เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1971 เรียกพ่อสิ

ซู่เซี่ยงหยำงพยักหน้ำ

ฉู่ลั่วเดินไปที่ห้องซึ่งขังผีร้ำยเอำไว้

ข้ำงในมีพลังหยินเข้มข้นแผ่ออกมำ ประตูทั้งหมดปกคลุมไปด้วย

อักขระ

เจ้ำหน้ำที่เปิดประตูให้

เพียงแค่เปิดช่องเล็ก ๆ ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอำยของวิญญำณร้ำย

ที่โถมเข้ำมำ

“หัวหน้ำองค์กร…”

เจ้ำหน้ำที่ลังเลเล็กน้อย

ฉู่ลั่วผลักประตู เผยให้เห็นฉู่จิงที่อยู่ด้ำนใน

วิญญำณของฉู่จิงถูกมัดด้วยยันต์นอนอยู่บนพื้น ดวงตำผีเต็มไป

ด้วยควำมอำฆำต เมื่อมองคนเป็นก็เปี่ยมควำมเคียดแค้น

ฉู่ลั่วจ้องมองฉู่จิงที่อยู่บนพื้นสักครู่ มองไม่ออกเลยว่ำนี่คือดำรำ

ดังที่โด่งดังไปทั่วโลกเมื่อยี่สิบกว่ำปีก่อน

ฉู่ลั่วเดินเข้ำไป พลังวิญญำณของเธอแผ่ไปทั่วร่ำงกำยของฉู่จิง

ฉู่จิงซึ่งแต่เดิมดุร้ำยค่อย ๆ หลับตำลง วิญญำณจมดิ่งสู่ควำมสงบ

เธอจับวิญญำณของฉู่จิง แล้วพูดกับเจ้ำหน้ำที่ว่ำ “บอกซู่เซี่ยง

หยำงด้วยว่ำฉันจะกลับไปมณฑลหนำน”

ไม่นำนเธอก็มำถึงมณฑลหนำน พำวิญญำณของฉู่จิงมำที่บ้ำน

ของยำยำกับจั่วโยวโยว

ในบ้ำน จั่วโยวโยวก ำลังท ำอำหำรให้ผีหลำยตน ผีทั้งหมดต่ำงรอ

คอยด้วยสีหน้ำคำดหวัง

ยำยำก ำลังช่วยอยู่ข้ำง ๆ

พอพวกเธอเห็นฉู่ลั่วกับฉู่จิงปรำกฏตัว สีหน้ำก็เปลี่ยนไป

เล็กน้อย

จั่วโยวโยวรีบพูดกับพวกผีตรงหน้ำว่ำ “ขอโทษด้วยนะ แต่วันนี้

ฉันมีธุระ พรุ่งนี้จะท ำชดเชยให้นะ”

ผีทั้งหลำยจ ำฉู่จิงและฉู่ลั่วได้ จึงรีบโบกมือ “ไม่เป็นไร ๆ !”

พอพวกเขำออกไป ฉู่ลั่วก็ปล่อยฉู่จิง

ยำยำวิ่งเข้ำมำ “เขำ…ท ำไมมีพลังอำฆำตหนักขนำดนี้คะ?”

ฉู่ลั่ว “ฆ่ำคนมำมำกเกินไป มีหนี้เลือด ถือเป็นเรื่องปกติ ฉันช่วย

ก ำจัดพลังหยินบนตัวเขำได้ แต่เขำไม่สำมำรถอยู่ในโลกมนุษย์ได้อีก

แล้ว ต้องส่งไปที่ปรโลก”

ฉู่ลั่วใช้นิ้วแตะเบำ ๆ ที่กระหม่อมของฉู่จิง

ฉู่จิงที่หลับตำอยู่ค่อย ๆ ลืมตำขึ้นมำ สบตำกับแม่ลูกยำยำที่มีสี

หน้ำกังวล “ยำยำ!”

“เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม!”

ควำมคิดของเขำยังคงอยู่ในช่วงที่เขำกลำยเป็นผีร้ำยเพื่อช่วย

ลูกสำวของตัวเอง

“คนเลวพวกนั้น พวกมันรังแกเธออีกไหม!”

ยำยำส่ำยหัวสะอื้น พูดอะไรไม่ออก

ฉู่ลั่วเดินออกจำกบ้ำน ปล่อยให้สำมคนครอบครัวอยู่ด้วยกัน

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

ฉู่จิงยิ้มมองไปทำงยำยำ

ยำยำสะอื้นไม่หยุด “แต่คุณตำยไปแล้ว คุณตำยไปแล้ว…”

“เพื่อช่วยชีวิตลูกสำวของตัวเอง จะตำยก็ตำยสิ พ่อที่ไร้

ควำมสำมำรถอย่ำงพ่อ ก็ถือว่ำท ำหน้ำที่ของพ่อคนหนึ่งได้บ้ำงแล้ว”

เมื่อเทียบกับควำมตื่นเต้นของยำยำแล้ว ฉู่จิงกลับดูสงบนิ่ง “ยำ

ยำ อย่ำร้องไห้สิ พ่อมีควำมสุขจริง ๆ นะ พ่อตำยด้วยวิธีแบบนี้ พ่อมี

ควำมสุขจริง ๆ”

จั่วโยวโยวถอนหำยใจ เธอตบไหล่ของยำยำเบำ ๆ เอ่ยเสียงอ่อน

“เรียกพ่อสิ”

ยำยำกับฉู่จิงต่ำงมองเธอด้วยควำมตกใจ

จั่วโยวโยว “เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้น แม่เล่ำให้ลูกฟังหมดแล้ว

พ่อของลูกก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน”

“หลำยปีมำนี้ เขำดีกับลูกมำก”

“ค ำว่ำพ่อค ำนี้ ลูกเรียกได้ เขำก็มีสิทธิ์ที่จะได้ยินเหมือนกัน”

ยำยำมองฉู่จิง ริมฝีปำกขยับเล็กน้อย ผ่ำนไปสักพักจึงเรียกเขำ

เสียงเบำว่ำ “พ่อ”

ฉู่จิงรู้สึกเหมือนถูกเข็มนับไม่ถ้วนแทงเข้ำไปในวิญญำณของ

เขำ มันเจ็บเล็กน้อย “อืม”

“พ่อคะ!”

ยำยำตะโกนอีกครั้ง วิ่งเข้ำไปกอดฉู่จิง ส่วนฉู่จิงก็กอดเธอแน่น

จั่วโยวโยวยืนมองอยู่ข้ำง ๆ

ฉู่ลั่วยืนอยู่นอกบ้ำน ฟังเสียงสนทนำและร้องไห้จำกข้ำงใน จู่ ๆ ก็

นึกถึงฮั่วเซียวหมิงขึ้นมำ

ถ้ำหำก…

ถ้ำหำกเขำรู้ว่ำตัวเองมีลูกสำว เขำจะท ำสีหน้ำแบบไหน?

เขำคงจะรับผิดชอบมำกกว่ำฉู่จิง

เขำคงจะเป็นพ่อที่ตำมใจลูกสำวมำกเป็นพิเศษ

เขำคงจะ…

“ฮั่วเซียวหมิง! เทียนเป่ำยังไม่เคยเรียกคุณว่ำพ่อเลยนะ!”

ยำยำออกมำจำกในบ้ำน เธอใช้หลังมือเช็ดน้ำตำ เมื่อเห็นฉู่ลั่ว

ยืนอยู่นอกบ้ำน จึงเอ่ยว่ำ “พ่อบอกว่ำอยำกคุยกับแม่ตำมล ำพังค่ะ”

ฉู่ลั่วพยักหน้ำ

พอเห็นฉู่ลั่ว ยำยำก็ยิ่งเสียใจมำกขึ้น “อำหญิงคะ พ่อของหนูฆ่ำ

คนแล้ว หลังจำกที่เขำไปปรโลก เขำจะถูกลงโทษไหมคะ!”