เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1985 ให้พวกเราปีศาจจัดการกันเอง
“แก…แก…” จิ่งเจียเหยียนโกรธจนแทบจะพ่นพิษกับความไร้
ยางอายและความโกรธของปีศาจงูดำ
ไห่ถังก็โกรธไม่แพ้กัน ดอกไห่ถังด้านล่างเบ่งบานใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
กิ่งก้านยิ่งรัดแน่น
ปีศาจงูดำมองภูติดอกไห่ถังอีกครั้ง “คุณเป็นราชาปีศาจ แต่กลับ
ไม่สนใจชีวิตของพวกเราปีศาจ กลับสนใจแต่ฉู่ลั่วคนนั้น คุณยังเป็น
ราชาของเผ่าปีศาจอยู่ไหม?”
“ราชาที่ไม่คิดถึงเผ่าปีศาจ ไม่สมควรเป็นราชาปีศาจ!”
เขาตะโกนเสียงดัง “ไม่สมควรเป็นราชาปีศาจ”
ตะโกนซ้าแล้วซ้าเล่า
ตอนแรกไม่มีปีศาจคนไหนตอบรับเขา แต่ก็เริ่มมีเสียงเบา ๆ เข้า
ร่วม แล้วก็ดังขึ้นจนดังกว่าเสียงของปีศาจงูดำเสียอีก
ไห่ถังแสดงสีหน้าหวาดกลัวเล็กน้อย เธอเบิกตากว้างอย่างไม่รู้จะ
ทำอย่างไร แล้วกลืนน้าลายลงคอ
ฉู่ลั่วยื่นมือออกไป ดึงจิ่งเจียเหยียนกับไห่ถังที่ยืนขวางหน้ามาอยู่
ด้านหลัง เธอก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ยืนอยู่หน้ากลุ่มปีศาจ
โดยตรง
กลุ่มปีศาจที่เมื่อครู่ยังตะโกนโวยวาย พอเห็นฉู่ลั่วมาก็พากันปิด
ปาก
ฉู่ลั่วก้มมองพวกเขา “อยากฆ่าฉันเหรอ?”
เหล่าปีศาจ “…”
“ได้”
เธอสะบัดดาบชิงเจวี๋ย โยนมันขึ้นไปกลางอากาศ มือประสานดิน
ท่องร่ายคาถา
เพียงชั่วพริบตา ดาบชิงเจวี๋ยก็กลายเป็นดาบอันคมกริบนับพัน
เล่ม พุ่งเข้าหากลุ่มปีศาจพร้อมกัน
“ไม่ต้องขึ้นมาทีละคน มาพร้อมกันได้เลย!”
เธอพูดด้วยน้าเสียงนิ่งสงบ สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก ราว
กับไม่ได้โกรธเคืองกับการก่อเรื่องของเผ่าปีศาจเลย
กลุ่มปีศาจไม่มีตนใดขยับเขยื้อน
ฉู่ลั่วพูดกับไห่ถังว่า “ปลดออก”
ไห่ถังเชื่อฟังและปลดทุกสิ่งทุกอย่าง
ทั้งกิ่งก้าน ดอกไม้ และใบไม้สีเขียวต่างหายไป
“มาเลย!”
เธอพูดกระตุ้นอีกครั้ง
แต่ไม่มีปีศาจตัวไหนกล้าขยับ ทุกตัวจ้องมองกันไปมา
ปีศาจงูดำโกรธจัดพลางมองซ้ายมองขวา “ขึ้นไปสิ! แม้แต่การ
ผลัดกันสู้ก็ยังสามารถทำให้เธอหมดแรงได้”
“พวกนายยังกลัวอะไร?”
เขาคำราม!
“กลัวตายไง! ไม่งั้นจะกลัวอะไรอีก?”
เสียงแปลกประหลาดดังขึ้นมากะทันหัน
หูเสี่ยวหลีปรากฏตัวขึ้นกลางค่ายกล มองปีศาจงูดำด้วยสายตาดู
ถูก “ยุให้คนอื่นไปตาย แต่ตัวเองกลับยืนอยู่กับที่ไม่ขยับ ถ้านาย
อยากต่อสู้เพื่อเผ่าปีศาจจริง ๆ ก็พุ่งเข้าไปโจมตีเธอสักทีสิ”
ปีศาจงูดำโกรธ ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นดวงตาของงูเป็นครั้งคราว
แต่ก็ยังไม่กล้าขยับ
หูเสี่ยวหลีหันกลับไปมองฉู่ลั่วที่ลอยอยู่กลางอากาศ แล้วคำนับ
เธออย่างนอบน้อม “ปรมาจารย์ฉู่ อภัยพวกเขาสักครั้งเถอะค่ะ มอบ
พวกเขาให้พวกเราปีศาจจัดการเอง”
จิ่งเจียเหยียนวิ่งเข้ามา “ให้พวกเราปีศาจจัดการกันเอง จะต้องให้
คำตอบที่น่าพอใจกับลั่วลั่วได้แน่นอน”
ไห่ถังก็เดินเข้ามาด้วย “พวกเราจะไม่ปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ แน่
ค่ะ”
ขณะพูด หูเสี่ยวหลีก็ส่งสายตาให้ฉู่ลั่ว
ฉู่ลั่วถึงได้เก็บดาบไป
เธอหันหลังเดินเข้าไปในคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน
เพิ่งเดินได้ไม่กี่ก้าวก็เห็นจิ่วฉาน
จิ่วฉานพูดกับเธอว่า “ปีศาจที่ไปโจมตีมนุษย์ครั้งนี้ แทบทุกตน
ถูกเทพหลอกใช้”
ฉู่ลั่วหันไปมองทางกลุ่มปีศาจ สีหน้าเย็นชาลง
“แต่เดิมพวกปีศาจก็ไม่มีใครควบคุมอยู่แล้ว ตอนนี้ยังถูกเทพ
หลอกใช้อีก ถึงแม้ครั้งนี้จะปราบปรามได้ แล้วครั้งต่อไปล่ะ?”
จิ่วฉานมีสีหน้าเคร่งเครียด เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า “ทำไมถึงอยู่
ร่วมกันอย่างสงบไม่ได้นะ?”
ฉู่ลั่วตอบ “อยู่สูงมากเกินไป ใครจะยอมก้มหน้ามองลงมาล่ะ”
ทางฝั่งปีศาจ พอฉู่ลั่วจากไปแล้ว ปีศาจงูดำก็หัวเราะเยาะ “อย่า
คิดว่าพวกเราไม่รู้ พวกเธอเป็นสุนัขของฉู่ลั่วทั้งนั้น พูดให้ดีก็คือทำ
เพื่อเผ่าปีศาจ แต่ที่จริงแล้วก็เพื่อเอาใจฉู่ลั่วทั้งนั้น”
เขาหันไปพูดกับปีศาจตนอื่น “ถึงจะฆ่าฉู่ลั่วไม่ได้ แต่พวกเราก็
สามารถต่อสู้เพื่อสร้างหนทางให้เผ่าปีศาจได้”
“ฆ่าพวกมนุษย์”
เขาโบกแขนขึ้น และมีปีศาจจำนวนไม่น้อยที่เห็นด้วยกับเขา
“ใช่ ฆ่าพวกมนุษย์ แล้วมนุษย์ก็จะไปขอความช่วยเหลือจากเทพ
เทพก็จะส่งคนลงมาโลกมนุษย์ สังหารพวกปีศาจ”
YOU MAY ALSO LIKE
