เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1928 ท ำไมคุณไม่มำเร็วกว่ำนี้

หมี่สวิ้นมองไปที่ฉู่ลั่ว “ผมมันอ่อนแอ คิดจะยอมแพ้มำนับครั้งไม่

ถ้วนแล้ว แต่ผมไม่กล้ำ ผมไม่กล้ำพูดว่ำยอมแพ้ ผมกลัวที่จะถูกตรำ

หน้ำ”

ฉู่ลั่วเดินเข้ำไปใกล้หมี่สวิ้น “คุณไม่ได้อ่อนแอ คุณแข็งแกร่งมำก

แล้ว”

เสียงของหมี่สวิ้นสั่นเครือ “สถำนกำรณ์แบบนี้จะเปลี่ยนแปลงได้

ไหมครับ?”

“มันจะเปลี่ยนแปลงสถำนกำรณ์ที่เทพก ำลังจะลงมำ เหมือนกับที่

คุณเปลี่ยนแปลงพวกผู้ชำยได้ไหม?”

ฉู่ลั่วคิดสักครู่ “ฉันจะพยำยำมอย่ำงเต็มที่”

หมี่สวิ้นก้มหน้ำลง ยิ้มเบำ ๆ

“ตอนนี้ผมเริ่มอ่อนแออีกแล้ว ผมควรจะพิจำรณำคุณให้ดีกว่ำนี้”

“ผมควรจะสังเกตคุณอย่ำงถี่ถ้วนมำกกว่ำนี้”

“แต่คุณน ำควำมหวังมำให้ผม คุณแบกรับควำมรับผิดชอบที่ผม

ไม่กล้ำแบกรับ”

หมี่สวิ้นเงียบไปสองสำมวินำที จำกนั้นก็ถอยหลังไปหนึ่งก้ำว

เสียงของเขำเย็นชำลง ประสำนมือค ำนับฉู่ลั่วแล้วกล่ำวว่ำ “หมี่

สวิ้น รักษำกำรหัวหน้ำขององค์กรศักดิ์สิทธิ์ ขอส่งมอบเครื่องรำง

ส ำหรับเปิดค่ำยกลชั้นในให้แก่หัวหน้ำองค์กรรุ่นแรก”

เขำไม่ลังเล ยื่นมือออกไป

เครื่องรำงสีทองรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนำดเท่ำฝ่ำมือ ปรำกฏขึ้นบน

ฝ่ำมือของหมี่สวิ้น

“ขอให้หัวหน้ำองค์กรช่วยเหลือมณฑลหนำน”

“ช่วยเหลือมวลมนุษย์ด้วย!”

ฉู่ลั่วเคยจินตนำกำรถึงสภำพภำยในค่ำยกลชั้นในของมณฑล

หนำนมำนับครั้งไม่ถ้วน

ไม่ว่ำจะเป็นภำพที่น่ำสยดสยองแค่ไหน เธอก็เตรียมใจไว้แล้ว

แต่เมื่อเธอเข้ำมำในค่ำยกลจริง ๆ และเห็นภำพตรงหน้ำ เธอก็

ยังคงตกตะลึง

สิ่งแรกที่ปรำกฏแก่สำยตำคือเชือกอำคมสีแดงขนำดมหึมำยี่สิบ

สี่เส้นที่ห้อยลงมำจำกท้องฟ้ำ

จำกนั้นก็ตำมมำด้วยพลังวิญญำณและพลังหยินที่พัดกระหน่ำ

เข้ำมำ

พลังชีวิตทั้งหมดในค่ยกลชั้นในถูกกดทับด้วยพลังวิญญำณและ

พลังหยินที่ผสมปนเปกันจนไม่รู้สึกถึงอะไรเลย

ส่วนอำคำรโดยรอบก็เงียบสงัดไร้ชีวิต

“มนุษย์!”

“มนุษย์ที่ยังมีชีวิต!”

“แถมยังเป็นผู้บ ำเพ็ญด้วย”

เสียงแกรก ๆ ดังมำจำกอำคำรเก่ำทรุดโทรมข้ำง ๆ ฉู่ลั่วเหลียว

ไปมอง เห็นวิญญำณร้ำยหลำยตนที่มีพลังและควำมโหดเหี้ยมก ำลัง

เดินโซเซเข้ำมำ

วิญญำณร้ำยเหล่ำนี้มีรูปร่ำงน่ำสะพรึง ท่ำทำงดุร้ำย มองมำทำง

ฉู่ลั่วด้วยสำยตำเต็มไปด้วยควำมโลภ

แต่เสื้อผ้ำของพวกมันล้วนเป็นเสื้อผ้ำของมนุษย์ บำงตัวยังสวม

ชุดนักเรียนที่มองเห็นชื่อโรงเรียนได้อย่ำงเลือนรำง

ฉู่ลั่วเงยหน้ำขึ้นเล็กน้อย ค่อย ๆ ผ่อนลมหำยใจออก

บนท้องฟ้ำมีแสงสีทองจำงๆ พลังวิญญำณพลุ่งพล่ำน แต่ถูก

ขวำงกั้นด้วยเชือกอำคมยี่สิบสี่เส้น

เธอเรียกดำบชิงเจวี๋ยออกมำ ชี้วิญญำณร้ำยที่ก ำลังวิ่งเข้ำมำ

“หลบไป!”

วิญญำณร้ำยทั้งหมดหยุดชะงัก

ฉู่ลั่วค่อย ๆ หันไปมอง

วิญญำณร้ำยนักเรียนชะงักไปครู่หนึ่ง ควำมแปลกประหลำดใน

ดวงตำจำงหำยไป ริมฝีปำกที่แตกออกขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัวสองสำม

ครั้ง “คุณคือฉู่ลั่วเหรอ?”

“ฉันเคยเห็นคุณในรำยกำรโปรดของพ่อกับแม่”

“พ่อกับแม่ของฉันรอให้คุณมำช่วยพวกเรำ!”

“พวกเขำรอไม่ไหวแล้ว พวกเขำรอไม่ไหวแล้ว!”

วิญญำณร้ำยที่เดิมยังสงบ ปล่อยพลังอำฆำตออกมำอย่ำงรุนแรง

“ท ำไมคุณไม่มำเร็วกว่ำนี้? พ่อกับแม่ของฉันรอคุณอยู่ตลอด”

พลังอำฆำตยิ่งทวีควำมรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนเกือบจะปกคลุม

วิญญำณร้ำยทั้งหมด

ยันต์แผ่นหนึ่งลอยมำ ติดอยู่บนหน้ำหน้ำผำกของนักเรียน ท ำให้

นักเรียนหยุดนิ่งอยู่กับที่

วิญญำณร้ำยอีกสองตนเห็นดังนั้นก็จะวิ่งหนี วิ่งไปได้เพียงไม่กี่

ก้ำว ก็ถูกยันต์ตรึงไว้เช่นกัน

ฉู่ลั่วกระโดดขึ้นไปบนอำกำศ มุ่งตรงไปยังต ำแหน่งที่เชือกอำคม

ยี่สิบสี่เส้นผูกมัดไว้

ยังไม่ทันลงพื้น ก็ถูกกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งขวำงไว้กลำงอำกำศ

“ใคร!”

ฉู่ลั่วมองไป เธอจึงเห็นใบหน้ำคุ้นเคย

คนที่อยู่ตรงข้ำมก็มองเห็นใบหน้ำของเธอชัดเจน

ทันทีที่มองเห็น ทุกคนต่ำงก็หยิบอำวุธเวทออกมำ “ยังกล้ำมำอีก

เหรอ”

“หยวนเส้ำหยิน ฉันคือตัวจริง”

คนที่น ำหน้ำคือหยวนเส้ำหยินนั่นเอง

หยวนเส้ำหยินหัวเรำะเยำะ “จริงหรือปลอม ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะมำ

พูดได้”

พลังวิญญำณอันทรงพลังพุ่งออกมำจำกอำวุธเวทของเขำ พุ่ง

ตรงใส่ฉู่ลั่ว ส่วนคนที่เหลือก็รีบกระจำยตัวล้อมรอบอย่ำงรวดเร็ว ก่อ

ตัวเป็นวงเวท

ทันทีที่วงเวทก่อตัวขึ้น จิตสังหำรที่รุนแรงก็พุ่งเข้ำใส่ฉู่ลั่วซึ่งอยู่

ตรงกลำง

ฉู่ลั่วใช้ดำบฟันออกไป ดำบของหยวนเส้ำหยินก็แทงลงมำจำก

ด้ำนบน

แต่ถูกฉู่ลั่วปัดป้องออก