เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1911 ไม่พกรูปเคำรพติดตัว ตำยแน่นอน

ใครจะกล้ำสักรูปเคำรพไว้บนร่ำงกำยของตัวเองกัน

แล้วใครที่กล้ำสักรูปเคำรพให้คนอื่น

ไม่ว่ำจะเป็นช่ำงสักหรือคนที่ถูกสัก… ก็นับว่ำ… กล้ำมำก!

หมิงจื่อผูหันหลังให้ทุกคน ลูบหลังตัวเองอย่ำงจงใจโชว์กล้ำมเนื้อ

“เป็นไง สักออกมำสวยมำกใช่ไหม! ช่ำงสักในประเทศไม่ยอมสักให้

ผม ผมเลยต้องบินไปต่ำงประเทศเพื่อหำช่ำงสัก”

“มำที่มณฑลหนำน ไม่พกรูปเคำรพติดตัว ตำยแน่นอน”

“ไม่บูชำรูปเคำรพ ก็ไม่รู้จะเอำชีวิตรอดยังไง”

เขำหันกลับมำมองทุกคน “ถ้ำพวกคุณอยำกมีชีวิตรอด ก็มำ

บูชำเทพองค์นี้ซะ! ผมไม่ว่ำอะไรหรอกนะ ถ้ำจะมำบูชำด้วยกัน!”

ทุกคนมีสีหน้ำแตกต่ำงกันไป

บำงคนถอยหลังไปเล็กน้อย

บำงคนมองหมิงจื่อผูด้วยควำมตกตะลึง

ไม่มีใครกล้ำพูดอะไร และไม่มีใครคุกเข่ำลง

มีเพียงฉู่ลั่วที่เอ่ยปำกถำม “คุณรู้ไหม ท ำไมช่ำงสักในประเทศถึง

ไม่ยอมสักรูปเคำรพให้”

“รู้อยู่แล้วสิ! มันเป็นข้อห้ำมของช่ำงสักไง!” หมิงจื่อผูพูดอย่ำงไม่

ใส่ใจ “สักหน้ำกำกผี โชคลำภมำเอง หลังสักจงขุย บำรมีมำพร้อม

กำย สักพระพุทธองค์ งำนกำรมั่นคง สักรูปเคำรพเสร็จ ปีศำจหำย

สิ้น”

“แต่กำรสักรูปเทพเจ้ำมีข้อห้ำมเยอะ ช่ำงสักหลำยคนเลยไม่ค่อย

อยำกท ำให้”

“แต่รูปเคำรพของผมไม่เหมือนกัน”

เขำพยำยำมยื่นรูปสักเข้ำไปใกล้ “ดูให้ชัด ๆ เลย รูปเคำรพของ

ผมสักตำมกฎทุกอย่ำง ไม่มีผลกระทบอะไรทั้งนั้น”

ทุกคนต่ำงถอยหลัง ก้มหน้ำหลบ ไม่ยอมมองรูปสักนั้น

ฉู่ลั่วพูดว่ำ “แล้วคุณรู้ไหมว่ำในลัทธิเต๋ำ แต่ละสำยล้วนมีอำจำรย์

สืบทอด ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นเทพทั้งสิ้น”

หมิงจื่อผู “…”

“ส ำหรับคนทั่วไป กำรสักรูปเคำรพติดตัว แค่ปฏิบัติตำมข้อห้ำม

ก็พอ แต่ส ำหรับผู้บ ำเพ็ญแล้ว มันต่ำงกัน ผู้บ ำเพ็ญรวมเป็นหนึ่ง

เดียวกับเทพเจ้ำ ไม่ใช่เหรอ?”

ฉู่ลั่วมองหมิงจื่อผูที่ยังคงงุนงงอยู่ “เวลำคุณฝึกวิชำอำคม มี

อำจำรย์สืบทอดไหม?”

หมิงจื่อผูขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วหัวเรำะเยำะออกมำ เขำสวม

เสื้อผ้ำ “ถ้ำไม่อยำกบูชำก็ไม่ต้องบูชำ จ ำเป็นต้องมำขู่ผมแบบนี้ด้วย

เหรอ?”

“ผมสักมำเกินหนึ่งปีแล้ว ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยนะ!”

“หรือว่ำตอนนี้จะมีเรื่องไม่คำดฝันเกิดขึ้นอย่ำงนั้นเหรอ”

เขำจ้องมองทุกคนด้วยสำยตำเหยียดหยำม ก่อนจะเดินออกไป

อย่ำงไม่ไยดี

เหลือเพียงทุกคนที่อยู่ในห้อง พวกเขำมองหน้ำกันเลิ่กลั่ก

“หมิงจื่อผูคนนี้ใจกล้ำเกินไปแล้ว!”

“ก็เขำท ำตัวเป็นเหมือนพวกส ำนักเต๋ำใหม่ จะใจกล้ำหน่อยก็เป็น

เรื่องปกติ”

มีคนหนึ่งมองไปที่ฉู่ลั่ว “ในเมื่อปรมำจำรย์ฉู่ไม่คิดจะออกหน้ำ

แทนพวกเรำ งั้นพวกเรำก็อย่ำไปรบกวนกำรบ ำเพ็ญของปรมำจำรย์

เลยดีกว่ำ!”

เมื่อคนหนึ่งออกไป คนอื่น ๆ ก็ทยอยกันออกไปด้วย

“ถ้ำเป็นปรมำจำรย์ฉู่ตัวจริง คงไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปแน่ ๆ”

“แน่นอนสิ! คนที่ปลอมตัวมำจะจัดกำรอะไรได้”

เสียงของพวกเขำไม่ดังไม่เบำ แต่ก็ดังพอที่ฉู่ลั่วจะได้ยิน

ทั้งยังดังพอที่หนงฉำนซึ่งยืนอยู่ข้ำงนอกจะได้ยินด้วย

เมื่อหนงฉำนได้ยินค ำว่ำ ‘ปลอมตัวมำ’ ดวงตำของเธอก็เป็น

ประกำยวูบวำบ

เช้ำวันต่อมำ

หมี่สวิ้นเดินเข้ำมำหำทุกคนและบอกว่ำ “วิญญำณร้ำยที่ฆ่ำผู้เข้ำ

แข่งขันสิบคนถูกประหำรแล้ว”

“แต่ว่ำมณฑลหนำนมีปีศำจผีร้ำยมำกมำย ไม่เหมือนกับข้ำง

นอก พวกคุณไม่ควรออกไปข้ำงนอกในตอนกลำงคืน”

เขำมีสีหน้ำเคร่งขรึม เตือนทุกคนว่ำ “ครั้งนี้ผมสำมำรถแก้แค้น

แทนพวกคุณได้ แต่ถ้ำมีครั้งต่อไป พวกคุณจะไม่ได้อะไรเลย

นอกจำกตำยเปล่ำ”

ฉู่ลั่วมองหมี่สวิ้นและคนที่ติดตำมมำ สีหน้ำของพวกเขำดูเหนื่อย

ล้ำ แต่ในดวงตำกลับเต็มไปด้วยควำมมุ่งมั่นจะฆ่ำ

โดยเฉพำะหมี่สวิ้น จิตสังหำรในดวงตำของเขำแทบจะทะลัก

ออกมำ

“คุณบอกว่ำฆ่ำแล้วก็คือฆ่ำแล้วเหรอ? ใครจะรู้ว่ำพวกคุณจะไม่

หำวิญญำณร้ำยตัวไหนมำเป็นแพะรับบำป!”

“คุณพูดอะไร!” หนึ่งในเจ้ำหน้ำที่ของหมี่สวิ้นก้ำวออกมำทันที สี

หน้ำโกรธเกรี้ยว ครำวนี้เขำไม่ได้ชักปืนออกมำ แต่กลับชักดำบ บน

ใบดำบยังมีครำบเลือดที่ยังไม่ได้เช็ดออกให้สะอำดติดอยู่