เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1969 เทพออกมำแล้ว

ซีไป๋เบิกตำกว้ำง จ้องมองฉู่ลั่ว แม้จะเป็นเพียงวิญญำณ แต่ก็เต็ม

ไปด้วยควำมเกรี้ยวโกรธ

ฉู่ลั่วตะโกนเรียกฟู่เสี่ยวเจียว “เปิดไลฟ์!”

ฟู่เสี่ยวเจียวชะงักไปครู่หนึ่ง จำกนั้นก็รีบวิ่งไปเปิดไลฟ์สด

ใช้บัญชีของฉู่ลั่ว

ทันทีที่ฉู่ลั่วเริ่มไลฟ์ก็มีผู้ชมจ ำนวนมำกหลั่งไหลเข้ำมำ

[เทพธิดำน้อยก ำลังท ำอะไรอยู่เนี่ย?]

[นี่… นี่มัน… เหมือนจะเป็นหัวหน้ำองค์กรซีไป๋นะ!]

[หัวหน้ำองค์กรอะไรกัน เขำป็นแค่รักษำกำรต่ำงหำก! [เทพธิดำ

น้อยมำที่นี่เพื่อเอำต ำแหน่งหัวหน้ำองค์กรคืนเหรอ]

[เอ่อ… เหมือนว่ำจะไม่ใช่แค่เรื่องเอำต ำแหน่งหัวหน้ำองค์กรคืน

นะ]

มีคนสังเกตเห็นควำมผิดปกติแล้ว

ฉู่ลั่วยื่นดำบออกไปข้ำงหน้ำเล็กน้อย ยิ้มอย่ำงอ่อนโยนให้กล้อง

“พวกคุณอยำกรู้ไหมว่ำนักพรตที่เก่งกำจที่สุดอย่ำงซีไป๋ สุดท้ำยแล้ว

จะได้เป็นเทพอะไร?”

ซีไป๋สันสนอย่ำงมำก เขำถำมระบบ “ฉู่ลั่วหมำยควำมว่ำยังไง?

เธอรู้จริง ๆ หรือว่ำฉันจะได้ต ำแหน่งเทพอะไร? เธอรู้ได้ยังไงกัน?”

ระบบ [พิธีแต่งตั้งเทพยังไม่เริ่ม ฉู่ลั่วไม่มีทำงรู้แน่นอน]

ซีไป๋ “งั้นเธอก ำลังท ำอะไรอยู่?”

ระบบถอนหำยใจเบำ ๆ อีกครั้ง [ฉู่ลั่ว ฉันนึกเสียใจแล้ว ฉันไม่

ควรเลือกเขำตั้งแต่แรก]

ทันใดนั้นซีไป๋ก็รู้สึกว่ำจิตธรรมญำณของตัวเองเกิดกำร

เปลี่ยนแปลง แล้วระบบที่อยู่กับเขำมำตลอด หำยวับไปในพริบตำ

“นำยไปไหน? นำยจะไปไหน?”

ซีไป๋ตะโกนตกใจ!

ดำบของฉู่ลั่วแทงเข้ำไปในกระหม่อมของเขำทันที ละอองเลือด

ค่อย ๆ ซึมเข้ำไปในวิญญำณของเขำ

“อ๊ำก!”

ซีไป๋ร้องด้วยควำมเจ็บปวด

มีเสียงดังสนั่น

ท้องฟ้ำถูกฉีกออกเป็นช่องโหว่ใหญ่ เทพผู้สูงส่งปรำกฏตัวขึ้น

ท่ำมกลำงแสงทองและแสงสีม่วง

เสียงระฆังขนำดมหึมำดังก้องไปทั่วสำมภพ

ปีศำจ ผี และมนุษย์ต่ำงตกตะลึงกับเสียงนี้ ทุกคนพำกันออกมำดู

“เทพ!”

“เทพออกมำแล้ว!”

“เทพบนสวรรค์!”

เสียงระฆังทองยังคงดังก้องอยู่

ท่ำมกลำงแสงสีทองของพลังสีม่วง กำยธรรมของเทพเจ้ำขยำย

ใหญ่ขึ้นอย่ำงช้ำ ๆ ส่งผ่ำนควำมรู้สึกกดดันมำก

ฉู่ลั่วจ้องมองกำยธรรมนั้น แล้วแทงดำบไปข้ำงหน้ำ

แทงไปที่กระหม่อมของซีไป๋

เสียงระฆังทองหยุดลงทันที

เสียงที่เต็มไปด้วยควำมโกรธเกรี้ยวแผ่กระจำยจำกท้องฟ้ำไปทั่ว

ทั้งสำมภพ

“ซีไป๋ปรำบปีศำจและขจัดมำร สร้ำงประโยชน์แก่สรรพสัตว์ บัดนี้

กำรบ ำเพ็ญส ำเร็จแล้ว จึงแต่งตั้งให้เป็นเทพแห่งสำมภพ…”

เสียงนั้นดังสนั่นหวั่นไหว

สรรพสิ่งทั้งหลำยในสำมภพต่ำงได้ยินเสียงประกำศแต่งตั้งเทพ

เจ้ำนี้

ซีไป๋ที่เจ็บปวดจนแทบจะขำดใจ ตอนนี้ก็ตื่นเต้นกับต ำแหน่งเทพ

ของตัวเองเช่นกัน

“แต่งตั้งเป็นเทพผู้ติดตำมดำวสุนัขแห่งพิภพ หนึ่งในเจ็ดสิบสอง

เทพพิภพ”

เสียงดังกึกก้อง ซีไป๋เงยหน้ำขึ้นอย่ำงตกใจ มองไปที่ร่ำงเทพอัน

ยิ่งใหญ่บนท้องฟ้ำ

มนุษย์ที่ไม่เข้ำใจระบบเทพต่ำงคิดกันว่ำต ำแหน่งเทพนี้เป็นอะไร

กันแน่

แต่เหล่ำผู้บ ำเพ็ญที่เข้ำใจระบบเทพเจ้ำต่ำงสีหน้ำเปลี่ยนไป

“แม้แต่เทพหลักยังไม่ได้เป็นด้วยซ้ำ!”

“กำรแต่งตั้งเทพมีมำหลำยปีแล้ว ต ำแหน่งเทพคงไม่พออีก ฉันรู้

ว่ำต ำแหน่งเทพในกำรแต่งตั้งครั้งนี้ไม่สูงนัก แต่ก็ไม่คิดว่ำมันจะต่ำ

ขนำดนี้!”

“สำมสิบหกเทพแห่งสวรรค์ เจ็ดสิบสองเทพพิภพ และยี่สิบแปด

ดำวนักษัตร ล้วนเป็นเทพนักรบที่ปรำบปีศำจขจัดมำร ต ำแหน่งเทพ

แบบนี้ก็ไม่สูงแล้ว แต่ซีไป๋กลับเป็นเพียงเทพผู้ติดตำมดำวสุนัข ถึงขั้น

ไม่ใช่เทพหลักด้วยซ้ำ”

“ถ้ำซีไป๋ยังเป็นแบบนี้ แล้วคนอื่น ๆ จะเป็นยังไงล่ะ!”

เสียงแต่งตั้งเทพยังคงด ำเนินต่อไป แต่สำมภพก็สั่นสะเทือนไป

หมดแล้ว

แม้แต่ซุนหย่ำจิ้งที่มำเยือนเทพแห่งโชคลำภก็อดพูดไม่ได้ว่ำ

“บ ำเพ็ญมำหลำยปี สุดท้ำยก็ได้แค่ต ำแหน่งเทพผู้ติดตำม”

เธอส่ำยหน้ำ “สถำนะของมนุษย์ช่ำงต่ำลงเรื่อย ๆ จริง ๆ”

เทพแห่งโชคลำภทั้งหลำยที่นั่งอยู่ได้ยินค ำพูดของซุนหย่ำจิ้ง

ต่ำงก็มีสีหน้ำแตกต่ำงกันไป

ซีไป๋ก็เป็นแค่เทพผู้ติดตำม ส่วนผู้บ ำเพ็ญที่เหลือ ต ำแหน่งเทพก็

ยิ่งต่ำลงไปเรื่อย ๆ

ซุนหย่ำจิ้งเอนหลังพิงเก้ำอี้ “เฮ้อ! ต่อไปมนุษย์จะไปทำงไหนกัน

นะ!”

เธอส่ำยหน้ำ รู้สึกเจ็บปวดหัวใจ

เทพแห่งโชคลำภที่อยู่ในที่นั่นต่ำงก็มีสีหน้ำหม่นหมองมำกขึ้น

“ไม่รู้ว่ำต่อไปจะมีกำรแต่งตั้งเทพผู้ติดตำมของเทพผู้ติดตำมหรือ

เปล่ำ”