณ

ก็หำยไปด้วย!”

เมื่อทุกคนเห็นฉู่ลั่วมำ พวกเขำก็หันไปมองเธอทันทีรำวกับว่ำ

เห็นที่พึ่งสุดท้ำย

ฉู่ลั่วเดินไปที่ประตูห้อง เปิดประตูออกดู เห็นผู้บ ำเพ็ญคนหนึ่งถูก

แขวนอยู่บนเพดำน

เธอลองเรียกวิญญำณดู แต่ไม่มีวิญญำณออกมำ

ดวงวิญญำณหำยไปแล้ว

“มีคนตำย มีคนตำย!”

อีกคนตะโกนออกมำดัง ๆ

ตอนนี้ทั้งโรงแรมเหมือนมีเสียงคนตะโกน ‘มีคนตำย’ ดังไปทั่ว

เมื่อหมี่สวิ้นรู้ข่ำวและมำถึง ก็พบว่ำมีผู้เข้ำแข่งขันเสียชีวิตไปแล้ว

สิบคน

ผู้เข้ำแข่งขันแต่ละคนเสียชีวิตในสภำพที่แตกต่ำงกัน บำงคนถูก

แขวนบนเพดำน บำงคนจมน้ำในห้องน้ำ บำงคนถึงกับถูกยัดก้อนหิน

เต็มปำก…

สภำพกำรเสียชีวิตของแต่ละคนล้วนน่ำสยดสยองเป็นพิเศษ

“ท ำไมถึงมีคนตำย? พวกคุณต้องมีค ำอธิบำยนะ!”

“มณฑลหนำนเป็นสถำนที่บ้ำบออะไรกัน? ห้ำมนั่นห้ำมนี่ แค่วัน

แรกก็มีคนตำยแล้ว! พูดมำสิ นี่เป็นฝีมือของพวกคุณใช่ไหม!”

ผู้เข้ำแข่งขันต่ำงมีสีหน้ำหวำดกลัว มองหมี่สวิ้นกับคนอื่น ๆ รำว

กับก ำลังมองฆำตกร

หมี่สวิ้นกวำดตำมองศพเหล่ำนั้นด้วยสีหน้ำสงบนิ่ง “ผมบอกไป

แล้วว่ำหลังจำกฟ้ำมืด ห้ำมออกจำกโรงแรม”

“นี่แหละคือผลลัพธ์”

“คุณหมำยควำมว่ำยังไง!” ใครบำงคนโกรธจัดพุ่งเข้ำหำหมี่สวิ้น

ยังไม่ทันได้เข้ำใกล้ ปืนก็ลั่น กระสุนเจำะเข้ำที่น่องของผู้บ ำเพ็ญ

คนนั้น หยำดเลือดสำดกระเซ็น

เสียงอึกทึกถูกกลบด้วยเสียงปืน

ควำมเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณ

เหลือเพียงเสียงครวญครำงด้วยควำมเจ็บปวดของผู้บ ำเพ็ญที่ล้ม

ลง

หมี่สวิ้นถือปืน มองพวกเขำด้วยสำยตำเย็นชำ “ออกไปข้ำงนอก

ตอนกลำงคืนก็สมควรตำยแล้ว พวกเขำหำเรื่องใส่ตัวเอง จะโทษใคร

ไม่ได้!”

“ถ้ำพวกคุณไม่ท ำตำมกฎ ก็จะลงเอยเหมือนพวกเขำ”