เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1929 ร่ำงของคนผู้หนึ่ง

เมื่อกำรโจมตีครั้งแรกล้มเหลว หยวนเส้ำหยินไม่ลังเลที่จะแทงมำ

อีกครั้ง คนอื่น ๆ ก็ร่วมมือกับหยวนเส้ำหยินด้วย

ทุกท่วงท่ำล้วนเต็มไปด้วยจิตสังหำร

ไม่มีควำมลังเลแม้แต่น้อย

ฉู่ลั่วก ำดำบแน่นขึ้น เธอฟันดำบท ำลำยวิชำค่ำยกล แล้วกระโดด

เบำ ๆ ออกไปไกล ก่อนจะไปอยู่บนต้นไม้ที่เต็มไปด้วยใบไม้อันแปลก

ประหลำด

“ฉันคือฉู่ลั่วจริง ๆ นะ!”

หยวนเส้ำหยินและคนอื่นตำมมำติด ๆ แทงอีกครั้งอย่ำงไม่ลังเล

ฉู่ลั่วปัดป้องทีละครั้งพลำงขมวดคิ้วแน่นขึ้น

เพียงแค่หันไปด้ำนข้ำงเล็กน้อย ทันใดนั้นเธอก็เผชิญหน้ำกับ

ใบหน้ำซีดเผือดที่คุ้นเคย

ดวงตำของเธอเบิกกว้ำงขึ้นทันที ถอยหลังไปก้ำวหนึ่ง

มันคือใบหน้ำที่เหมือนกับเธอทุกประกำร

พลังวิญญำณทั่วร่ำงก็เหมือนกับเธอทุกอย่ำง

แต่ตอนนี้ลมหำยใจดับสิ้น ไร้ซึ่งสัญญำณชีวิต

“เธอก็คือฉู่ลั่วตัวจริงเหมือนกัน ในเมื่อเธอก็เป็นตัวจริง งั้นฉันจะ

ส่งพวกเธอไปอยู่เป็นเพื่อนกันเลย!”

เสียงของหยวนเส้ำหยินดังขึ้นกะทันหันจำกด้ำนหลัง ดำบคม

กริบแทงทะลุร่ำงของฉู่ลั่วโดยตรง

ร่ำงของฉู่ลั่วสั่นไหวเล็กน้อย แล้วหำยวับไปกับตำ

พริบตำเดียว ธอก็ปรำกฏตัวขึ้นในต ำแหน่งที่อยู่ห่ำงออกไปร้อย

เมตร

ฉู่ลั่วมองดูร่ำงที่แขวนอยู่บนต้นไม้ แล้วหันไปมองหยวนเส้ำหยิน

ที่เต็มไปด้วยควำมมุ่งร้ำย

เมื่อก่อนหยวนเส้ำหยินมีบุคลิกที่สง่ำงำมรำวกับเทพเซียน

แต่ตอนนี้บนร่ำงของเขำมีเพียงจิตสังหำรอันเยือกเย็น ไม่มีสิ่งอื่น

ใดเหลืออยู่

สีหน้ำของฉู่ลั่วเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอมองไปยังจุดที่เชือกอำคม

ยี่สิบสี่เส้นรวมตัวกัน หัวใจของเธอเต้นแรง เธอไม่ยั้งมืออีกต่อไป

รวบรวมพลังวิญญำณและสร้ำงเส้นทำงขึ้นมำอย่ำงรวดเร็ว

ร่ำงของเธอเคลื่อนที่เร็วรำวกับเงำ มุ่งตรงไปยังจุดหมำย

หยวนเส้ำหยิน “อยำกตำยรึไง!”

เขำเคลื่อนที่เร็วมำกเช่นกัน แต่ก็ไม่เร็วเท่ำฉู่ลั่ว

เมื่อมำถึง วิชำค่ำยกลก็ถูกท ำลำยไปแล้ว

ค่ำยกลทั้งหมดถูกท ำลำยจนหมดสิ้น

สีหน้ำของหยวนเส้ำหยินเปลี่ยนไปมำก

จบกัน!

ทั้งมณฑลหนำนจะจบสิ้นแล้ว!

มนุษยชำติทั้งหมดจะจบสิ้นแล้ว!

ทันทีที่ฉู่ลั่วท ำลำยค่ำยกล เขำก็สัมผัสได้ถึงพลังที่แข็งแกร่ง

นี่มัน…

พลังของยันต์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสูง

ยันต์ศักดิ์สิทธิ์นี้ถูกใช้งำนอยู่ตลอดเวลำ

ที่นี่เคยเป็นอำคำรสูง ต ำแหน่งที่เธอยืนอยู่คือชั้นบนสุด

ยิ่งเดินเข้ำไปลึกเท่ำไหร่ พลังก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่ำนั้น กลิ่นอำย

ที่คุ้นเคยก็ยิ่งเข้มข้น

ฉู่ลั่วไม่ได้ใช้พลังวิญญำณอีกต่อไป แต่ค่อย ๆ เดินไปทีละก้ำว

ประตูห้องท ำงำนที่หนำหนัก เกิดสนิมขึ้นเนื่องจำกไม่ได้รับกำร

ซ่อมแซมมำนำน

เมื่อผลักออกก็ส่งเสียงดังเอี๊ยด

ฉู่ลั่วออกแรงเล็กน้อย ผลักประตูเปิดออก

ทันใดนั้นเธอก็ยืนนิ่งอยู่กับที่

เชือกอำคมยี่สิบสี่เส้นจำกฟำกฟ้ำ ร่วงลงไปในสระโลหิตที่อยู่ใจ

กลำงห้องท ำงำน

เชือกอำคมแขวนร่ำงของคนผู้หนึ่งจำกสระโลหิตไว้กลำงอำกำศ

ชำยคนนั้นก้มหน้ำ ร่ำงกำยและวิญญำณถูกมัดรวมกันไว้ในสระ

โลหิต

หยวนเส้ำหยินวิ่งพรวดมำจำกด้ำนหลัง ชักดำบหมำยจะฟันฉู่ลั่ว

แต่กลับสบตำกับฉู่ลั่วที่ค่อย ๆ หันมำ

เขำชะงักฝีเท้ำ สีหน้ำก็นิ่งงันไปชั่วขณะ

ดวงตำนั้นเต็มไปด้วยน้ำตำ รำวกับว่ำจะไหลรินออกมำในวินำที

ต่อไป

ฉู่ลั่วชี้ไปที่คนในสระโลหิต ริมฝีปำกขยับเล็กน้อย แต่กลับเปล่ง

เสียงไม่ออก

หยวนเส้ำหยินไม่กล้ำสบตำกับเธอ เขำเบือนหน้ำหนีด้วยสีหน้ำ

เจ็บปวด

ฉู่ลั่ววิ่งตรงไปยังสระโลหิตทันที

“ฮั่วเซียวหมิง”

ฉู่ลั่วเรียกเบำ ๆ

เสื้อผ้ำบนร่ำงของเธอถูกเลือดสด ๆ จำกสระโลหิตซึมเข้ำไป เธอ

ค่อยเข้ำไปใกล้เขำ มือเลื่อนปอยผมสีด ำของฮั่วเซียวหมิงออก

เผยให้เห็นใบหน้ำที่คุ้นเคย

แต่ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ

“ฮั่วเซียวหมิง”

เธอเรียกอีกครั้ง

ในห้องที่ว่ำงเปล่ำ เสียงที่แผ่วเบำของเธอดังก้องไปทั่ว

สิ่งที่ตอบสนองเธอมีเพียงวิญญำณที่ถูกเชือกอำคมยี่สิบสี่เส้นดึง

รั้ง บิดเบี้ยวและกรีดร้องอย่ำงเงียบงัน

ฉู่ลั่วยกมือขึ้นกดวิญญำณที่ก ำลังจะถูกเชือกอำคมยี่สิบสี่เส้น

ฉีกออก มืออีกข้ำงโอบกอดฮั่วเซียวหมิงเบำ ๆ เอียงศีรษะเล็กน้อย

มองไปที่หยวนเส้ำหยินด้วยสำยตำเจ็บปวดและตั้งค ำถำม

หยวนเส้ำหยินสบตำกับดวงตำคู่นั้น อ้ำปำก แต่พูดไม่ออกแม้แต่

ค ำเดียว