เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1933 ดอกไห่ถังคอยชี้ทาง
เจ้าหน้าที่หลายคนกระโดดลงไป โยนยันต์ออกไปเพื่อช่วยเหลือ
ส่วนที่เหลือทั้งหมดมองฉู่ลั่วอย่างระแวดระวัง
หนึ่งในนั้นมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก “ฉู่ลั่ว ทำไมคุณถึงลงมือกับ
เจ้าหน้าที่องค์กร? เธอลืมสถานะของตัวเองแล้วหรือไง?”
ฉู่ลั่วมองเธอ
ในดวงตาของเจ้าหน้าที่คนนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและ
ความไม่เชื่อ
เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาแบบนั้น ฉู่ลั่วก็กำดาบชิงเจวี๋ยในมือ
แน่น “ดังนั้น พวกคุณก็เลยจะลงมือรุนแรงกับฉัน แต่ฉันไม่มีสิทธิ์
ตอบโต้อย่างนั้นเหรอ?”
“ตอนนี้เจ้าหน้าที่องค์กรซื่อบื้อกันขนาดนี้เลย?”
“ในเมื่อคิดจะฆ่าคนอื่น ก็ต้องเตรียมใจที่จะถูกฆ่าด้วย”
เธอชักดาบออก “ตอนนี้ พวกคุณอยากจะฆ่าฉันไหม?”
เจ้าหน้าที่คนนั้นตกใจกับคำพูดของฉู่ลั่ว “ฉัน…พวกเราแค่อยาก
เชิญคุณไปที่องค์กรเพื่อรับการสอบสวนเท่านั้น”
“ฉันไม่ไป”
ริมฝีปากของเจ้าหน้าที่สั่นระริก
ฉู่ลั่วถามต่อไปว่า “ทำไม คุณจะฆ่าฉันเหรอ?”
อยากรนหาที่ตายหรือไง?
เจ้าหน้าที่ทุกคนได้ยินความหมายในคำพูดของฉู่ลั่ว
พวกเขาทั้งหมดเงียบกริบ
ฉู่ลั่วเพียงกวาดตามองพวกเขาแวบเดียว แววตาของเธอดูลึกลับ
“ถ้าคราวหน้าจะมา คิดให้ดีก่อนแล้วค่อยมา”
เธอหันหลังเดินออกไป ไม่มีใครขวางเธอไว้เลย
หลังจากที่เธอออกจากตึกไปแล้ว เหยียนอันพาเจ้าหน้าที่ที่ช่วย
เขาขึ้นมา “ฉู่ลั่วล่ะ?”
“ไปแล้วครับ!”
“ไปแล้ว พวกนายปล่อยให้เธอไปได้ยังไง?”
เหยียนอันโกรธจนด่าเสียงดัง
เจ้าหน้าที่คนอื่นเก็บอาวุธ “พวกเรารวมกันทั้งหมดก็ยังสู้ฉู่ลั่ว
ไม่ได้ ไม่มีหัวหน้าเหยียนคอยโจมตี หัวหน้าเหยียนยังหวังให้พวกเรา
ขวางฉู่ลั่วได้อีกเหรอคะ?”
เจ้าหน้าที่ที่เพิ่งถูกฉู่ลั่วเตือนพูดด้วยน้าเสียงเรียบ ๆ
“สู้ไม่ได้ แล้วจะจับเธอได้ยังไง?”
“จะใช้ศีลธรรมมาบีบบังคับเธอเหรอคะ?”
สีหน้าของเหยียนอันแย่มาก “สมกับที่ยุ่งเกี่ยวกับพวกนอกรีต
แม้แต่คำสั่งขององค์กรก็ไม่ฟัง”
เสียงด่าทอฉู่ลั่วของเขาก้องไปทั่วตึก
ฉู่ลั่วออกมาจากมณฑลหนานแล้ว
ตอนนี้ผู้คนทั้งหมดในมณฑลหนานถูกพาตัวไปหมด
บนถนนมีเพียงเจ้าหน้าที่องค์กรที่ลาดตระเวน เดินตรวจสอบไป
มา
“คุณเป็นใคร? ทำไมไม่ถูกพาตัวไปสอบสวน…”
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งวิ่งเข้ามาถาม
เจ้าหน้าที่อีกคนรีบวิ่งเข้ามา ดึงแขนเขาไว้ “เธอคือฉู่ลั่ว”
ทันทีที่เอ่ยชื่อฉู่ลั่วออกมา เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนที่อยู่โดยรอบ
ต่างก็หันมามอง
ด้วยสายตาที่แตกต่างกันไป
ฉู่ลั่ว “ทุกคนในมณฑลหนานถูกพาตัวไปหมดแล้วเหรอคะ?”
เจ้าหน้าติลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ครับ ถูกพาตัวไป
หมดแล้ว”
“ทั้งคนธรรมดา เจ้าหน้าที่ นักพรต และปีศาจ ล้วนถูกพาตัวไป
แล้ว” เจ้าหน้าที่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะย้าว่า “แม้แต่…แม้แต่ผู้
แข่งขันที่มาเข้าร่วมการแข่งก็ถูกพวกเราพาตัวออกไปจากมณฑล
หนานแล้ว”
“แต่ไม่ต้องเป็นห่วงครับ หากตรวจสอบแล้วพบว่าพวกเขาไม่ได้
ทำเรื่องไม่ดี พวกเราก็จะปล่อยตัว”
“แต่เนื่องจากสถานการณ์ในมณฑลหนานค่อนข้างพิเศษ ตอนนี้
จึงอยู่ภายใต้การควบคุมของพวกเรา”
ฉู่ลั่ว “โลกภายนอกไม่ต้อนรับปีศาจ มณฑลหนานก็ถูกพวกคุณ
ควบคุม แล้วพวกคุณจะจัดการกับปีศาจที่ไม่ได้ทำชั่วยังไง?”
เจ้าหน้าที่องค์กร “…”
“เกี่ยวกับเรื่องของพวกปีศาจ อาจจะต้องรอประกาศจากเบื้องบน
ครับ”
ฉู่ลั่วไม่ได้ทำให้พวกเขาลำบากใจอีก เธอเดินจากไป
ฉู่ลั่วเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ดอกไห่ถังสีสันสดใสก็ผลิบานบนก้อน
หินใต้ฝ่าเท้าของเธอ โอนเอนไปมา
“มีกลิ่นอายของปีศาจ!”
“กลิ่นอายปีศาจรุนแรงมาก!”
“ปีศาจที่ถูกพาตัวไปคราวนี้ไม่ใช่พวกที่แข็งแกร่งนัก ปีศาจที่
บันทึกไว้หลายตนก็ยังหาไม่เจอ”
“รีบตามหา!”
เจ้าหน้าที่รอบ ๆ เริ่มเคลื่อนไหวทันที
ฉู่ลั่วมองดอกไห่ถังใต้เท้าที่หายไปอย่างรวดเร็ว
“กลิ่นอายปีศาจหายไปแล้ว”
“หายไปได้อย่างไร? ต้องเป็นปีศาจที่แข็งแกร่งแน่!”
ฉู่ลั่วเดินต่อไปข้างหน้า ดอกไห่ถังก็บานขึ้นท่ามกลางพุ่มหญ้า
ข้างหน้าต่างที่เธอเดินผ่าน คราวนี้ไม่ใช่แค่ดอกเท่านั้น แต่ยังมีใบอีก
ด้วย
ใบไม้สีเขียวสองใบ ปลายใบทั้งสองชี้ไปทางขวา
ฉู่ลั่ว “…”
เธอเดินไปตามทิศทางที่ใบไม้ชี้
ตลอดทางมีดอกไห่ถังคอยชี้ทางให้
ในที่สุดเธอก็เดินมาถึงภูเขาใหญ่ที่โล่งเตียน แม้จะเรียกว่าโล่ง
เตียน แต่บนภูเขากลับเห็นอาคารสูงตระหง่านอยู่หลายหลัง
YOU MAY ALSO LIKE
