เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1995 จะไปดูเขำด้วยกันไหมคะ

มังกรด ำยังคงเงียบกริบ ไร้เสียงตอบเหมือนรูปปั้นหิน

ฉู่ลั่วนั่งขัดสมำธิลงตรงหน้ำมังกรด ำ แล้วเล่ำสถำนกำรณ์

ปัจจุบันของมนุษย์และสำมเผ่ำให้ฟัง

“ตอนนี้ สิ่งที่พวกเรำต้องท ำก็คือกำรตำมหำเทพบรรพกำล”

“เทพบรรพกำลไม่สำมำรถหำได้ง่ำย ๆ เรำจึงได้แต่มำหำคุณที่

เกิดขึ้นพร้อมกับควำมสับสนวุ่นวำยของโลกเหมือนกัน”

“ฉันหวังว่ำคุณจะอยู่ฝั่งเดียวกับพวกเรำ”

พูดจบ เธอก็รอคอยเงียบ ๆ

รออยู่นำนมำก แต่ก็ยังไม่ได้รับกำรตอบสนองใด ๆ

เธอถอนหำยใจ “งั้นฉันไปแล้ว พรุ่งนี้จะมำอีก”

ฉู่ลั่วหันหลังเดินจำกไป พอเดินมำถึงตรงมุม เธอหันกลับมำมอง

มังกรด ำอีกครั้ง “พรุ่งนี้ฉันจะมำอีก หลังจำกที่คุณตื่นขึ้นมำ คุณยัง

ไม่ได้เห็นลูกเลย พรุ่งนี้ฉันจะไปที่บ้ำนพ่อแม่ แล้วเอำรูปวำดมำให้

คุณดู”

“เธอชื่อเทียนเป่ำ”

“เธอเป็นลูกสำวของพวกเรำ…ของฉันกับฮั่วเซียวหมิง”

หลังพูดจบ ฉู่ลั่วก็ออกไป

มังกรด ำที่นอนอยู่บนพื้น ผ่ำนไปสักพักจึงค่อย ๆ ลืมตำขึ้นมำ

ปำกขยับ “ฮึ ลูกสำว!”

วันนั้น ฉู่ลั่วไปที่บ้ำนตระกูลฮั่วในตี้จิง

ฮั่วจิ้นและหยำงไต้ได้ยื่นขอเป็นเทพทันทีที่มีโอกำส

ดินแดนของหยำงไต้คือบ้ำนเก่ำในตี้จิง ส่วนดินแดนของฮั่วจิ้

นคือบ้ำนอีกหลังในตี้จิงเช่นกัน

หยำงไต้เห็นฉู่ลั่วมำถึงก็รีบคว้ำมือเธอ “นี่คือห้องเจ้ำหญิงที่ฉัน

จัดให้เทียนเป่ำ รีบมำดูเร็ว”

“นี่คือเสื้อผ้ำ รองเท้ำ และเครื่องประดับที่ฉันเตรียมไว้ให้เทียน

เป่ำ”

“หนูคิดว่ำเทียนเป่ำจะชอบไหม?”

หยำงไต้แนะน ำอย่ำงมีควำมสุข หลังจำกแนะน ำเสร็จ น้ำเสียง

ของเธอก็เศร้ำเล็กน้อย แต่หำยไปอย่ำงรวดเร็ว “ลั่วลั่ว หนูไม่ได้ยุ่ง

มำกเหรอช่วงนี้?”

ฉู่ลั่วเล่ำเรื่องรำวทั้งหมดอีกครั้ง แต่ปิดบังเนื้อหำของแผนกำร

เอำไว้ บอกแค่ว่ำอยำกเอำภำพวำดของเทียนเป่ำไปให้ฮั่วเซียวหมิงดู

“เขำตื่นแล้วเหรอ?”

ดวงตำของหยำงไต้เป็นประกำย

ฉู่ลั่วเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้ำ

หยำงไต้อ้ำปำกจะพูดอะไรบำงอย่ำง แต่พอเห็นฉู่ลั่วก็รีบพูดว่ำ

“งั้นก็ดีสิ! ฉันจะไปเอำภำพวำดมำเดี๋ยวนี้เลย”

“ภำพวำดพวกนี้น่ะ ฉันกับปู่ของเทียนเป่ำดูทุกวัน วันละหลำย ๆ

รอบ เฮ้อ เทียนเป่ำของเรำยิ่งดูก็ยิ่งน่ำรัก… เด็กทำรกทั้งโลกไม่มีใคร

น่ำรักเท่ำเทียนเป่ำของเรำหรอก”

“หนูรีบเอำไปให้อำจิ่วดูเร็ว ๆ สิ”

เธอวิ่งขึ้นไปชั้นบน หยิบภำพวำดลงมำ ภำพวำดทั้งหมดถูกเก็บ

ไว้อย่ำงดีในกล่องใบหนึ่ง แต่ละภำพถูกใส่กรอบรูปอย่ำงประณีต

ฉู่ลั่วรับกล่องมำแล้วถำมหยำงไต้ว่ำ “พรุ่งนี้คุณมีเวลำไหมคะ?”

“มีสิ!”

“ถ้ำพรุ่งนี้คุณมีเวลำ จะไปดูเขำด้วยกันไหมคะ? แต่ว่ำตอนนี้เขำ

ไม่ได้มีรูปลักษณ์ของมนุษย์แล้ว…”

หยำงไต้ไม่รอให้ฉู่ลั่วพูดจบก็กระโจนเข้ำมำกอดเธอด้วยควำมดี

ใจ “ลั่วลั่ว ฉันไปได้จริง ๆ เหรอ? จะไม่เป็นไรใช่ไหม!”

แม้จะพูดแบบนั้น แต่ดวงตำของเธอเปล่งประกำยมำก

หลังจำกได้รับกำรแต่งตั้งเทพ พละก ำลังและควำมสดใสร่ำเริง

ของเธอก็ฟื้นคืนมำไม่น้อย

“จะให้ปู่เทียนเป่ำไปด้วยได้ไหม”

ฉู่ลั่วพูดด้วยควำมกังวล “จะทิ้งฮั่วกรุ๊ปไว้ได้เหรอคะ? หนูเห็นข่ำว

ในอินเทอร์เน็ต บอกว่ำช่วงนี้ฮั่วกรุ๊ปวุ่นวำยมำก”

หลังฮั่วจิ้นกลับมำ ภำยในฮั่วกรุ๊ปก็เกิดกำรแย่งชิงอ ำนำจ ขึ้น

เป็นข่ำวหน้ำหนึ่งหลำยครั้งแล้ว

พอได้ยินดังนั้น หยำงไต้ก็โบกมือด้วยท่ำทีไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไร

หรอก ๆ ปู่เทียนเป่ำจัดกำรได้แน่นอน ถ้ำแค่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยัง

จัดกำรไม่ได้ แล้วเขำจะบริหำรดูแลตระกูลฮั่วทั้งหมดได้ยังไงล่ะ”

วันรุ่งขึ้น ฉู่ลั่วก็พำหยำงไต้กับฮั่วจิ้นไปที่ถ้ำด้วยกัน

ฮั่วจิ้นถือของกินไว้ในมือ ล้วนเป็นของโปรดที่ฮั่วเซียวหมิงเคย

ชอบ

ทันทีที่เข้ำไปในถ้ำ พวกเขำก็รู้สึกถึงแรงกดดันอย่ำงรุนแรง

ฉู่ลั่วพูดขึ้นว่ำ “นี่คืออ ำนำจของมังกรค่ะ เขำเป็นมังกรด ำที่

เกิดขึ้นพร้อมกับควำมสับสนวุ่นวำยของโลก พลังกดดันจึงแรงกว่ำ

มังกรที่เกิดภำยหลังมำกค่ะ”

ฮั่วจิ้นพูดว่ำ “ไม่แปลกใจเลยที่รู้สึกทรมำนมำกกว่ำตอนอยู่กับห

มิงคุน”

ทั้งสำมคนเดินลงบันไดไปเรื่อย ๆ ก็มำถึงที่อยู่ของมังกรด ำ

พอหยำงไต้เห็นมังกรด ำก็รู้สึกใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว “นี่คือ…

อำจิ่วหรือ?”