เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1976 ปล่อยให้พวกมนุษย์ทะเลาะกันเอง
เขายกมือขึ้นปิดตาอย่างหมดหนทาง “ฉู่ลั่ว ผมมั่นใจว่าสามารถ
ต่อสู้กับเทพได้ แต่ไม่มั่นใจว่าจะต่อสู้กับจิตใจของคนได้”
ประตูห้องทำงานถูกเปิดด้านนอก หยวนเส้าหยินวิ่งเข้ามา เขา
กลืนน้าลายแล้วหอบหายใจ พลางพูดกับฉู่ลั่วและซู่เซี่ยงหยางที่อยู่
ในห้อง “คุณหูกลับมาแล้ว”
ซู่เซี่ยงหยางลุกพรวดทันที “นายว่าอะไรนะ…”
“คุณหู หูเสี่ยวหลีกลับมาแล้ว!”
เขาเบี่ยงตัวหลีกทาง หูเสี่ยวหลีในชุดลำลองก้าวเข้ามาในห้อง
อย่างรวดเร็ว
เธอเดินอย่างองอาจ ไม่มีท่าทางอ่อนช้อยเหมือนเมื่อยี่สิบกว่าปี
ก่อนแล้ว สีหน้าดูเคร่งขรึม “ใครบอกว่าจะฆ่าสัตว์เร่ร่อนทุกตัว?”
เธอจ้องมองซู่เซี่ยงหยาง “เป็นคุณเหรอ?”
ซู่เซี่ยงหยางรีบโบกมือปฏิเสธ
เธอหันไปมองฉู่ลั่วอีกครั้ง
ฉู่ลั่ว “คุณคิดว่าฉันจะพูดอะไรแบบนั้นได้เหรอ?”
หูเสี่ยวหลีแค่นเสียงเย็นชา ทิ้งตัวนั่งไขว้ขาบนเก้าอี้ “ใครจะรู้ล่ะ?
คุณไม่ได้กลับมาตั้งหลายปี บางทีอาจจะเปลี่ยนนิสัยไปแล้วก็ได้?”
พูดจบเธอก็ตบโต๊ะ “ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าใครกล้ารังแกสัตว์พวก
นั้น!”
“สัตว์ที่ไม่มีเจ้าของก็ควรถูกฆ่า งั้นคนที่ไม่มีญาติพี่น้องก็ควรถูก
ฆ่าด้วยสินะ!”
ซู่เซี่ยงหยาง “มันเป็นแค่ข่าวลือบนอินเทอร์เน็ต ทางการไม่มี
ทางออกคำสั่งแบบนั้นหรอก”
หูเสี่ยวหลีใช้เวลาสักพักกว่าจะสงบลง เธอค่อย ๆ หันไปมองฉู่ลั่ว
พลางสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า “ฉันนึกว่าต้องรอจนพันปีคุณถึงจะ
กลับมาเสียอีก”
ฉู่ลั่ว “ขอโทษนะ ฉันกลับมาช้าเกินไป”
หูเสี่ยวหลีที่เมื่อกี้ยังโกรธจัด จู่ ๆ ก็หันหน้าไปทางอื่นอย่าง
รวดเร็ว
เธอรีบใช้หลังมือปาดน้าตา กลืนน้าลายลงคออย่างยากลำบาก
“แล้วตอนนี้จะทำยังไง? หตุการณ์ทารุณกรรมสัตว์เกิดขึ้นมากมาย
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันจะไม่ยอมนิ่งดูดายแน่ ฉันไม่รับประกันว่าจะไม่
ทำร้ายคนด้วย”
ซู่เซี่ยงหยาง “รู้แล้ว ๆ แต่ตอนนี้พวกสัตว์กำลังดุร้าย…”
“มีคนยุยงต่างหาก”
หูเสี่ยวหลีพูดตรง ๆ “พูดให้ชัดเจนก็คือ…เป็นนักเรียนที่เคย
ติดตามฉันมาหลายปี เป็นนักเรียนที่พวกคุณมนุษย์ส่งมา”
ซู่เซี่ยงหยางหันไปมองหน้าหูเสี่ยวหลีด้วยความตกใจ
หูเสี่ยวหลี “ภาษาสัตว์ไง! ตอนนั้นพวกคุณไม่ได้ส่งนักเรียนมา
เรียนภาษาสัตว์กับฉันเหรอ? คนที่ฉันรายงานว่าให้ไล่ออกไปเพราะ
ความประพฤติไม่ดี เขาเป็นคนที่มีพรสวรรค์ที่สุด”
“เป็นมนุษย์เหรอ?”
ซู่เซี่ยงหยางเหมือนไม่อยากจะเชื่อ “คุณกำลังบอกว่ามนุษย์ยุยง
ให้สัตว์พวกนี้ไปโจมตีเด็ก ๆ งั้นเหรอ? ไปโจมตีทารกที่เพิ่งเกิดมาไม่
นานเนี่ยนะ?”
น้าเสียงของเขาฟังดูประหลาดใจมาก ทำให้หูเสี่ยวหลีอดเหลือบ
มองเขาไม่ได้ “แล้วคุณคิดว่าใครล่ะ?”
เธอพิงเก้าอี้ ไขว้มือไว้หลังศีรษะ ปลายเท้าแตะเก้าอี้เบา ๆ “ฉัน
บอกพวกคุณไปแล้ว พวกคุณไปจับเขาคนนั้นสิ แล้วจะรู้ว่าฉันพูด
จริงหรือเท็จ”
ซู่เซี่ยงหยางรีบติดต่อคนของเขาให้ไปจับตัวคนคนนั้นทันที
“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้เหตุการณ์สัตว์ทำร้ายคนก็แก้ไขได้แล้วใช่
ไหม!”
หูเสี่ยวหลีชายตามองเขา “แก้ไข? แก้ไขบ้าอะไร! ตอนนี้ในหมู่
สัตว์ก็รังเกียจพวกคุณมนุษย์มากเลยนะ! พวกมันก็รู้กันหมดแล้วว่า
พวกคุณมนุษย์รวมตัวกันทารุณกรรมสัตว์ แถมยังเตรียมจะฆ่าสัตว์ที่
ไม่มีเจ้าของพวกนั้นทั้งหมดอีก!”
“เหอะ! ไม่ใช่แค่สัตว์บนบกหรอก แม้แต่สัตว์ในทะเลก็รู้กัน
หมดแล้ว”
“ไม่งั้นคุณคิดว่าฉันรู้ได้ยังไง ถึงได้กลับมา?”
ซู่เซี่ยงหยางชะงัก “ข่าวไปถึงในทะเลด้วยเหรอ?”
“อืม พวกคุณเคยให้ฉันไปติดต่อกับสัตว์ในทะเล ให้พวกมันช่วย
หาเรือโบราณกับโบราณวัตถุอะไรพวกนั้น ตอนนี้พวกมันนัดหยุด
งานกันหมดแล้ว แม้แต่ฉันก็แทบไม่อยากเชื่อพวกคุณด้วย!”
พูดจบ หูเสี่ยวหลีหันหลังโน้มตัวพิงพนักเก้าอี้ มองไปที่ฉู่ลั่ว “เฉิง
ยวนเป็นยังไงบ้าง? เธอฟื้นขึ้นมาแล้วหรือยัง?”
“อืม!”
“ปรมาจารย์ทำแบบนี้ดีไหม! ยังไงโลกนี้ก็ไม่ค่อยชอบพวกสัตว์
อยู่แล้ว คุณพาพวกเราสัตว์และปีศาจไปจากที่นี่ ไปอยู่ที่โลกอื่นกัน
เถอะ!”
“ถึงตอนนั้น ก็ปล่อยให้พวกมนุษย์ทะเลาะกันเองเถอะ”
YOU MAY ALSO LIKE
