เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1986 อยากมีจุดจบแบบนี้เหรอ
หูเสี่ยวหลีหมุนตัวกลับมา หางสีแดงเก้าหางของเธอแกว่งไกวอยู่
ด้านหลัง “แล้วผลลัพธ์เป็นยังไง?”
“หลังจากนั้นโลกนี้ก็จะไม่มีจิ้งจอกเก้าหางชิงชิวอีกต่อไป ไม่มี
จิ้งจอกเก้าหางถูซานด้วย มีแต่…”
สายตาของเธอเย็นชาลง “มีแต่ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางเท่านั้น”
เธอหมุนตัวกลางอากาศ หางสีแดงทั้งเก้าของเธอเด่นชัดยิ่งขึ้น
“แดนเทพไม่ต้อนรับพวกเรา พวกมนุษย์ยิ่งไม่ต้อนรับพวกเรา”
“นี่คือจุดจบของพวกเราจิ้งจอกเก้าหาง”
“และมันก็คือจุดจบของพวกนายด้วย”
เธอถามด้วยน้าเสียงเย็นชา “พวกนายอยากมีจุดจบแบบนี้
เหรอ?”
เหล่าปีศาจทั้งหมดต่างตะลึงงัน
หูเสี่ยวหลีเหลือบมองปีศาจงูดำแล้วพูดต่อ “ฉันไม่รู้ว่าเทพที่
สัญญากับพวกนายมีตำแหน่งอะไร แต่พวกนายก็รู้ดีว่าเทพที่เคย
สัญญากับเผ่าจิ้งจอกเก้าหางในอดีตมีตำแหน่งไหน”
เหล่าปีศาจต่างสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทุกคนมองปีศาจงูดำ
สีหน้าของปีศาจงูดำก็ไม่สู้ดีนักเหมือนกัน
หูเสี่ยวหลีเดินมาหยุดตรงหน้าปีศาจงูดำ ถามว่า “ดังนั้นนายมี
อะไรมารับรองว่าเทพจะรักษาสัญญา แทนที่จะ…ผลักไสเผ่างูดำของ
พวกนายตกต่าลงไปสู่ความหายนะอีกครั้ง”
“จากนั้นโลกมนุษย์ก็จะมีปีศาจงูเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งตัว และจากนี้ไป
อีกหลายล้านปี ปีศาจงูก็จะกลายเป็นสิ่งที่ถูกทุกคนรังเกียจและดูถูก
เหยียดหยาม”
“นายรับผิดชอบเรื่องนี้แทนเผ่างูดำของตัวเองได้ไหม”
“เผ่างูดำของนายจะยินยอมหรือเปล่า”
จิ่งเจียเหยียนรีบพูดขึ้นทันทีว่า “ยังไงเผ่างูขาวของพวกเราก็ไม่
ยินยอมหรอก เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเผ่างูขาวเลย”
ในกลุ่มปีศาจก็มีพวกเดียวกับปีศาจงูดำอยู่ด้วย ตอนนี้พวกเขา
ต่างมีสีหน้าไม่สู้ดีมาก ๆ
พวกเขารู้ดีว่าในช่วงหลายพันปีที่ผ่านมา จิ้งจอกเก้าหางถูกทุก
คนในโลกมนุษย์รังเกียจ และเพิ่งจะดีขึ้นในช่วงไม่กี่สิบปีมานี้เอง
แม้ว่าจะเป็นสัตว์มงคล แต่สุดท้ายกลับถูกบีบบังคับให้หลบหนี
เข้าไปในป่าเขา ไม่กล้าโผล่หน้าออกมาที่โลกมนุษย์
ชื่อเสียงเลวร้ายเช่นนี้ จิ้งจอกเก้าหางและเผ่าปีศาจจิ้งจอกต่างก็
แบกรับมันมาหลายพันปีแล้ว
“นายรับประกันได้ไหมว่าเทพจะรักษาสัญญาแน่นอน?”
“พวกนายรับผิดชอบผลลัพธ์ของความล้มเหลวได้ไหม?”
“ทั้งเผ่าของพวกนายเห็นด้วยกับการตัดสินใจของนายหรือ
เปล่า?”
หูเสี่ยวหลีถามคำถามสามข้อติดต่อกันอย่างรวดเร็ว
แต่ไม่มีปีศาจตนไหนกล้าตอบ
จิ่งเจียเหยียนแค่นเสียงเย็นชา “นี่มันชัดเจนว่าเป็นการยุยง!
ทำไมพวกนายถึงโง่ขนาดนี้ ถึงกับมองไม่ออกว่านี่เป็นการยุยง”
เธอกวัดแกว่งหางไปหาปีศาจงูดำ “พวกนายไม่เคยคิดเลยหรือไง
ว่าทำไมพวกเทพถึงต้องมาหาพวกนาย? พวกเขาเก่งกาจขนาดนั้น
มีอะไรที่ทำไม่ได้บ้าง แต่กลับต้องการให้พวกเราปีศาจไปช่วยพวก
เขา”
“แน่นอนว่าต้องให้ไปเป็นแพะรับบาปสิ!”
“พวกนายโง่จริง ๆ เลย!”
เธอแสดงความดูถูกออกมาอย่างไม่ปิดบัง
“พวกเราทุกคนรู้เรื่องที่พวกนายทำข้างนอกแล้ว”
“พวกนายออกไปควักหัวใจของมนุษย์ หลอกคนธรรมดา… พวก
นายไม่เห็นข่าวบนอินเทอร์เน็ตหรือไง? ผู้คนทั้งหมดล้วนประณาม
พวกเราปีศาจแล้ว”
ควักหัวใจมนุษย์!
เหล่าปีศาจที่ยังไม่รู้เรื่องต่างมองปีศาจงูดำกับพวก “พวกนาย…
พวกนายทำแบบนี้ได้ยังไง? ตอนนี้มนุษย์ก็มีพลังแข็งแกร่งมากนะ
เข้าใจหรือเปล่า? ถ้ามนุษย์ทำสงครามกับพวกเราปีศาจจริง ๆ พวก
เราปีศาจอาจจะไม่ชนะก็ได้”
ยิ่งไปกว่านั้น มนุษย์ยังมีอาวุธร้ายแรงอย่างฉู่ลั่วด้วย
พวกปีศาจจะต้องพ่ายแพ้แน่นอน!
เหล่าปีศาจที่เดิมทียังลังเลอยู่ ตอนนี้รู้สึกกลัวขึ้นมา
“ถ้าพวกนายคิดถึงเผ่าปีศาจจริง อย่างน้อยก็ควรปรึกษาพวกเรา
ก่อน”
“ใครอนุญาตให้พวกนายเป็นตัวแทนของเผ่าปีศาจกัน”
“เผ่าปีศาจเพิ่งจะมีที่ยืนในโลกนี้ได้ ถ้าพวกนายทำลายมันลง
พวกนายจะรับผิดชอบได้เหรอ?”
เสียงคำถามและด่าทอทั้งหมดสาดใส่ปีศาจงูดำและพรรคพวก
ปีศาจงูดำเผชิญหน้ากับคำวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าปีศาจ เขา
ตะลึงไปชั่วครู่ แล้วหัวเราะออกมาดังลั่น
“ฮ่า ๆ ๆ ! ที่พวกปีศาจถูกมนุษย์กดขี่มาตลอด ก็เพราะมีพวกไร้
ความสามารถอย่างพวกแกนี่แหละ”
YOU MAY ALSO LIKE
