เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1977 ลองส ารวจฉันอีกครั้งสิ

ฉู่ลั่วได้ยินหูเสี่ยวหลีวิจารณ์มนุษย์ จึงพูดขึ้น “ก่อนหน้านี้คุณ

ชอบใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางมนุษย์มากนะ”

“นั่นเป็นเพราะฉันไม่เคยอยู่กับสัตว์มาก่อนต่างหาก” เธอแสดงสี

หน้ารังเกียจ “พวกมนุษย์โหดร้ายมาก แค่อยากกินหูฉลามก็ไปจับ

ฉลามกันใหญ่ แม้ตามธรรมชาติจะเป็นการกินกันตามลำดับห่วงโซ่

อาหาร แต่ก็ไม่ได้ให้พวกคุณจับสัตว์ไปจนพวกมันสูญพันธุ์นะ!”

“แถมยังเทขยะกับน้าเสียทั้งหมดลงทะเลอีก นั่นมันบ้านของพวก

เขานะ!”

“พวกคุณมนุษย์นี่จริง ๆ เลย…”

เธอส่ายหัว “พูดแต่เรื่องคุณธรรมจริยธรรม การอนุรักษ์

สิ่งแวดล้อม แต่กลับทำแค่เรื่องที่ทำให้สิ่งมีชีวิตจะสูญพันธุ์”

หูเสี่ยวหลีบ่นอยู่พักใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ “ฉันไปละ!

ตอนนี้มหาสมุทรมีมลพิษรุนแรง ยังมีสัตว์อีกมากมายที่ไม่ยอมย้าย

ถิ่น ฉันต้องไปพูดโน้มน้าวพวกมันอีก”

เธอเดินไปสองสามก้าว แล้วหันกลับมามองฉู่ลั่ว “มีอะไรให้ฉัน

ช่วยไหม?”

ฉู่ลั่วส่ายหัว

หูเสี่ยวหลียิ้มเย้ายวน “ไม่ต้องการจริง ๆ เหรอ? บรรพบุรุษของ

ฉันก็มีความเกี่ยวข้องกับแดนเทพอยู่บ้างนะ”

ฉู่ลั่วเดินไปหาหูเสี่ยวหลี “ไปทำในสิ่งที่เธออยากทำเถอะ! ถ้าวัน

หนึ่งฉันต้องการความช่วยเหลือจากเธอ ฉันจะบอกเธอเอง”

หูเสี่ยวหลีจึงเดินส่ายสะโพกจากไป

ซู่เซี่ยงหยางพูดขึ้นเบา ๆ ว่า “หลายปีมานี้วุ่นวายมาก เธอเป็น

คนเดียวที่ทำให้พวกสัตว์สงบลง ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่า…”

มนุษย์วุ่นวาย

เทพก็วุ่นวาย

มีเพียงพวกสัตว์เท่านั้นที่ถูกหูเสี่ยวหลีปลอบโยน ทำให้สงบลง

ไม่ได้ก่อความวุ่นวายใด ๆ

ไม่นาฉินเหว่ยก็จับตัวคนคนนั้นกลับมาได้

เขาเป็นชายวัยสี่สิบกว่าปี ชื่อเกิ่งโม่

เกิ่งโม่ถูกฉินเหว่ยโยนเข้าไปในห้องสอบสวน กดเขาลงบนเก้าอี้

เขาเบิกตากว้าง จ้องมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงฮึดฮัดแล้ว

หันหลังออกไป

ฉินเหว่ยพูดกับฉู่ลั่วและซู่เซี่ยงหยางที่อยู่ด้านนอกว่า “ไม่พูด

ถามอะไรก็ไม่พูดครับ”

“ได้แต่ปล่อยให้พวกคุณจัดการแล้ว”

ซู่เซี่ยงหยางมองเกิ่งโม่ที่นั่งอยู่ข้างในผ่านกระจก นึกถึงกระต่าย

ที่ถูกตีตาย เด็กทารกที่ถูกกัดนิ้วจนขาด ดวงตาผีของเขาหรี่ลง

เล็กน้อย “ให้ไจ๋โหรวมา”

ไจ๋โหรวถูกเรียกตัวมา

ซู่เซี่ยงหยางกระซิบบอกเธอสองสามประโยค

ไจ๋โหรวพยักหน้า “หัวหน้าซู่วางใจได้เลยค่ะ!”

เธอเดินผ่านประตูห้องสอบสวนและลอยเข้าไป

เกิ่งโม่เงยหน้ามองเธอทันที

ไจ๋โหรวยิ้มเล็กน้อย “ไม่ต้องกลัว ๆ ฉันแค่มาดูว่าใครอยู่เบื้องหลัง

นายเท่านั้น”

เธอเดินตรงเข้าไปวางมือข้างหนึ่งลงบนศีรษะของเกิ่งโม่ ส่งผ่าน

พลังวิญญาณ อีกมือปิดตาตัวเอง

ซู่เซี่ยงหยางเอียงหน้า พูดกับฉู่ลั่วว่า “หลังจากตายไปแล้ว วิชา

อาคมของไจ๋โหรวยิ่งแข็งแกร่งขึ้นครับ”

ฉู่ลั่วกลับหรี่ตามองภายในห้องสอบสวน

ซู่เซี่ยงหยางสังเกตเห็นความผิดปกติในสายตาของเธอ จึงมอง

ไปด้วย

เห็นวิญญาณของไจ๋โหรวที่อยู่ในห้องสอบสวนเริ่มสั่นไหว พลังห

ยินแผ่ออกมาจากตัวเธอเป็นชั้น ๆ

“นี่มัน…”

ก่อนที่เขาจะถามจบ ฉู่ลั่วก็พุ่งเข้าไปในห้องสอบสวนแล้ว เธอ

ดึงไจ๋โหรวออกมาทันที ใช้พลังวิญญาณปกคลุมวิญญาณของไจ๋

โหรวอย่างรวดเร็ว ซ่อมแซมวิญญาณที่กำลังจะแตกสลายของเธอ

ตอนนั้นเกิงโม่ที่ก้มหน้ามาตลอดก็เงยหน้าขึ้น จ้องมองฉู่ลั่วด้วย

สายตาสงบนิ่ง

มันไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์

หัวใจของฉู่ลั่วเต้นแรงขึ้นทันที รู้สึกถึงแรงกดดันที่แผ่ซ่านตาม

แผ่นหลัง

เพียงแค่สบตากันไม่กี่วินาที เกิ่งโม่ก็ค่อย ๆ หลับตาลงอีกครั้ง

พอลืมตาขึ้นมาอีกที ความเย็นชาในดวงตาเขาก็หายไปหมด

เขามองฉู่ลั่วอย่างท้าทาย โดยเฉพาะตอนมองไจ๋โหรวที่

วิญญาณกำลังสับสน “เธอลองสำรวจฉันอีกครั้งสิ!”

“เหอะ! ฮ่า ๆ ๆ !”

เขาพิงเก้าอี้หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะหยุดหัวเราะกะทันหัน สี

หน้าเต็มไปด้วยการดูถูก “ถ้ามีฝีมือ ก็ลองอีกทีสิ!”

ฉู่ลั่วจ้องมองเขาครู่หนึ่ง แล้วพาไจ๋โหรวออกไป

นอกประตู ซู่เซี่ยงหยางกับจี้ไจ่มองด้วยความกังวล

จี้ไจ่ก้าวเข้ามาพยุงไจ๋โหรว ถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”