เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1910 รอยสักรูปเคำรพ
เขำโบกมือ สั่งให้คนยกศพทั้งสิบร่ำงออกไป
หมี่สวิ้นหันกลับมำมองผู้เข้ำแข่งขันที่ใบหน้ำเต็มไปด้วยควำม
โกรธเคือง “ถ้ำไม่เชื่อ ผมก็ยินดีจัดกำรศพให้พวกคุณเอง”
หลังจำกพูดจบ สำยตำของเขำก็หันไปจับจ้องฉู่ลั่ว “คืนนี้คุณ
ออกไปข้ำงนอกหรือเปล่ำ?”
ฉู่ลั่วตอบ “ถ้ำฉันออกไปจริงตำมที่คุณบอก ศพพวกนั้นก็คงมี
ฉันรวมอยู่ด้วยแล้ว”
เธอไม่ได้บอกว่ำตัวเองออกไปได้หรือไม่ได้ แต่กลับเปลี่ยนวิธีพูด
แทน
สำยตำของหมี่สวิ้นเย็นชำลง “ไม่ออกไปก็ดีแล้ว ผมไม่อยำก
จัดกำรศพเพิ่ม”
เขำพำคนของตนเองออกไปทิ้งให้ผู้เข้ำแข่งขันอยู่ตรงนั้น ไม่
สนใจพวกเขำอีก
มีเพียงหนงฉำนและซือไถที่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “กลับไป
นอนได้แล้ว ถ้ำพวกคุณเชื่อฟังก็จะไม่มีใครตำย แต่ถ้ำไม่เชื่อฟัง คน
ตำยก็จะมีมำกขึ้น”
หนงฉำนให้ควำมสนใจกับฉู่ลั่วมำกที่สุด สำยตำของเธอมักจะ
มองไปที่ฉู่ลั่วเป็นครั้งครำว
หลังเห็นนผู้บ ำเพ็ญหลำยคนเดินตำมฉู่ลั่วไปที่ห้องพัก หนงฉำน
จึงส่งสัญญำณให้ซือไถตำมไปด้วย
ฉู่ลั่วเดินไปที่หน้ำห้องของเธอ หันกลับมำมองผู้เข้ำแข่งขันที่เดิน
ตำมหลังมำ “มีอะไรหรือเปล่ำคะ”
“ปรมำจำรย์ฉู่ พวกเรำมีเรื่องจะคุยด้วย”
ฉู่ลั่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับหลบให้พวกเขำเข้ำไป
หนงฉำนยืนอยู่ข้ำงหลังสุด สบตำกับฉู่ลั่วที่ก ำลังปิดประตู
เธอขมวดคิ้วแน่น หวังว่ำคนกลุ่มนี้จะไม่ก่อเรื่องวุ่นวำยนะ!
ทันทีที่ประตูปิดลง ก็มีคนถำมขึ้นมำว่ำ “ปรมำจำรย์ฉู่ไม่คิดจะ
จัดกำรอะไรหน่อยเหรอครับ”
ฉู่ลั่วหันกลับมำมองผู้เข้ำแข่งขัน “จัดกำรอะไรคะ”
“มณฑลหนำนจ้องจะเล่นงำนพวกเรำชัด ๆ ปรมำจำรย์ฉู่จะไม่ท ำ
อะไรเลยเหรอ? พวกเรำตำยไปตั้งสิบคนแล้ว! แค่บอกว่ำเป็นเพรำะ
พวกเรำออกไปข้ำงนอกตอนกลำงคืนเนี่ยนะ?”
“นี่มันกฎบ้ำอะไรกัน! ท ำไมกลำงคืนถึงออกไปไม่ได้!”
“พวกเรำติดต่อคนภำยนอกไม่ได้ ถ้ำตำยกันหมดที่นี่ก็คงไม่มี
ใครรู้เรื่องหรอก”
“อย่ำงนี้เอง ทุกปีถึงมีคนออกจำกมณฑลหนำนน้อยขนำดนี้”
“ปรมำจำรย์ฉู่ คุณจะจัดกำรอะไรหรือเปล่ำ?”
ฉู่ลั่วนั่งอย่ำงสบำยอำรมณ์บนโซฟำ เธอโบกมือเบำ ๆ กำน้ำก็ริน
น้ำเองโดยอัตโนมัติ แล้วลอยมำอยู่ตรงหน้ำ เธอรับมันมำดื่ม
“จะจัดกำรยังไงล่ะคะ?”
ผู้เข้ำแข่งขันคนหนึ่งจ้องเธอด้วยควำมโมโห “ก็สั่งสอนพวกเขำ
สิครับ! พวกเรำมำแข่งขันนะ ไม่ได้มำเป็นเบี้ยล่ำงของพวกเขำ”
ฉู่ลั่ว “ฉันสนับสนุนเธอค่ะ”
สีหน้ำของผู้เข้ำแข่งขันเปลี่ยนไป “หมำยควำมว่ำปรมำจำรย์ฉู่
ไม่จัดกำรอะไรเลยใช่ไหม?”
“เธอไม่อยำกยุ่งอยู่แล้ว” ผู้บ ำเพ็ญอีกคนเดินออกมำ ต่ำงจำกผู้
บ ำเพ็ญทั่วไป ผมของเขำมีสีรุ้งสะดุดตำมำก เสื้อผ้ำที่สวมอยู่ก็เป็นแบ
รนด์แฟชั่นทั้งหมด
ยังหนุ่ม มีชีวิตชีวำ และเต็มไปด้วยควำมเย่อหยิ่ง
เพรำะกำรแต่งตัวที่แตกต่ำงอย่ำงสิ้นเชิงนี้เอง ท ำให้เขำดึงดูด
ควำมสนใจได้มำกมำยตั้งแต่เริ่มกำรแข่งขัน
หมิงจื่อผูหัวเรำะเยำะ “ถ้ำอยำกมีชีวิตรอดในมณฑลหนำน ก็
ต้องมีรูปเคำรพ ต้องบูชำเทพเจ้ำ นี่เป็นข้อมูลที่ผมใช้เงินมหำศำลซื้อ
มำก่อนที่จะเข้ำมำในมณฑลหนำน”
“ถ้ำไม่มีรูปเคำรพ ต่อให้คุณเป็นฉู่ลั่ว คุณก็ปกป้องตัวเองไม่ได้”
“พูดตอนนี้มันจะมีประโยชน์อะไร!” ใครบำงคนพูดอย่ำงไม่สบ
อำรมณ์ “รูปเคำรพอยู่ที่ไหนล่ะ ถูกหมี่สวิ้นคนนั้นริบไปหมดแล้ว”
หมิงจื่อผูยกยิ้มอย่ำงภูมิใจ
สำยตำของทุกคนจับจ้องไปที่เขำ หำยใจถี่ขึ้นเล็กน้อย
“นำยมีรูปเคำรพเหรอ?”
หมิงจื่อผูเอียงคอมองทุกคน พยักหน้ำเบำ ๆ
“นำยเอำมำจำกไหน?”
“มันไม่ได้ถูกริบไปหมดแล้วเหรอ?”
หมิงจื่อผู “ผมย่อมมีวิธีของตัวเอง”
เขำเอื้อมมือไปรูดซิปลงอย่ำงไม่ใส่ใจ ถอดเสื้อแจ็กเก็ตออก แล้ว
เริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต
หลังจำกปลดกระดุมทีละเม็ดแล้ว เขำก็ยิ้มให้ทุกคนและหันตัวช้ำ
ๆ
อย่ำงที่คำด ทุกคนสูดหำยใจเฮือก
บนหลังของหมิงจื่อผูสักรูปเคำรพที่ดูเหมือนจริง รูปเคำรพดูน่ำ
เกรงขำม ดวงตำหรี่ลงครึ่งหนึ่ง รำวกับก ำลังดูถูกมนุษย์ แต่ก็รำวกับ
เต็มไปด้วยควำมเมตตำอันไร้ขอบเขต
“นำย…นำยกล้ำได้ยังไง?”
รูปเคำรพ!
นี่มันรูปเคำรพเชียวนะ!
YOU MAY ALSO LIKE
